ईषदम्लकटून्य् एव देयानि श्राद्धकर्मणि अत्यम्लं चातिलवणम् अतिरिक्तकटूनि च
श्राद्धाच्या वेळी फक्त हलकं आंबट आणि हलकं तिखट पदार्थ द्यावेत; फार आंबट, फार खारट किंवा फार तिखट पदार्थ टाळावेत.
आसुराणीह भोज्यानि तान्य् अतो दूरतस् त्यजेत् मृष्टस्निग्धानि यानि स्युर् ईषत्कट्वम्लकानि च
इथे असुरांना आवडणारे पदार्थ दूर ठेवावेत; जे पदार्थ नीट शिजवलेले, तेलकट आणि थोडेच कडू किंवा आंबट असतात, ते योग्य आहेत.
स्वादूनि देवभोज्यानि तानि श्राद्धे नियोजयेत् छागमांसं वार्तिकं च तैत्तिरं शशकामिषम्
गोड पदार्थ देवांसाठी योग्य आहेत, ते श्राद्धात वापरावेत. बकर्याचं मांस, कोंबडी, तित्तिर पक्षी आणि सशाचं मांसही चालतं.
शिवालावकराजीवमांसं श्राद्धे नियोजयेत् वाघ्रीणसं रक्तशिवं लोहं शल्कसमन्वितम्
शिवाळा मासा, गेंडा आणि साळींदर यांचं मांस श्राद्धात वापरू शकतो; तसेच गिधाड, लाल रंगाचा शिवा मासा, लोखंडीसारखा रंग असलेला मासा आणि काटेरी मासेही चालतात.
सिंहतुण्डं च खड्गं च श्राद्धे योज्यं तथोच्यते यद् अप्य् उक्तं हि मनुना रोहितं प्रतियोजयेत्
सिंहाच्या तोंडाचा मासा आणि खड्ग मासा हेही श्राद्धासाठी योग्य आहेत असं सांगितलं आहे. मनूने सांगितल्याप्रमाणे रोहु मासाही वापरावा.
योक्तव्यं हव्यकव्येषु तथा न विप्रयोजयेत् एवम् उक्तं मया विप्रा वाराहेणावलोकितम्
हे पदार्थ देव आणि पितरांसाठीच्या नैवेद्यात वापरावेत, वगळू नयेत. हे मी सांगितलं आहे, वाऱाह पुराणात असं सांगितलं आहे.
मया निषिद्धं भुञ्जानो रौरवं नरकं व्रजेत् एतानि च निषिद्धानि वाराहेण तपोधनाः
मी जे पदार्थ वर्ज्य केले आहेत, ते जो खातो तो रौरव नरकात जातो. हे वर्ज्य पदार्थ वाऱाहानेही सांगितले आहेत, हे तपस्वींनो.
अभक्ष्याणि द्विजातीनां न देयानि पितृष्व् अपि रोहितं शूकरं कूर्मं गोधाहंसं च वर्जयेत्
द्विजांना जे पदार्थ निषिद्ध आहेत, ते पितरांनाही देऊ नयेत; रोहु मासा, डुक्कर, कासव, गोधा आणि हंस हे टाळावेत.
चक्रवाकं च मद्गुं च शल्कहीनांश् च मत्स्यकान् कुररं च निरस्थिं च वासहातं च कुक्कुटान्
चक्रवाक, मद्गू, काटे नसलेले मासे, कुरर पक्षी, हाड नसलेले, घरात मारलेले आणि घरगुती कोंबडी हेही टाळावेत.
कलविङ्कमयूरांश् च भारद्वाजांश् च शार्ङ्गकान् नकुलोलूकमार्जारांल् लोपान् अन्यान् सुदुर्ग्रहान्
कलविंग, मोर, भारद्वाज, शारंगक, मुंगूस, घुबड, मांजर, लोपा आणि पकडायला फार कठीण अशी इतर जनावरेही वर्ज्य करावीत.
