वाङ्मनःकायजैर् दोषैर् अभिभूताः पुनः पुनः नराः पापान्य् अनुदिनं करिष्यन्त्य् अल्पमेधसः
वाणी, मन आणि शरीराच्या दोषांनी पुन्हा पुन्हा ग्रासले गेलेले, कमी बुध्दीचे लोक रोज पाप करीत राहतील.
निःसत्यानाम् अशौचानां निर्ह्रीकाणां तथा द्विजाः यद् यद् दुःखाय तत् सर्वं कलिकाले भविष्यति
ज्यांच्यात सत्य, शुद्धता आणि लाज नाही, विशेषतः द्विजांमध्ये, त्यांना कलियुगात सर्व दुःखदायक गोष्टींचा अनुभव येईल.
निःस्वाध्यायवषट्कारे स्वधास्वाहाविवर्जिते तदा प्रविरलो विप्रः कश्चिल् लोके भविष्यति
जेव्हा वाचन, मंत्रोच्चार आणि स्वधा-स्वाहा यांचा अभाव असेल, तेव्हा जगात फार थोडे ब्राह्मण उरतील.
तत्राल्पेनैव कालेन पुण्यस्कन्धम् अनुत्तमम् करोति यः कृतयुगे क्रियते तपसा हि यः
त्या काळात फार थोड्या प्रयत्नाने माणूस उत्तम पुण्यसंचय मिळवतो, जे कृतयुगात फक्त तपाने मिळते.
कस्मिन् काले ऽल्पको धर्मो ददाति सुमहाफलम् वक्तुम् अर्हस्य् अशेषेण श्रोतुं वाञ्छा प्रवर्तते
कोणत्या काळात थोडेसे धर्मकर्म फार मोठे फळ देते? हे सर्व सांग, कारण ऐकण्याची इच्छा झाली आहे.
धन्ये कलौ भवेद् विप्रास् त्व् अल्पक्लेशैर् महत् फलम् तथा भवेतां स्त्रीशूद्रौ धन्यौ चान्यन् निबोधत
कलियुगात ब्राह्मणांना थोड्या कष्टात मोठे फळ मिळते; तसेच स्त्रिया आणि शूद्रही भाग्यवान होतात—हे पुढे ऐका.
यत् कृते दशभिर् वर्षैस् त्रेतायां हायनेन तत् द्वापरे तच् च मासेन अहोरात्रेण तत् कलौ
कृतयुगात दहा वर्षांत, त्रेतायुगात एका वर्षात, द्वापरयुगात एका महिन्यात जे मिळते, ते कलियुगात एका दिवस-रात्रीत मिळते.
तपसो ब्रह्मचर्यस्य जपादेश् च फलं द्विजाः प्राप्नोति पुरुषस् तेन कलौ साध्व् इति भाषितुम्
तप, ब्रह्मचर्य आणि जप यांचे फळ, हे द्विजांनो, कलियुगात माणसाला मिळते म्हणून ते शुभ मानले जाते.
ध्यायन् कृते यजन् यज्ञैस् त्रेतायां द्वापरे ऽर्चयन् यद् आप्नोति तद् आप्नोति कलौ संकीर्त्य केशवम्
कृतयुगात ध्यान, त्रेतायुगात यज्ञ, द्वापरयुगात पूजा याने जे मिळते, ते कलियुगात केशवाचे नामस्मरण केल्याने मिळते.
धर्मोत्कर्षम् अतीवात्र प्राप्नोति पुरुषः कलौ स्वल्पायासेन धर्मज्ञास् तेन तुष्टो ऽस्म्य् अहं कलौ
इथे कलियुगात माणूस थोड्याशा प्रयत्नात धर्मात मोठी प्रगती करतो; म्हणून कलियुगातील धर्म जाणणाऱ्यांवर मी प्रसन्न आहे.
व्रतचर्यापरैर् ग्राह्या वेदाः पूर्वं द्विजातिभिः ततस् तु धर्मसंप्राप्तैर् यष्टव्यं विधिवद् धनैः
पूर्वी द्विजांनी व्रतांचे पालन करून वेद शिकायचे; त्यानंतर धर्मात स्थिर आणि संपन्न लोकांनी विधिपूर्वक यज्ञ करायचे.
वृथा कथा वृथा भोज्यं वृथा स्वं च द्विजन्मनाम् पतनाय तथा भाव्यं तैस् तु संयतिभिः सह
द्विजांसाठी फुकाचा बोल, फुकाचे खाणे आणि फुकाचे मालकी ह्या सगळ्यामुळे पतन होते; म्हणून त्यांना संयमाने राहावे लागते.
असम्यक्करणे दोषास् तेषां सर्वेषु वस्तुषु भोज्यपेयादिकं चैषां नेच्छाप्राप्तिकरं द्विजाः
कर्म व्यवस्थित केले नाही तर सर्व गोष्टींमध्ये दोष निर्माण होतात; त्यांना अन्न-पाणी वगैरे इच्छित फळ देत नाहीत, हे ब्राह्मणहो.
पारतन्त्र्यात् समस्तेषु तेषां कार्येषु वै ततः लोकान् क्लेशेन महता यजन्ति विनयान्विताः
सर्व कामांमध्ये दुसऱ्यावर अवलंबून राहिल्यामुळे, ते मोठ्या कष्टाने आणि नम्रतेने लोकांची सेवा करतात.
द्विजशुश्रूषणेनैव पाकयज्ञाधिकारवान् निजं जयति वै लोकं शूद्रो धन्यतरस् ततः
द्विजांची सेवा केल्याने शूद्राला पक्के यज्ञ करण्याचा हक्क मिळतो आणि तो आपला लोक जिंकतो; म्हणून तो अधिक भाग्यवान असतो.
