उवाच विकृतास्यश् च देवि त्वां वरयाम्य् अहम् अथोमा योगसंसिद्धा ज्ञात्वा शंकरम् आगतम्
विकृत चेहऱ्याने तो म्हणाला, 'देवी, मी तुला वरणार आहे.' पण योगसिद्ध उमा ओळखली की शंकरच आले आहेत.
अन्तर्भावविशुद्धात्मा कृपानुष्ठानलिप्सया तम् उवाचार्घपाद्याभ्यां मधुपर्केण चैव ह
मनाने शुद्ध आणि दयाळूपणाची इच्छा बाळगून तिने त्यांना पाय धुण्याचे पाणी, स्वागतासाठी पाणी आणि मधमिश्रित पेय अर्पण केले.
संपूज्य सुमनोभिस् तं ब्राह्मणं ब्राह्मणप्रिया
ती ब्राह्मणांना प्रिय असल्याने तिने त्या ब्राह्मणाचे सुगंधी फुलांनी पूजन केले.
भगवन् न स्वतन्त्राहं पिता मे त्व् अग्रणीर् गृहे स प्रभुर् मम दाने वै कन्याहं द्विजपुंगव
'भगवन्, मी स्वतंत्र नाही; माझे वडील घरचे प्रमुख आहेत. कन्यादानाचा अधिकार त्यांच्याकडेच आहे; मी कन्या आहे, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण.'
गत्वा याचस्व पितरं मम शैलेन्द्रम् अव्ययम् स चेद् ददाति मां विप्र तुभ्यं तद् उचितं मम
माझ्या वडिलांकडे, म्हणजे पर्वतराजांकडे, जाऊन त्यांना विनंती कर. ते जर मला तुला देण्यास तयार झाले, ब्राह्मण, तर तेच माझ्यासाठी योग्य आहे.
ततः स भगवान् देवस् तथैव विकृतः प्रभुः उवाच शैलराजानं सुतां मे यच्छ शैलराट्
मग तो भगवंत, त्याच रूपात, पर्वतराजाला म्हणाला, "हे पर्वतराज, मला तुमची मुलगी द्या."
स तं विकृतरूपेण ज्ञात्वा रुद्रम् अथाव्ययम् भीतः शापाच् च विमना इदं वचनम् अब्रवीत्
पर्वतराजाने त्या विचित्र रूपातूनही त्याला अविनाशी रुद्र ओळखले. शापाच्या भीतीने आणि मनात घबराट घेऊन त्याने असे उत्तर दिले.
भगवन् नावमन्ये ऽहं ब्राह्मणान् भुवि देवताः मनीषितं तु यत् पूर्वं तच् छृणुष्व महामते
भगवंत, मी कधीही या पृथ्वीवरील ब्राह्मण किंवा देवतांचा अवमान करत नाही. पण पूर्वी जे ठरले आहे, ते ऐका, हे ज्ञानी.
स्वयंवरो मे दुहितुर् भविता विप्रपूजितः वरयेद् यं स्वयं तत्र स भर्तास्या भविष्यति
माझ्या मुलीसाठी स्वयंवर होईल, जिथे ब्राह्मणांचे पूजन केले जाईल. तिथे ती ज्या व्यक्तीला स्वतः निवडेल, तोच तिचा पती होईल.
तच् छ्रुत्वा शैलवचनं भगवान् वृषभध्वजः देव्याः समीपम् आगत्य इदम् आह महामनाः
पर्वतराजाचे हे बोलणे ऐकून, वृषध्वज भगवान त्या देवीकडे गेला आणि मोठ्या मनाने तिला म्हणाला—
देवि पित्रा त्व् अनुज्ञातः स्वयंवर इति श्रुतिः तत्र त्वं वरयित्री यं स ते भर्ता भवेद् इति
देवी, तुझ्या वडिलांनी स्वयंवरास परवानगी दिली आहे, असे ऐकले. तिथे तू ज्या व्यक्तीला निवडशील, तोच तुझा पती होईल.
तद् आपृच्छ्य गमिष्यामि दुर्लभां त्वां वरानने रूपवन्तं समुत्सृज्य वृणोष्य् असदृशं कथम्
मग मी तुझी परवानगी घेऊन निघतो. सुंदर मुखवाली, तू एवढ्या देखण्या पुरुषाला सोडून, अयोग्य व्यक्तीला कसा निवडशील?
तेनोक्ता सा तदा तत्र भावयन्ती तदीरितम् भावं च रुद्रनिहितं प्रसादं मनसस् तथा
त्याने जे सांगितले आणि रुद्राने तिच्या मनात ठेवलेला भाव, हे सर्व मनाशी विचार करून तिने त्याला उत्तर दिले.
संप्राप्योवाच देवेशं मा ते ऽभूद् बुद्धिर् अन्यथा अहं त्वां वरयिष्यामि नाद्भुतं तु कथंचन
ती म्हणाली, "देवताधिपती, तुझ्या मनात कधीच शंका येऊ नये. मी तुलाच निवडणार आहे; यात काहीच आश्चर्य नाही."
अथवा ते ऽस्ति संदेहो मयि विप्र कथंचन इहैव त्वां महाभाग वरयामि मनोगतम्
किंवा, ब्राह्मण, तुला माझ्यावर काही शंका असेल, तर इथेच आणि आत्ताच, हे भाग्यवान, मी मनाने तुलाच निवडते.