टिट्टिभान् सार्धजम्बूकान् व्याघ्र-ऋक्षतरक्षुकान् एतान् अन्यांश् च संदुष्टान् यो भक्षयति दुर्मतिः
जो टिटिहरी, कोल्हा, वाघ, अस्वल, तरस आणि इतर अशुद्ध प्राणी खातो, तो दुष्ट मनाचा मानला जातो.
स महापापकारी तु रौरवं नरकं व्रजेत् पितृष्व् एतांस् तु यो दद्यात् पापात्मा गर्हितामिषान्
असा मोठा पापी रौरव नरकात जातो; आणि जो पितरांना हे निषिद्ध मांस देतो, तो पापी आत्मा आहे.
स स्वर्गस्थान् अपि पितॄन् नरके पातयिष्यति कुसुम्भशाकं जम्बीरं सिग्रुकं कोविदारकम्
तो स्वर्गात असलेल्या पितरांनाही नरकात टाकतो; कुसुंभाची भाजी, लिंबू, शिग्रू आणि कोविदार हेही वर्ज्य करावेत.
पिण्याकं विप्रुषं चैव मसूरं गृञ्जनं शणम् कोद्रवं कोकिलाक्षं च चुक्रं कम्बुकपद्मकम्
पिंड्याचा, विप्रुष, मसूर, गृंजन, भांग, कोद्रव, कोकिळाक्ष, चुक्क, कंबुक आणि पद्मक हेही टाळावेत.
चकोरश्येनमांसं च वर्तुलालाबुतालिनीम् फलं तालतरूणां च भुक्त्या नरकम् ऋच्छति
जो चकोर, घार, गोल भोपळा, दुधी भोपळा किंवा ताडाच्या झाडाचं फळ खातो, तो नरकात जातो.
दत्त्वा पितृषु तैः सार्धं व्रजेत् पूयवहं नरः तस्मात् सर्वप्रयत्नेन नाहरेत् तु विचक्षणः
हे पदार्थ पितरांना दिल्यास, माणूस त्यांच्या सोबत दुर्गंधीयुक्त नरकात जातो; म्हणून, सुज्ञ माणसाने हे कोणत्याही प्रकारे आणू नयेत.
निषिद्धानि वराहेण स्वयं पित्रर्थम् आदरात् वरम् एवात्ममांसस्य भक्षणं मुनयः कृतम्
हे वर्ज्य पदार्थ वाऱाहाने स्वतः पितरांसाठी सांगितले आहेत; या पदार्थांपेक्षा ऋषींनी स्वतःचं मांस खाणं जास्त पसंत केलं आहे.
न त्व् एव हि निषिद्धानाम् आदानं पुंभिर् आदरात् अज्ञानाद् वा प्रमादाद् वा सकृद् एतानि च द्विजाः
पण हे वर्ज्य पदार्थ आदराने कधीच घ्यू नयेत; अज्ञानाने किंवा चुकून एकदाही घेतले, तरीही हे योग्य नाही, हे द्विजांनो.
भक्षितानि निषिद्धानि प्रायश्चित्तं ततश् चरेत् फलमूलदधिक्षीरतक्रगोमूत्रयावकैः
कोणी निषिद्ध अन्न खाल्ले असेल, तर त्याने फळे, कंद, दही, दूध, ताक, गायीचे मूत्र आणि जवाच्या पेजेने प्रायश्चित्त करावे.
भोज्यान्नभोज्यसंभुक्ते प्रत्येकं दिनसप्तकम् एवं निषिद्धाचरणे कृते सकृद् अपि द्विजैः
जेव्हा कोणी योग्य किंवा निषिद्ध अन्न खातो, तेव्हा प्रत्येक वेळी सात दिवसांची तपश्चर्या करावी, अगदी एकदाच असा निषिद्ध आचार झाला तरीही.
शुद्धिं नेयं शरीरं तु विष्णुभक्तैर् विशेषतः निषिद्धं वर्जयेद् द्रव्यं यथोक्तं च द्विजोत्तमाः
विशेषतः विष्णूभक्तांनी आपले शरीर शुद्ध ठेवावे; आणि पूर्वी सांगितल्याप्रमाणे निषिद्ध वस्तू टाळाव्यात, हे श्रेष्ठ द्विजांनो.
