पिशुनो वेदसंत्यागी दानाग्नित्यागनिष्ठुरः राज्ञः पुरोहितो भृत्यो विद्याहीनो ऽथ मत्सरी
दुष्ट बोलणारा, वेद सोडून दिलेला, दान किंवा अग्निकर्मात कठोर, राजाचा पुजारी किंवा नोकर, अज्ञान असलेला किंवा मत्सरी —
वृद्धद्विड् दुर्धरः क्रूरो मूढो देवलकस् तथा नक्षत्रसूचकश् चैव पर्वकारश् च गर्हितः
वृद्धांचा द्वेष करणारा, सहन न होणारा, क्रूर, मूर्ख, देवळातला नोकर, ग्रह-ताऱ्यांचे भाकीत करणारा किंवा सणवार ठरवणारा — हे सर्व निंदनीय आहेत.
अयाज्ययाजकः षण्ढो गर्हिता ये च ये ऽधमाः न ते श्राद्धे नियोक्तव्या दृष्ट्वामी पङ्क्तिदूषकाः
अयोग्यांसाठी यज्ञ करणारा, शंढ, निंदनीय किंवा नीच — असे पंक्ती दूषक दिसले तर त्यांना श्राद्धासाठी कधीही निवडू नये.
असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैवावमानना दण्डो देवकृतस् तत्र सद्यः पतति दारुणः
जिथे वाईट लोकांना मान दिला जातो आणि चांगल्यांचा अपमान होतो, तिथे देवांनी ठरवलेली कठोर शिक्षा लगेच पडते.
हित्वागमं सुविहितं बालिशं यस् तु भोजयेत् आदिधर्मं समुत्सृज्य दाता तत्र विनश्यति
जो नीट चालत आलेली परंपरा सोडून, मूर्खाला जेवायला घालतो आणि मूळ धर्म टाकतो, तिथे दान करणारा नष्ट होतो.
यस् त्व् आश्रितं द्विजं त्यक्त्वा अन्यम् आनीय भोजयेत् तन्निःश्वासाग्निनिर्दग्धस् तत्र दाता विनश्यति
जो आपल्यावर अवलंबून असलेल्या द्विजाला सोडून दुसऱ्याला जेवायला घालतो, त्याला त्या द्विजाच्या हुंकाराच्या ज्वाळेत दान करणारा नष्ट होतो.
वस्त्राभावे क्रिया नास्ति यज्ञा वेदास् तपांसि च तस्माद् वासांसि देयानि श्राद्धकाले विशेषतः
वस्त्रांशिवाय कोणतीही क्रिया, यज्ञ, वेदपठण किंवा तपश्चर्या होत नाही; म्हणून श्राद्धाच्या वेळी विशेषतः वस्त्रे द्यावीत.
कौशेयं क्षौमकार्पासं दुकूलम् अहतं तथा श्राद्धे त्व् एतानि यो दद्यात् कामान् आप्नोति चोत्तमान्
रेशमी, तागाचे, कापसाचे, न रंगवलेले वस्त्र — जो श्राद्धात देतो, त्याला सर्व उत्तम आणि हवे तसे फळ मिळते.
यथा गोषु प्रभूतासु वत्सो विन्दति मातरम् तथान्नं तत्र विप्राणां जन्तुर् यत्रावतिष्ठते
जशी अनेक गायींमध्ये वासरू आपली आई शोधते, तशीच श्राद्धात दिलेली अन्नाची भेट योग्य त्या पितरांपर्यंत पोहोचते.
नामगोत्रं च मन्त्रांश् च दत्तम् अन्नं न यन्ति ते अपि ये निधनं प्राप्तास् तृप्तिस् तान् उपतिष्ठते
नाव, गोत्र, मंत्र आणि दिलेले अन्न वाया जात नाही; जे मृत झाले आहेत त्यांनाही त्याने तृप्ती मिळते.
देवताभ्यः पितृभ्यश् च महायोगिभ्य एव च नमः स्वाहायै स्वधायै नित्यम् एव भवन्त्व् इति
देवतांना, पितरांना आणि महान योगींना — 'स्वाहा' आणि 'स्वधा' यांना नेहमीच नमस्कार असो.
आद्यावसाने श्राद्धस्य त्रिर् आवृत्त्या जपेत् तदा पिण्डनिर्वपणे वापि जपेद् एवं समाहितः
श्राद्धाच्या सुरुवातीला आणि शेवटी, किंवा पिंड अर्पण करताना, एकाग्रतेने हे तीनदा म्हणावे.
क्षिप्रम् आयान्ति पितरो राक्षसाः प्रद्रवन्ति च प्रीयन्ते त्रिषु लोकेषु मन्त्रो ऽयं तारयत्य् उत
पितर पटकन येतात, राक्षस पळून जातात, तिन्ही लोकांत समाधान होते; हा मंत्र खरोखरच तारतो.
क्षौमसूत्रं नवं दद्याच् छाणं कार्पासिकं तथा पत्त्रोर्णं पट्टसूत्रं च कौशेयं च विवर्जयेत्
नवीन तागाचे दोर, भेंड, कापूस, पानांची ऊन किंवा पटाचा दोर द्यावा; पण रेशमी वस्त्र टाळावे.
वर्जयेच् चादशं प्राज्ञो यद्यप्य् अव्याहतं भवेत् न प्रीणयन्त्य् अथैतानि दातुश् चाप्य् अनयो भवेत्
शहाण्या माणसाने चौदाव्या तिथीला टाळावं, जरी ती तिथी कोणत्याही अडथळ्याशिवाय आली तरी. या तिथीला दान केलं तर ते पितरांना आवडत नाही आणि दान करणाऱ्याला अपयश येतं.