गृहीत्वा स्तबकं सा तु हस्ताभ्यां तत्र संस्थिता स्कन्धे शंभोः समाधाय देवी प्राह वृतो ऽसि मे
तिने हातात हार घेतला, तिथे उभी राहिली, तो शंभूच्या खांद्यावर ठेवला आणि म्हणाली, "मी तुलाच निवडले आहे."
ततः स भगवान् देवस् तया देव्या वृतस् तदा उवाच तम् अशोकं वै वाचा संजीवयन्न् इव
मग ती देवीने निवडलेला तो भगवंत, त्या अशोक वृक्षाला असे बोलला, जणू त्याच्या शब्दांनी त्याला नवजीवन दिले.
यस्मात् तव सुपुण्येन स्तबकेन वृतो ऽस्म्य् अहम् तस्मात् त्वं जरया त्यक्तस् त्व् अमरः संभविष्यसि
या पुण्यवान हाराने तू मला निवडलेस म्हणून, आता तुला कधीच वृद्धत्व येणार नाही आणि तू अमर होशील.
कामरूपी कामपुष्पः कामदो दयितो मम सर्वाभरणपुष्पाढ्यः सर्वपुष्पफलोपगः
तुला हवी ती रूपे घेता येतील, हवे ते फुल येतील, तू सर्वांची इच्छा पूर्ण करशील, तू मला प्रिय राहशील, सर्व अलंकार आणि फुलांनी सजलेला, सर्व फुलं आणि फळांनी युक्त राहशील.
सर्वान्नभक्षकश् चैव अमृतस्वाद एव च सर्वगन्धश् च देवानां भविष्यसि दृढप्रियः
तुला सर्व प्रकारचे अन्न खाता येईल, तुझा स्वाद अमृतासारखा असेल, सर्व सुगंध तुझ्यात असतील, आणि देवांना तू नेहमीच प्रिय राहशील.
निर्भयः सर्वलोकेषु भविष्यसि सुनिर्वृतः आश्रमं वेदम् अत्यर्थं चित्रकूटेति विश्रुतम्
तू सर्व लोकांत निर्भय आणि अत्यंत समाधानी राहशील. तुझा आश्रम चित्रकूट म्हणून प्रसिद्ध आणि अत्यंत पूजनीय होईल.
यो हि यास्यति पुण्यार्थी सो ऽश्वमेधम् अवाप्स्यति यस् तु तत्र मृतश् चापि ब्रह्मलोकं स गच्छति
जो कोणी येथे पुण्य मिळवण्यासाठी येईल, त्याला अश्वमेध यज्ञाचे फळ मिळेल. आणि जो येथे मरेल, तो ब्रह्मलोकात जाईल.
यश् चात्र नियमैर् युक्तः प्राणान् सम्यक् परित्यजेत् स देव्यास् तपसा युक्तो महागणपतिर् भवेत्
जो या ठिकाणी नियमाने वागून, योग्य रीतीने प्राण सोडतो, तो देवीच्या तपामुळे महागणपती होतो.
एवम् उक्त्वा तदा देव आपृच्छ्य हिमवत्सुताम् अन्तर्दधे जगत्स्रष्टा सर्वभूतप ईश्वरः
असं म्हणून, सर्व जगाचा सर्जन करणारा आणि सर्वांचा स्वामी असलेल्या देवाने हिमालयकन्येला परवानगी मागितली आणि अदृश्य झाला.
सापि देवी गते तस्मिन् भगवत्य् अमितात्मनि तत एवोन्मुखी भूत्वा शिलायां संबभूव ह
तो भगवंत, अमर्याद आत्मा, निघून गेल्यावर देवी तिथूनच एकाग्र झाली आणि त्या शिळेवर प्रकट झाली.
उन्मुखी सा भवे तस्मिन् महेशे जगतां प्रभौ निशेव चन्द्ररहिता न बभौ विमनास् तदा
ती देवी त्या महेश्वराकडे, जगाच्या प्रभूकडे मन लावून बसली होती. त्या वेळी, चंद्र नसलेल्या रात्रीसारखी, तिच्या चेहऱ्यावर तेज नव्हतं, ती उदास दिसत होती.
अथ शुश्राव शब्दं च बालस्यार्तस्य शैलजा सरस्य् उदकसंपूर्णे समीपे चाश्रमस्य च
मग पर्वतराजकन्येला, आश्रमाजवळ पाण्याने भरलेल्या सरोवराजवळ, एका दुःखी मुलाचा आक्रोश ऐकू आला.
स कृत्वा बालरूपं तु देवदेवः स्वयं शिवः क्रीडाहेतोः सरोमध्ये ग्राहग्रस्तो ऽभवत् तदा
तेव्हा देवांचा देव, शंकर, स्वतः खेळण्यासाठी बालकाचं रूप घेऊन, त्या सरोवराच्या मध्यभागी मगरीने पकडला गेला.
योगमायां समास्थाय प्रपञ्चोद्भवकारणम् तद् रूपं सरसो मध्ये कृत्वैवं समभाषत
योगमायेचा आधार घेत, जी जगाच्या उत्पत्तीचं कारण आहे, त्याने त्या सरोवराच्या मध्यभागी ते रूप धारण करून असं बोलला.
त्रातु मां कश्चिद् इत्य् आह ग्राहेण हृतचेतसम् धिक् कष्टं बाल एवाहम् अप्राप्तार्थमनोरथः
"कोणी तरी मला वाचवा!" असं तो मगरीने पकडलेल्या अवस्थेत ओरडला. "अरे देवा, किती दु:ख! मी अजून लहान आहे, माझ्या इच्छा पूर्ण झालेल्या नाहीत."