समाहृत्य ततः श्राद्धं कर्तव्यं निजशक्तितः एवं विधानतः श्राद्धं कृत्वा स्वविभवोचितम् आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं जगत् प्रीणाति मानवः
यानंतर, आपल्या सामर्थ्यानुसार श्राद्ध करावे; अशा प्रकारे योग्य पद्धतीने आणि आपल्या क्षमतेनुसार श्राद्ध केल्याने, ब्रह्मापासून गवताच्या पात्यापर्यंत सर्व जग मानवावर प्रसन्न होते.
पिता जीवति यस्याथ मृतौ द्वौ पितरौ पितुः कथं श्राद्धं हि कर्तव्यम् एतद् विस्तरशो वद
ज्याचा वडील जिवंत आहे किंवा दोन्ही आईवडील मरण पावले आहेत, त्याने वडिलांचे श्राद्ध कसे करावे? कृपया ते सविस्तर सांग.
यस्मै दद्यात् पिता श्राद्धं तस्मै दद्यात् सुतः स्वयम् एवं न हीयते धर्मो लौकिको वैदिकस् तथा
वडिलांनी ज्या व्यक्तीस श्राद्ध दिले असेल, त्यास मुलाने स्वतः श्राद्ध द्यावे; असे केल्याने लौकिक किंवा वैदिक धर्म कमी होत नाही.
मृतः पिता जीवति च यस्य ब्रह्मन् पितामहः स हि श्राद्धं कथं कुर्याद् एतत् त्वं वक्तुम् अर्हसि
जर वडील मरण पावले आणि आजोबा जिवंत असतील, हे ब्राह्मण, तर त्याने श्राद्ध कसे करावे? हे सांगण्यास तू पात्र आहेस.
पितुः पिण्डं प्रदद्याच् च भोजयेच् च पितामहम् प्रपितामहस्य पिण्डं वै ह्य् अयं शास्त्रेषु निर्णयः
त्याने वडिलांसाठी पिंड द्यावा आणि आजोबांना जेवू घालावे; पण परदादांसाठी पिंड द्यावा—शास्त्रात हाच निर्णय आहे.
मृतेषु पिण्डं दातव्यं जीवन्तं चापि भोजयेत् सपिण्डीकरणं नास्ति न च पार्वणम् इष्यते
मृतांसाठी पिंड द्यावा आणि जिवंतांना जेवू घालावे; येथे सपींडिकरण नसते आणि पंधरवड्याचे श्राद्धही योग्य नाही.
आचारम् आचरेद् यस् तु पितृमेधाश्रितं नरः आयुषा धनपुत्रैश् च वर्धत्य् आशु न संशयः
जो मनुष्य पितृमेधासंबंधी आचार पाळतो, तो नक्कीच आयुष्य, धन आणि पुत्र यामध्ये लवकरच वाढतो—याबद्दल शंका नाही.
पितृमेधाध्यायम् इमं श्राद्धकालेषु यः पठेत् तद् अन्नम् अस्य पितरो ऽश्नन्ति च त्रियुगं द्विजाः
जो कोणी श्राद्धाच्या वेळी हा पितृमेधाध्याय वाचतो, त्याचे पितर तीन युगांपर्यंत त्या अन्नाचा आस्वाद घेतात, हे द्विजांनो.
एवं मयोक्तः पितृमेधकल्पः पापापहः पुण्यविवर्धनश् च श्रोतव्य एष प्रयतैर् नरैश् च श्राद्धेषु चैवाप्य् अनुकीर्तयेत
अशा प्रकारे मी पितृमेध विधी सांगितला, जो पाप नष्ट करणारा आणि पुण्य वाढवणारा आहे; तो एकाग्रतेने ऐकावा आणि श्राद्धाच्या वेळी म्हणावा.