दृष्ट्वा तान् धार्मिकान् देवः स्वयं संमानयेद् यमः स्वागतासनदानेन पाद्यार्घ्येण प्रियेण तु
ते धर्मात्मे पाहून यमदेव स्वतः त्यांचे स्वागत करतो, आसन, पायधुण्याचे पाणी आणि प्रेमाने अर्घ्य देतो.
धन्या यूयं महात्मान आत्मनो हितकारिणः येन दिव्यसुखार्थाय भवद्भिः सुकृतं कृतम्
धन्य आहात तुम्ही, महान आत्म्यांनो, स्वतःच्या हितासाठी जे दिव्य सुखासाठी सत्कर्म केलेत.
इदं विमानम् आरुह्य दिव्यस्त्रीभोगभूषिताः स्वर्गं गच्छध्वम् अतुलं सर्वकामसमन्वितम्
हे दिव्य विमान चढा, सुंदर स्त्रिया आणि सुखांनी सजलेले आहे. आता तुम्ही सर्व इच्छांनी परिपूर्ण, अद्वितीय अशा स्वर्गात जा.
तत्र भुक्त्वा महाभोगान् अन्ते पुण्यपरिक्षयात् यत् किंचिद् अल्पम् अशुभं फलं तद् इह भोक्ष्यथ
तेथे मोठ्या सुखांचा अनुभव घेतल्यानंतर, जेव्हा तुमचे पुण्य संपेल, तेव्हा जे थोडेसे अशुभ फळ उरले असेल, ते तुम्हाला इथेच भोगावे लागेल.
ये तु तं धर्मराजानं नराः पुण्यानुभावतः पश्यन्ति सौम्यमनसं पितृभूतम् इवात्मनः
जे पुरुष आपल्या पुण्याच्या सामर्थ्याने, सौम्य मनाचा आणि स्वतःसाठी वडिलांसारखा असलेला धर्मराज पाहतात—
तस्माद् धर्मः सेवितव्यः सदा मुक्तिफलप्रदः धर्माद् अर्थस् तथा कामो मोक्षश् च परिकीर्त्यते
म्हणून नेहमी धर्माचे पालन करावे, कारण तो मुक्तीचे फळ देतो. धर्मापासून संपत्ती, इच्छा आणि मुक्ती मिळते, असे सांगितले आहे.
धर्मो माता पिता भ्राता धर्मो नाथः सुहृत् तथा धर्मः स्वामी सखा गोप्ता तथा धाता च पोषकः
धर्मच आई, वडील, भाऊ आहे; धर्मच रक्षक आणि मित्र आहे; धर्मच स्वामी, सोबती, पालक, सर्जनहार आणि पोसणारा आहे.
धर्माद् अर्थो ऽर्थतः कामः कामाद् भोगः सुखानि च धर्माद् ऐश्वर्यम् एकाग्र्यं धर्मात् स्वर्गगतिः परा
धर्मापासून संपत्ती मिळते, संपत्तीपासून इच्छा, इच्छेपासून भोग आणि सुख मिळते; धर्मापासून ऐश्वर्य, एकाग्रता आणि सर्वोच्च स्वर्गप्राप्ती होते.
धर्मस् तु सेवितो विप्रास् त्रायते महतो भयात् देवत्वं च द्विजत्वं च धर्मात् प्राप्नोत्य् असंशयम्
ब्राह्मणांनो, जो धर्माचे पालन करतो, त्याला मोठ्या भीतीपासून वाचवतो; देवपद आणि द्विजपद नक्कीच धर्मामुळे मिळते.
यदा च क्षीयते पापं नराणां पूर्वसंचितम् तदैषां भजते बुद्धिर् धर्मं चात्र द्विजोत्तमाः
जेव्हा माणसांचे पूर्वजन्मीचे पाप कमी होते, तेव्हा त्यांची बुद्धी धर्माकडे वळते, हे श्रेष्ठ द्विजांनो.
जन्मान्तरसहस्रेषु मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् यो हि नाचरते धर्मं भवेत् स खलु वञ्चितः
अनेक जन्मांत दुर्मिळ अशी मानवजन्म मिळूनही जो धर्माचे आचरण करत नाही, तो खरोखर फसलेला आहे.
कुत्सिता ये दरिद्राश् च विरूपा व्याधितास् तथा परप्रेष्याश् च मूर्खाश् च ज्ञेया धर्मविवर्जिताः
जे नीच, गरीब, विद्रूप, आजारी, दुसऱ्यांचे नोकर किंवा अज्ञानी आहेत, ते सर्व धर्महीन समजावे.
ये हि दीर्घायुषः शूराः पण्डिता भोगिनो ऽर्थिनः अरोगा रूपवन्तश् च तैस् तु धर्मः पुरा कृतः
जे दीर्घायुषी, शूर, विद्वान, सुखी, श्रीमंत, निरोगी आणि देखणे आहेत, त्यांनी पूर्वी धर्माचे पालन केले होते.
एवं धर्मरता विप्रा गच्छन्ति गतिम् उत्तमाम् अधर्मं सेवमानास् तु तिर्यग्योनिं व्रजन्ति ते
ब्राह्मणांनो, जे धर्मात रमणारे आहेत, ते उत्तम मार्गावर जातात; पण जे अधर्माचे पालन करतात, ते पशूयोनीत जन्म घेतात.
ये नरा नरकध्वंसिवासुदेवम् अनुव्रताः ते स्वप्ने ऽपि न पश्यन्ति यमं वा नरकाणि वा
जे पुरुष नरकाचा नाश करणाऱ्या वासुदेवाचे भक्त आहेत, त्यांना स्वप्नातही यम किंवा नरक दिसत नाही.
