रुक्मेषुः पृथुरुक्मश् च ज्यामघः पालितो हरिः पालितं च हरिं चैव विदेहेभ्यः पिता ददौ
रुक्मेषु, पृथुरुक्म, ज्यामघ, पालित आणि हरि — यापैकी पालत आणि हरि यांना त्यांच्या वडिलांनी विदेह राजांना दिले.
रुक्मेषुर् अभवद् राजा पृथुरुक्मस्य संश्रयात् ताभ्यां प्रव्राजितो राजा ज्यामघो ऽवसद् आश्रमे
रुक्मेषु पृथुरुक्माच्या सहाय्याने राजा झाला. पण त्या दोघांनी ज्यामघाला राज्यातून हाकलले, म्हणून तो आश्रमात राहू लागला.
प्रशान्तश् च तदा राजा ब्राह्मणैश् चावबोधितः जगाम धनुर् आदाय देशम् अन्यं ध्वजी रथी
तेव्हा राजा शांत झाला आणि ब्राह्मणांनी समजावले. त्याने धनुष्य घेतले, ध्वजासह रथावर बसून दुसऱ्या प्रदेशात गेला.
नर्मदाकूलम् एकाकीम् एकलां मृत्तिकावतीम् ऋक्षवन्तं गिरिं जित्वा शुक्तिमत्याम् उवास सः
तो एकटाच नर्मदेच्या काठी मातीच्या झोपडीत राहिला. त्याने ऋक्षवत पर्वत जिंकला आणि शुक्तिमत प्रदेशात वास्तव्य केले.
ज्यामघस्याभवद् भार्या शैब्या बलवती सती अपुत्रो ऽपि स राजा वै नान्यां भार्याम् अविन्दत
ज्यामघाची पत्नी शैब्या ही बलवान आणि सती होती. राजा अपत्यहीन असतानाही त्याने दुसरी पत्नी घेतली नाही.
तस्यासीद् विजयो युद्धे तत्र कन्याम् अवाप सः भार्याम् उवाच संत्रस्तः स्नुषेति स जनेश्वरः
त्याला तेथे युद्धात विजय मिळाला आणि एक कन्या मिळाली. लोकांचा स्वामी घाबरून आपल्या पत्नीला 'सूनबाई' असे म्हणत बोलला.
एतच् छ्रुत्वाब्रवीद् देवी कस्य देव स्नुषेति वै अब्रवीत् तद् उपश्रुत्य ज्यामघो राजसत्तमः
हे ऐकून राणीने विचारले, 'देवा, ही कुणाची सून आहे?' तेव्हा ज्यामघ श्रेष्ठ राजा असता, उत्तर दिले:
यस् ते जनिष्यते पुत्रस् तस्य भार्योपपादिता
'तुला जो पुत्र जन्मेल, त्याची ही पत्नी आहे.'
उग्रेण तपसा तस्याः कन्यायाः सा व्यजायत पुत्रं विदर्भं सुभागा शैब्या परिणता सती
ती भाग्यवती आणि परिपक्व कन्या कठोर तप करून विदर्भ नावाच्या पुत्रास जन्माला घाली.
राजपुत्र्यां तु विद्वांसौ स्नुषायां क्रथकैशिकौ पश्चाद् विदर्भो ऽजनयच् छूरौ रणविशारदौ
नंतर विदर्भाने राजकन्येपासून, म्हणजे आपल्या सूनबाईपासून, युद्धात पारंगत असे क्रथ आणि कैशिक या दोन पुत्रांना जन्म दिला.
भीमो विदर्भस्य सुतः कुन्तिस् तस्यात्मजो ऽभवत् कुन्तेर् धृष्टः सुतो जज्ञे रणधृष्टः प्रतापवान्
विदर्भाचा पुत्र भीम होता; त्याचा पुत्र कुंती झाला, आणि कुंतीपासून रणधीर आणि प्रतापी धृष्ट जन्मास आला.
धृष्टस्य जज्ञिरे शूरास् त्रयः परमधार्मिकाः आवन्तश् च दशार्हश् च बली विषहरश् च सः
धृष्टाच्या तीन शूर आणि परमधार्मिक पुत्रांचा जन्म झाला—अवन्त, दशार्ह आणि बलाढ्य विषहर.
दशार्हस्य सुतो व्योमा व्योम्नो जीमूत उच्यते जीमूतपुत्रो विकृतिस् तस्य भीमरथः स्मृतः
दशार्हाचा पुत्र व्योम, व्योमाचा पुत्र जिमूत, जिमूताचा पुत्र विकृति आणि विकृतिचा पुत्र भीमरथ म्हणून ओळखला जातो.
अथ भीमरथस्यासीत् पुत्रो नवरथस् तथा तस्य चासीद् दशरथः शकुनिस् तस्य चात्मजः
मग भीमरथाचा पुत्र नवरथ, नवरथाचा पुत्र दशरथ आणि दशरथाचा पुत्र शकुनी झाला.
तस्मात् करम्भः कारम्भिर् देवरातो ऽभवन् नृपः देवक्षत्रो ऽभवत् तस्य वृद्धक्षत्रो महायशाः
त्याच्यापासून करंभाचा जन्म झाला; करंभाचा पुत्र देवरात राजा झाला; देवराताचा पुत्र देवक्षत्र आणि त्याचा पुत्र वृद्धक्षत्र, जो फार प्रसिद्ध होता.
