मम त्वया समं युद्धं ये स्मरिष्यन्ति मानवाः विज्वरास् ते भविष्यन्तीत्य् उक्त्वा चैनं ययौ हरिः
'जे माणसे माझ्याशी तुझे युद्ध आठवतील, त्यांना कधीही ज्वर येणार नाही,' असे हरीने त्याला सांगितले आणि निघून गेला.
ततो ऽग्नीन् भगवान् पञ्च जित्वा नीत्वा क्षयं तथा दानवानां बलं विष्णुश् चूर्णयाम् आस लीलया
मग भगवंताने पाच अग्नी जिंकून त्यांचा नाश केला आणि त्याचप्रमाणे दानवांचे बळ सहजपणे चुरडून टाकले.
ततः समस्तसैन्येन दैतेयानां बलेः सुतः युयुधे शंकरश् चैव कार्त्तिकेयश् च शौरिणा
त्यावेळी बळीचा पुत्र, सर्व सैन्यासह, युद्धात उतरला. त्याचप्रमाणे शंकर, कार्तिकेय आणि पराक्रमी कृष्ण यांनीही युद्ध केले.
हरिशंकरयोर् युद्धम् अतीवासीत् सुदारुणम् चुक्षुभुः सकला लोकाः शस्त्रास्त्रैर् बहुधार्दिताः
हरी आणि शंकर यांच्यातील युद्ध अत्यंत भयंकर झाले; असंख्य शस्त्रास्त्रांनी त्रस्त होऊन सर्व लोक थरथर कापू लागले.
प्रलयो ऽयम् अशेषस्य जगतो नूनम् आगतः मेनिरे त्रिदशा यत्र वर्तमाने महाहवे
त्या महान युद्धात, सर्व विश्वाचा विनाशच आता आला आहे असे देवांना वाटले.
जृम्भणास्त्रेण गोविन्दो जृम्भयाम् आस शंकरम् ततः प्रणेशुर् दैतेयाः प्रमथाश् च समन्ततः
गोविंदाने जृंभणास्त्राने शंकराला जांभई आणली; मग दैत्य आणि प्रमथ सर्व बाजूंनी पराभूत झाले.
जृम्भाभिभूतश् च हरो रथोपस्थम् उपाविशत् न शशाक तदा योद्धुं कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा
जृंभणास्त्राने ग्रासलेला हर, आपल्या रथावर बसला; त्या क्षणी तो सहज कर्म करणाऱ्या कृष्णाशी लढू शकला नाही.
गरुडक्षतबाहुश् च प्रद्युम्नास्त्रेण पीडितः कृष्णहुंकारनिर्धूतशक्तिश् चापययौ गुहः
गरुडाच्या बाहूंना प्रद्युम्नाच्या अस्त्राने जखमा झाल्या; कृष्णाच्या गर्जनेने गुहाची शक्ती ढासळली आणि तो मागे सरकला.
जृम्भिते शंकरे नष्टे दैत्यसैन्ये गुहे जिते नीते प्रमथसैन्ये च संक्षयं शार्ङ्गधन्वना
शंकर जांभईमुळे गारद झाला, दैत्यसैन्य नष्ट झाले, गुहा पराभूत झाला आणि शार्ङ्गधारीने प्रमथसैन्याचा संहार केला.
नन्दीशसंगृहीताश्वम् अधिरूढो महारथम् बाणस् तत्राययौ योद्धुं कृष्णकार्ष्णिबलैः सह
नंदीशाने जुंपलेल्या घोड्यांच्या रथावर बसून बाण तेथे आला, कृष्ण व कार्ष्णींच्या सैन्यासह युद्धासाठी सज्ज झाला.
बलभद्रो महावीर्यो बाणसैन्यम् अनेकधा विव्याध बाणैः प्रद्युम्नो धर्मतश् चापलायतः
महाबली बलभद्राने अनेक प्रकारे बाणांनी बाणाच्या सैन्यावर हल्ला केला; प्रद्युम्नाने धर्माने त्यांना पांगवले.