अनादिनिधनं देवं दैत्यदानवदारणम् ये नमन्ति नरा नित्यं नहि पश्यन्ति ते यमम्
जे पुरुष नेहमी आद्य आणि अनंत, दैत्यांचा संहार करणाऱ्या देवाला वंदन करतात, त्यांना यम कधीच दिसत नाही.
कर्मणा मनसा वाचा ये ऽच्युतं शरणं गताः न समर्थो यमस् तेषां ते मुक्तिफलभागिनः
जे मन, वाणी आणि कृतीने अच्युताला शरण जातात, त्यांच्याजवळ यम येऊ शकत नाही; ते मुक्तीचे फळ मिळवतात.
ये जना जगतां नाथं नित्यं नारायणं द्विजाः नमन्ति नहि ते विष्णोः स्थानाद् अन्यत्र गामिनः
ब्राह्मणांनो, जे लोक नेहमी जगाचा स्वामी नारायणाला वंदन करतात, ते विष्णूच्या स्थानाखेरीज दुसरीकडे जात नाहीत.
न ते दूतान् न तन् मार्गं न यमं न च तां पुरीम् प्रणम्य विष्णुं पश्यन्ति नरकाणि कथंचन
ते ना दूतांना, ना त्या मार्गाला, ना यमाला, ना त्या नगरीला पाहतात; विष्णूला वंदन केल्यावर त्यांना कधीच नरक दिसत नाही.
कृत्वापि बहुशः पापं नरा मोहसमन्विताः न यान्ति नरकं नत्वा सर्वपापहरं हरिम्
मोहाने भरलेले पुरुष कितीही पाप केले तरी, सर्व पापांचा नाश करणाऱ्या हरिला वंदन केल्यावर नरकात जात नाहीत.
शाठ्येनापि नरा नित्यं ये स्मरन्ति जनार्दनम् ते ऽपि यान्ति तनुं त्यक्त्वा विष्णुलोकम् अनामयम्
ज्यांनी कपटानेसुद्धा नेहमी जनार्दनाचं स्मरण केलं, ते लोकही शरीर सोडल्यानंतर दोषरहित विष्णुलोकात जातात.
अत्यन्तक्रोधसक्तो ऽपि कदाचित् कीर्तयेद् धरिम् सो ऽपि दोषक्षयान् मुक्तिं लभेच् चेदिपतिर् यथा
जो माणूस फारच रागावलेला असतो, पण कधीमधी हरिचं कीर्तन करतो, त्याचे दोष नाहीसे झाले की तोही देवेंद्रासारखी मुक्ती मिळवतो.
श्रुत्वैवं यममार्गं ते नरकेषु च यातनाम् पप्रच्छुश् च पुनर् व्यासं संशयं मुनिसत्तमाः
यमाचा मार्ग आणि नरकातील यातना ऐकल्यावर, श्रेष्ठ ऋषींनी पुन्हा व्यासांना आपला शंका विचारली.
भगवन् सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रविशारद मर्त्यस्य कः सहायो वै पिता माता सुतो गुरुः
हे भगवंत, सर्व धर्म जाणणारे, सर्व शास्त्रात निपुण असणारे, माणसाचा खरा सोबती कोण — वडील, आई, मुलगा की गुरु?
ज्ञातिसंबन्धिवर्गश् च मित्रवर्गस् तथैव च गृहं शरीरम् उत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं जनाः गच्छन्त्य् अमुत्र लोके वै कश् च तान् अनुगच्छति
नातेवाईक, आप्तेष्ट, मित्रमंडळी — हे सर्व, जेव्हा माणूस घर आणि शरीर, जे आता लाकूड किंवा मातीसारखं झालंय, सोडतो, तेव्हा त्यातलं कोण त्याच्याबरोबर पुढच्या जगात जातं?
एकः प्रसूयते विप्रा एक एव हि नश्यति एकस् तरति दुर्गाणि गच्छत्य् एकस् तु दुर्गतिम्
माणूस एकटाच जन्मतो, एकटाच मरतो; एकटाच संकटं पार करतो, आणि एकटाच दुर्दैवाला सामोरा जातो.
असहायः पिता माता तथा भ्राता सुतो गुरुः ज्ञातिसंबन्धिवर्गश् च मित्रवर्गस् तथैव च
वडील, आई, भाऊ, मुलगा, गुरु, नातेवाईक, आप्तेष्ट आणि मित्र — हे सर्व सोबती नसतात.
मृतं शरीरम् उत्सृज्य काष्ठलोष्टसमं जनाः मुहूर्तम् इव रोदित्वा ततो यान्ति पराङ्मुखाः
मृत शरीर, जे लाकूड किंवा मातीसारखं झालंय, सोडून लोक थोडा वेळ रडतात आणि मग तिथून वळून निघून जातात.
तैस् तच् छरीरम् उत्सृष्टं धर्म एको ऽनुगच्छति तस्माद् धर्मः सहायश् च सेवितव्यः सदा नृभिः
ते शरीर सोडल्यावर फक्त धर्मच सोबत जातो; म्हणून माणसांनी नेहमी धर्मालाच आपला खरा सोबती मानावा.
प्राणी धर्मसमायुक्तो गच्छेत् स्वर्गगतिं पराम् तथैवाधर्मसंयुक्तो नरकं चोपपद्यते
जो प्राणी धर्माने युक्त असतो, तो स्वर्गाची श्रेष्ठ वाट मिळवतो; आणि जो अधर्माने जोडलेला असतो, तो नरकात जातो.