बलभद्रो महावीर्यो बाणसैन्यम् अनेकधा विव्याध बाणैः प्रद्युम्नो धर्मतश् चापलायतः
महाबली बलभद्राने अनेक प्रकारे बाणांनी बाणाच्या सैन्यावर हल्ला केला; प्रद्युम्नाने धर्माने त्यांना पांगवले.
आकृष्य लाङ्गलाग्रेण मुशलेन च पोथितम् बलं बलेन ददृशे बाणो बाणैश् च चक्रिणः
लांगडीच्या टोकाने त्यांना ओढून, मुसळाने ठेचले; चक्रधारीच्या बाणांनी आपले सैन्य नष्ट होत असल्याचे बाणाने पाहिले.
ततः कृष्णस्य बाणेन युद्धम् आसीत् समासतः परस्परं तु संदीप्तान् कायत्राणविभेदिनः
नंतर कृष्ण आणि बाण यांच्यात समोरासमोर युद्ध झाले; दोघेही प्रचंड संतापाने एकमेकांचे शरीर भेदण्याचा प्रयत्न करू लागले.
कृष्णश् चिच्छेद बाणांस् तान् बाणेन प्रहिताञ् शरैः बिभेद केशवं बाणो बाणं विव्याध चक्रधृक्
कृष्णाने बाणाने सोडलेले बाण आपल्या बाणांनी छाटले; बाणाने केशवाला जखमी केले, आणि चक्रधारीने बाणाला भेदले.
मुमुचाते तथास्त्राणि बाणकृष्णौ जिगीषया परस्परक्षतिपरौ परिघांश् च ततो द्विजाः
त्यानंतर बाण आणि कृष्ण दोघांनीही विजयाच्या इच्छेने एकमेकांवर अस्त्र सोडली, परस्पर जखमी करण्याचा प्रयत्न केला आणि लोखंडी गदा फेकली.
छिद्यमानेष्व् अशेषेषु शस्त्रेष्व् अस्त्रे च सीदति प्राचुर्येण हरिर् बाणं हन्तुं चक्रे ततो मनः
सर्व शस्त्रास्त्रे छाटली जात असताना आणि बाण अडखळू लागला, तेव्हा हरीने मनात ठरवले की बाणाचा वध करायचा.
ततो ऽर्कशतसंभूततेजसा सदृशद्युति जग्राह दैत्यचक्रारिर् हरिश् चक्रं सुदर्शनम्
मग दैत्यांच्या सैन्याचा शत्रू असलेल्या हरिने, शंभर सूर्यांच्या तेजासारखे तेज घेऊन, सुदर्शन चक्र उचलले.
मुञ्चतो बाणनाशाय तच् चक्रं मधुविद्विषः नग्ना दैतेयविद्याभूत् कोटरी पुरतो हरेः
मधुहंता कृष्णाने बाणाचा नाश करण्यासाठी ते चक्र सोडले, तेव्हा दैत्यविद्येने उत्पन्न झालेली एक नग्न स्त्री हराच्या समोर उभी राहिली.
ताम् अग्रतो हरिर् दृष्ट्वा मीलिताक्षः सुदर्शनम् मुमोच बाणम् उद्दिश्य छेत्तुं बाहुवनं रिपोः
ती स्त्री समोर उभी असल्याचे पाहून हराने डोळे मिटले आणि शत्रूच्या अनेक बाहू छाटण्यासाठी सुदर्शन चक्र सोडले.
क्रमेणास्य तु बाहूनां बाणस्याच्युतचोदितम् छेदं चक्रे ऽसुरस्याशु शस्त्रास्त्रक्षेपणाद् द्रुतम्
अच्युताच्या प्रेरणेने, बाणाने वेगवेगळ्या शस्त्रास्त्रांचा मारा करत असतानाही, त्याच्या बाहू एकामागून एक झपाट्याने छाटले गेले.
छिन्ने बाहुवने तत् तु करस्थं मधुसूदनः मुमुक्षुर् बाणनाशाय विज्ञातस् त्रिपुरद्विषा
अनेक हात छाटले गेले तेव्हा जे काही त्याच्या हातात उरले होते, ते मधुसूदनाने बाणाचा नाश करण्यासाठी आणि बाणाला मुक्त करण्याच्या इच्छेने ओळखले.
स उत्पत्याह गोविन्दं सामपूर्वम् उमापतिः विलोक्य बाणं दोर्दण्डच्छेदासृक्स्राववर्षिणम्
तेव्हा उमापतीने सौम्य शब्दांनी गोविंदाला उद्देशून असे सांगितले, त्याने बाणाच्या छाटलेल्या हातांतून रक्ताचा प्रवाह वाहताना पाहिला.
कृष्ण कृष्ण जगन्नाथ जाने त्वां पुरुषोत्तमम् परेशं परमात्मानम् अनादिनिधनं परम्
कृष्णा, कृष्णा, विश्वाचे स्वामी, मी तुला सर्वश्रेष्ठ पुरुष, परमेश्वर, परमात्मा, अनादि आणि अनंत, असा ओळखतो.
देवतिर्यङ्मनुष्येषु शरीरग्रहणात्मिका लीलेयं तव चेष्टा हि दैत्यानां वधलक्षणा
देव, पशू आणि माणसांमध्ये तुझ्या देहधारणेची ही केवळ लीला आहे; तुझे हे कृत्य दैत्यांच्या विनाशासाठीच आहे.
तत् प्रसीदाभयं दत्तं बाणस्यास्य मया प्रभो तत् त्वया नानृतं कार्यं यन् मया व्याहृतं वचः
म्हणून, कृपा कर; मी या बाणाला अभय दिले आहे, प्रभो. मी जे वचन दिले आहे, ते खोटे ठरवू नकोस.