न निवेद्यो भवेत् पिण्डः पितॄणां यस् तु जीवति इष्टेनान्नेन भक्ष्येण भोजयेत् तं यथाविधि
जो माणूस जिवंत आहे त्याच्यासाठी पिंड पितरांना अर्पण करू नये. त्याऐवजी त्याला आवडेल असं अन्न आणि पदार्थ योग्य पद्धतीने द्यावेत.
पिण्डम् अग्नौ सदा दद्याद् भोगार्थी सततं नरः पत्न्यै दद्यात् प्रजार्थी च मध्यमं मन्त्रपूर्वकम्
कोणाला सुखाची इच्छा असेल तर त्याने नेहमी पिंड अग्नीमध्ये अर्पण करावा. संतानाची इच्छा असेल तर मंत्र म्हणत पिंडाचा मधला भाग पत्नीला द्यावा.
उत्तमां द्युतिम् अन्विच्छन् पिण्डं गोषु प्रयच्छति प्रज्ञां चैव यशः कीर्तिम् अप्सु चैव निवेदयेत्
कोणाला उत्तम तेज हवं असेल तर त्याने पिंड गायींना द्यावा. बुद्धी, कीर्ती आणि यश हवं असेल तर तो पिंड पाण्यात अर्पण करावा.
प्रार्थयन् दीर्घम् आयुश् च वायसेभ्यः प्रयच्छति कुमारशालाम् अन्विच्छन् कुक्कुटेभ्यः प्रयच्छति
दीर्घायुष्य हवं असेल तर पिंड कावळ्यांना द्यावा. मुलांच्या वाडीसाठी इच्छा असेल तर कोंबड्यांना द्यावा.
एके विप्राः पुनः प्राहुः पिण्डोद्धरणम् अग्रतः अनुज्ञातस् तु विप्रैस् तैः कामम् उद्ध्रियताम् इति
काही ब्राह्मण म्हणतात की पिंड प्रथम उचलावा. त्या ब्राह्मणांनी परवानगी दिली तर हवे तसे पिंड उचलू शकतो.
तस्माच् छ्राद्धं तथा कार्यं यथोक्तम् ऋषिभिः पुरा अन्यथा तु भवेद् दोषः पितॄणां नोपतिष्ठति
म्हणून पूर्वी ऋषींनी सांगितल्याप्रमाणेच श्राद्ध करावं. अन्यथा दोष येतो आणि ते पितरांपर्यंत पोहोचत नाही.
यवैर् व्रीहितिलैर् माषैर् गोधूमैश् चणकैस् तथा संतर्पयेत् पितॄन् मुद्गैः श्यामाकैः सर्षपद्रवैः
पितरांना बार्ली, तांदूळ, तीळ, काळे हरभरे, गहू, चणे, मूग, श्यामाक आणि मोहरीच्या दाण्यांनी तृप्त करावं.
नीवारैर् हस्तिश्यामाकैः प्रियङ्गुभिस् तथार्घयेत् प्रसातिकां सतूलिकां दद्याच् छ्राद्धे विचक्षणः
निवारा, हस्तिश्यामाक आणि प्रियंगु यांनी पितरांचा सन्मान करावा. शहाणा माणूस श्राद्धाला प्रसातिका आणि सत्तूलीकाही द्यावी.
आम्रम् आम्रातकं बिल्वं दाडिमं बीजपूरकम् प्राचीनामलकं क्षीरं नारिकेलं परूषकम्
आंबा, जंगली आंबा, बेल, डाळिंब, बिंज, प्राचीन आवळा, दूध, नारळ आणि खजूर अर्पण करावेत.
नारङ्गं च सखर्जूरं द्राक्षानीलकपित्थकम् पटोलं च प्रियालं च कर्कन्धूबदराणि च
संत्र, साखरखजूर, द्राक्ष, निळं कपित्थ, पाटोळा, प्रियाळ, कर्कंधू आणि बोर ही फळंही द्यावीत.
विकङ्कतं वत्सकं च कस्त्वारुर् वारकान् अपि एतानि फलजातानि श्राद्धे देयानि यत्नतः
विकंकट, वत्सक, कस्त्वारू आणि वारक ही फळं श्राद्धाला काळजीपूर्वक द्यावीत.
गुडशर्करमत्स्यण्डी देयं फाणितमूर्मुरम् गव्यं पयो दधि घृतं तैलं च तिलसंभवम्
गुळ, साखर, मत्स्यंडी, फाणित, मुरमुरे, गायीचं दूध, दही, तूप आणि तीळाचं तेल द्यावं.
सैन्धवं सागरोत्थं च लवणं सारसं तथा निवेदयेच् छुचीन् गन्धांश् चन्दनागुरुकुङ्कुमान्
सैंधव मीठ, समुद्राचं मीठ, सारस मीठ आणि शुद्ध सुगंधी पदार्थ — चंदन, अगर आणि केशर — अर्पण करावेत.
कालशाकं तन्दुलीयं वास्तुकं मूलकं तथा शाकम् आरण्यकं चापि दद्यात् पुष्पाण्य् अमूनि च
काळं शाक, तांदुळजा, वास्टुक, मुळा आणि जंगलातलं शाक, तसेच फुलंही द्यावीत.
जातिचम्पकलोध्राश् च मल्लिकाबाणबर्बरी वृन्ताशोकाटरूषं च तुलसी तिलकं तथा
जाती, चंपक, लोध्र, मल्लिका, बाण, बर्बरी, वृंता, अशोक, अटरुष, तुळस आणि तिलक ही फुलं अर्पण करावीत.