भक्ष्याभक्ष्येषु नाशास्ति येषां पापेषु वा यतः नियमो मुनिशार्दूलास् तेनासौ साध्व् इतीरितम्
ज्यांना खाण्यापिण्यात किंवा पापात काही बंधन नाही, त्यांच्या बाबतीत, हे मुनिश्रेष्ठा, संयमच खरा सद्गुण मानला जातो.
स्वधर्मस्याविरोधेन नरैर् लभ्यं धनं सदा प्रतिपादनीयं पात्रेषु यष्टव्यं च यथाविधि
माणसाने आपला धर्म न मोडता नेहमी धन मिळवावे, ते योग्य पात्रांना द्यावे आणि यथाविधी यज्ञ करावा.
तस्यार्जने महान् क्लेशः पालनेन द्विजोत्तमाः तथा सद्विनियोगाय विज्ञेयं गहनं नृणाम्
धन मिळवताना मोठा त्रास होतो, ते जपताना देखील, आणि योग्य रीतीने खर्च करणे हेही माणसांसाठी कठीणच असते, हे द्विजश्रेष्ठांनो.
एभिर् अन्यैस् तथा क्लेशैः पुरुषा द्विजसत्तमाः निजाञ् जयन्ति वै लोकान् प्राजापत्यादिकान् क्रमात्
अशा अनेक कष्टांनी, हे द्विजश्रेष्ठांनो, माणसे आपापले लोक जिंकतात आणि प्रजापतीपासून पुढे पुढे जातात.
योषिच् छुश्रूषणाद् भर्तुः कर्मणा मनसा गिरा एतद् विषयम् आप्नोति तत्सालोक्यं यतो द्विजाः
स्त्रीने आपल्या पतीची सेवा मनाने, वाणीने आणि कृतीने केल्यावर तिला हे लोक मिळतात आणि त्यामुळे ती त्याच लोकात जाते, हे द्विजांनो.
नातिक्लेशेन महता तान् एव पुरुषो यथा तृतीयं व्याहृतं तेन मया साध्व् इति योषितः
मोठा त्रास न करता, माणूस हेच लोक मिळवतो, जसे मी स्त्रियांच्या बाबतीत सांगितले, तिसऱ्या उच्चाराप्रमाणे.
एतद् वः कथितं विप्रा यन्निमित्तम् इहागताः तत् पृच्छध्वं यथाकामम् अहं वक्ष्यामि वः स्फुटम्
हे ब्राह्मणांनो, तुम्ही ज्या कारणासाठी इथे आला आहात ते मी सांगितले; आता तुम्हाला जे विचारायचे आहे ते विचारा, मी स्पष्टपणे सांगीन.
अल्पेनैव प्रयत्नेन धर्मः सिध्यति वै कलौ नरैर् आत्मगुणाम्भोभिः क्षालिताखिलकिल्बिषैः
स्वतःच्या गुणांनी आपले सर्व दोष धुतलेल्यांना, कलियुगात थोड्याशा प्रयत्नाने धर्म साधता येतो.
शूद्रैश् च द्विजशुश्रूषातत्परैर् मुनिसत्तमाः तथा स्त्रीभिर् अनायासात् पतिशुश्रूषयैव हि
तसेच, हे मुनिश्रेष्ठा, द्विजांची सेवा करणारे शूद्र आणि पतीची सेवा करणाऱ्या स्त्रिया सहज धर्म मिळवतात.
ततस् त्रितयम् अप्य् एतन् मम धन्यतमं मतम् धर्मसंराधने क्लेशो द्विजातीनां कृतादिषु
म्हणून हे तिन्ही मला सर्वात भाग्यशाली वाटतात; पूर्वीच्या युगात द्विजांना धर्मासाठी कष्ट घ्यावे लागत.
तथा स्वल्पेन तपसा सिद्धिं यास्यन्ति मानवाः धन्या धर्मं चरिष्यन्ति युगान्ते मुनिसत्तमाः
अशा प्रकारे, थोड्याशा तपाने माणसे सिद्धी मिळवतील; युगाच्या शेवटी धर्माचरण करणारे खरेच भाग्यवान आहेत, हे मुनिश्रेष्ठा.
भवद्भिर् यद् अभिप्रेतं तद् एतत् कथितं मया अपृष्टेनापि धर्मज्ञाः किम् अन्यत् क्रियतां द्विजाः
तुम्हाला जे हवे होते ते मी विचारले नाही तरी सांगितले, हे धर्मज्ञांनो; आणखी काय करावे, हे द्विजांनो?
आसन्नं विप्रकृष्टं वा यदि कालं न विद्महे ततो द्वापरविध्वंसं युगान्तं स्पृहयामहे
शेवट जवळ आहे की दूर, वेळ माहीत नसेल तर आपण द्वापरयुगाचा नाश आणि युगाचा अंत यांचीच इच्छा धरतो.
प्राप्ता वयं हि तत् कालम् अनया धर्मतृष्णया आदद्याम परं धर्मं सुखम् अल्पेन कर्मणा
आपण खरेच त्या काळात पोहोचलो आहोत, या धर्माची तृष्णा घेऊन; चला, थोड्या कष्टाने श्रेष्ठ धर्म व सुख मिळवूया.
संत्रासोद्वेगजननं युगान्तं समुपस्थितम् प्रनष्टधर्मं धर्मज्ञ निमित्तैर् वक्तुम् अर्हसि
युगाचा अंत आला आहे, जो भीती व चिंता निर्माण करतो; हे धर्मज्ञ, हरवलेल्या धर्माची चिन्हे तू सांगावी.