अस्मत्संश्रयवृद्धो ऽयं नापराधस् तवाव्यय मया दत्तवरो दैत्यस् ततस् त्वां क्षमयाम्य् अहम्
हा माझ्या आश्रयाखाली वाढला आहे; त्याचा तुझ्यावर काहीही अपराध नाही, अविनाशी. मी या दैत्याला वर दिला आहे; म्हणून मी तुझी क्षमा मागतो.
इत्य् उक्तः प्राह गोविन्दः शूलपाणिम् उमापतिम् प्रसन्नवदनो भूत्वा गतामर्षो ऽसुरं प्रति
असे ऐकून गोविंदाने त्रिशूळधारी उमापतीला शांत चेहऱ्याने, आणि दैत्याविषयीचा राग दूर करून, उत्तर दिले.
युष्मद्दत्तवरो बाणो जीवताद् एष शंकर त्वद्वाक्यगौरवाद् एतन् मया चक्रं निवर्तितम्
शंकरा, बाणाला तुझ्याकडून वर मिळाला आहे, म्हणून तो जिवंत राहू दे. तुझ्या वचनाचा मान राखून मी हे चक्र मागे घेतले आहे.
त्वया यद् अभयं दत्तं तद् दत्तम् अभयं मया मत्तो ऽविभिन्नम् आत्मानं द्रष्टुम् अर्हसि शंकर
तू जे अभय दिलेस, तेच अभय मीही दिले आहे. शंकरा, माझे आणि तुझे स्वरूप वेगळे नाही, हे तू ओळख.
यो ऽहं स त्वं जगच् चेदं सदेवासुरमानुषम् अविद्यामोहितात्मानः पुरुषा भिन्नदर्शिनः
मीच तू आहेस, आणि हे विश्व, देव, दैत्य, माणसे — हे सर्व आपणच आहोत; पण अज्ञानाने मोहित झालेले लोक आपल्याला वेगळे समजतात.
इत्य् उक्त्वा प्रययौ कृष्णः प्राद्युम्निर् यत्र तिष्ठति तद्बन्धफणिनो नेशुर् गरुडानिलशोषिताः
असे म्हणून कृष्ण प्रधुम्न जिथे होता तिथे गेला, आणि गरुडाच्या वाऱ्याने सुकलेले सर्प त्याला बांधून ठेवू शकले नाहीत.
ततो ऽनिरुद्धम् आरोप्य सपत्नीकं गरुत्मति आजग्मुर् द्वारकां रामकार्ष्णिदामोदराः पुरीम्
मग अनिरुद्ध आणि त्याची पत्नी यांना गरुडावर बसवून, राम, कृष्ण आणि दामोदर द्वारका नगरीकडे परतले.
चक्रे कर्म महच् छौरिर् बिभ्रद् यो मानुषीं तनुम् जिगाय शक्रं शर्वं च सर्वदेवांश् च लीलया
हरिने मानव देह धारण करून मोठमोठी कृत्ये केली आणि सहजपणे इंद्र, शंकर आणि सर्व देवांना पराभूत केले.
यच् चान्यद् अकरोत् कर्म दिव्यचेष्टाविघातकृत् कथ्यतां तन् मुनिश्रेष्ठ परं कौतूहलं हि नः
त्याने अजून जी दिव्य कृत्ये केली, आणि जे अडथळे दूर केले, ती सर्व सांग, हे श्रेष्ठ मुनी, कारण आम्हाला फारच कुतूहल आहे.
गदतो मे मुनिश्रेष्ठाः श्रूयताम् इदम् आदरात् नरावतारे कृष्णेन दग्धा वाराणसी यथा
मी सांगतो आहे, हे श्रेष्ठ मुनींनो, लक्ष देऊन ऐका — मानव अवतारात कृष्णाने वाराणसी कशी जाळली ते.
पौण्ड्रको वासुदेवश् च वासुदेवो ऽभवद् भुवि अवतीर्णस् त्वम् इत्य् उक्तो जनैर् अज्ञानमोहितैः
पौंड्रक वासुदेव आणि वासुदेव स्वतः पृथ्वीवर प्रकट झाले; अज्ञानाने भरलेल्या लोकांनी त्याला सांगितले, 'तू वासुदेव म्हणून अवतीर्ण झाला आहेस.'
स मेने वासुदेवो ऽहम् अवतीर्णो महीतले नष्टस्मृतिस् ततः सर्वं विष्णुचिह्नम् अचीकरत् दूतं च प्रेषयाम् आस स कृष्णाय द्विजोत्तमाः
त्याने मनात ठरवले, 'मीच वासुदेव आहे, पृथ्वीवर अवतीर्ण झालो आहे.' स्मृती हरपल्याने त्याने विष्णूची सर्व चिन्हे धारण केली आणि एक दूत कृष्णाकडे पाठवला, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणांनो.
त्यक्त्वा चक्रादिकं चिह्नं मदीयं नाम मात्मनः वासुदेवात्मकं मूढ मुक्त्वा सर्वम् अशेषतः
त्याने चक्र वगैरे चिन्हे आणि स्वतःचे नाव सोडले, आणि स्वतःला वासुदेव समजून, त्या मूढाने सर्व काही पूर्णपणे त्यागले.
आत्मनो जीवितार्थं च तथा मे प्रणतिं व्रज
तुझ्या स्वतःच्या जीवितासाठी, तसेच माझ्यासाठी, मला वंदन कर.
इत्य् उक्तः स प्रहस्यैव दूतं प्राह जनार्दनः
असे ऐकून जनार्दन हसला आणि दूताला म्हणाला.