देवगर्भसमो जज्ञे देवक्षत्रस्य नन्दनः मधूनां वंशकृद् राजा मधुर् मधुरवाग् अपि
देवक्षत्राचा पुत्र, देवांसारखा जन्माने, मधुर राजा झाला. त्याने मधू कुळाची स्थापना केली आणि त्याची वाणी अतिशय मधुर होती.
मधोर् जज्ञे ऽथ वैदर्भ्यां पुरुद्वान् पुरुषोत्तमः ऐक्ष्वाकी चाभवद् भार्या मधोस् तस्यां व्यजायत
मधुर आणि वैदर्भी या दोघांपासून पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ असा पुरुद्वान जन्माला आला; मधुराची पत्नी इक्ष्वाकू कुलातील होती आणि तिने त्याला पुत्र दिला.
सत्वान् सर्वगुणोपेतः सात्वता कीर्तिवर्धनः इमां विसृष्टिं विज्ञाय ज्यामघस्य महात्मनः युज्यते परमप्रीत्या प्रजावांश् च भवेत् सदा
सर्व गुणांनी युक्त सत्वान याने सात्वतांची कीर्ती वाढवली. ज्यामघ या महात्म्याच्या या सृष्टीचे ज्ञान झाल्यावर, माणसाने अत्यंत आनंदाने एकरूप व्हावे आणि नेहमी संतती लाभावी.
सत्वतः सत्त्वसंपन्नान् कौशल्या सुषुवे सुतान् भागिनं भजमानं च दिव्यं देवावृधं नृपम्
सत्वताची पत्नी कौशल्या हिने सद्गुणी पुत्रांना जन्म दिला—भागिन, भजमान, दिव्य देवावृद्ध आणि राजा.
अन्धकं च महाबाहुं वृष्णिं च यदुनन्दनम् तेषां विसर्गाश् चत्वारो विस्तरेणेह कीर्तिताः
महाबाहू अंधक आणि यादवांचा आनंद वृष्णी यांचा जन्मही झाला; त्यांच्या या चार वंशांची सविस्तर माहिती येथे सांगितली आहे.
भजमानस्य सृञ्जय्यौ बाह्यकाथोपबाह्यका आस्तां भार्ये तयोस् तस्माज् जज्ञिरे बहवः सुताः
भजमानाच्या दोन पत्नी होत्या—सृंजयी आणि बाह्यका, तसेच उपबाह्यका; त्यांच्यापासून अनेक पुत्र जन्माला आले.
क्रिमिश् च क्रमणश् चैव धृष्टः शूरः पुरंजयः एते बाह्यकसृञ्जय्यां भजमानाद् विजज्ञिरे
कृमि, क्रमण, धृष्ट, शूर आणि पुरंजय—हे भजमान आणि बाह्यका-सृंजयीपासून जन्मले.
आयुताजित् सहस्राजिच् छताजित् त्व् अथ दासकः उपबाह्यकसृञ्जय्यां भजमानाद् विजज्ञिरे
आयुताजित, सहस्राजित, शताजित आणि दासक हे भजमान आणि उपबाह्यका-सृंजयीपासून जन्मले.
यज्वा देवावृधो राजा चचार विपुलं तपः पुत्रः सर्वगुणोपेतो मम स्याद् इति निश्चितः
यज्ञ करणारा देवावृद्ध राजा मोठे तप करीत होता, हे ठरवून की त्याचा पुत्र सर्व गुणांनी युक्त असावा.
संयुज्यमानस् तपसा पर्णाशाया जलं स्पृशन् सदोपस्पृशतस् तस्य चकार प्रियम् आपगा
तो पर्णाहार करत तप करत होता, नेहमी पाण्यात स्नान करत होता, आणि नदी त्याला नेहमी प्रिय वाटत असे.
चिन्तयाभिपरीता सा न जगामैव निश्चयम् कल्याणत्वान् नरपतेस् तस्य सा निम्नगोत्तमा
ती नदी विचारांनी ग्रासली गेली होती, म्हणून तिने काही ठरवले नाही; कारण ती उत्तम नदी त्या राजासाठी नेहमी शुभच होती.
नाध्यगच्छत् तु तां नारीं यस्याम् एवंविधः सुतः भवेत् तस्मात् स्वयं गत्वा भवाम्य् अस्य सहानुगा
त्याला अशी स्त्री सापडली नाही, जिच्या पोटी असा पुत्र जन्माला येईल. म्हणून मीच स्वतः जाऊन त्याची सोबती होईन.
अथ भूत्वा कुमारी सा बिभ्रती परमं वपुः वरयाम् आस नृपतिं ताम् इयेष च स प्रभुः
मग ती कुमारिका होऊन, अत्यंत सुंदर रूप धारण करून, तिने त्या राजाला वर म्हणून निवडलं आणि तो प्रभूही तिच्यावर मोहित झाला.
तस्याम् आधत्त गर्भं स तेजस्विनम् उदारधीः अथ सा दशमे मासि सुषुवे सरितां वरा
त्या स्त्रीच्या पोटी त्या उदार बुद्धीच्या पुरुषाने तेजस्वी गर्भ ठेवला. मग दहाव्या महिन्यात, नद्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तिने पुत्रास जन्म दिला.
पुत्रं सर्वगुणोपेतं बभ्रुं देवावृधं द्विजाः अत्र वंशे पुराणज्ञा गायन्तीति परिश्रुतम्
तिने सर्व गुणांनी युक्त असा बभ्रू नावाचा, देवांना वृद्ध करणारा पुत्र जन्माला घातला. या वंशात, प्राचीन कथा जाणणारे लोक असे गातात, हे द्विजांनो.