आकृष्य लाङ्गलाग्रेण मुशलेन च पोथितम् बलं बलेन ददृशे बाणो बाणैश् च चक्रिणः
लांगडीच्या टोकाने त्यांना ओढून, मुसळाने ठेचले; चक्रधारीच्या बाणांनी आपले सैन्य नष्ट होत असल्याचे बाणाने पाहिले.
ततः कृष्णस्य बाणेन युद्धम् आसीत् समासतः परस्परं तु संदीप्तान् कायत्राणविभेदिनः
नंतर कृष्ण आणि बाण यांच्यात समोरासमोर युद्ध झाले; दोघेही प्रचंड संतापाने एकमेकांचे शरीर भेदण्याचा प्रयत्न करू लागले.
कृष्णश् चिच्छेद बाणांस् तान् बाणेन प्रहिताञ् शरैः बिभेद केशवं बाणो बाणं विव्याध चक्रधृक्
कृष्णाने बाणाने सोडलेले बाण आपल्या बाणांनी छाटले; बाणाने केशवाला जखमी केले, आणि चक्रधारीने बाणाला भेदले.
मुमुचाते तथास्त्राणि बाणकृष्णौ जिगीषया परस्परक्षतिपरौ परिघांश् च ततो द्विजाः
त्यानंतर बाण आणि कृष्ण दोघांनीही विजयाच्या इच्छेने एकमेकांवर अस्त्र सोडली, परस्पर जखमी करण्याचा प्रयत्न केला आणि लोखंडी गदा फेकली.
छिद्यमानेष्व् अशेषेषु शस्त्रेष्व् अस्त्रे च सीदति प्राचुर्येण हरिर् बाणं हन्तुं चक्रे ततो मनः
सर्व शस्त्रास्त्रे छाटली जात असताना आणि बाण अडखळू लागला, तेव्हा हरीने मनात ठरवले की बाणाचा वध करायचा.
ततो ऽर्कशतसंभूततेजसा सदृशद्युति जग्राह दैत्यचक्रारिर् हरिश् चक्रं सुदर्शनम्
मग दैत्यांच्या सैन्याचा शत्रू असलेल्या हरिने, शंभर सूर्यांच्या तेजासारखे तेज घेऊन, सुदर्शन चक्र उचलले.
मुञ्चतो बाणनाशाय तच् चक्रं मधुविद्विषः नग्ना दैतेयविद्याभूत् कोटरी पुरतो हरेः
मधुहंता कृष्णाने बाणाचा नाश करण्यासाठी ते चक्र सोडले, तेव्हा दैत्यविद्येने उत्पन्न झालेली एक नग्न स्त्री हराच्या समोर उभी राहिली.
ताम् अग्रतो हरिर् दृष्ट्वा मीलिताक्षः सुदर्शनम् मुमोच बाणम् उद्दिश्य छेत्तुं बाहुवनं रिपोः
ती स्त्री समोर उभी असल्याचे पाहून हराने डोळे मिटले आणि शत्रूच्या अनेक बाहू छाटण्यासाठी सुदर्शन चक्र सोडले.
क्रमेणास्य तु बाहूनां बाणस्याच्युतचोदितम् छेदं चक्रे ऽसुरस्याशु शस्त्रास्त्रक्षेपणाद् द्रुतम्
अच्युताच्या प्रेरणेने, बाणाने वेगवेगळ्या शस्त्रास्त्रांचा मारा करत असतानाही, त्याच्या बाहू एकामागून एक झपाट्याने छाटले गेले.
छिन्ने बाहुवने तत् तु करस्थं मधुसूदनः मुमुक्षुर् बाणनाशाय विज्ञातस् त्रिपुरद्विषा
अनेक हात छाटले गेले तेव्हा जे काही त्याच्या हातात उरले होते, ते मधुसूदनाने बाणाचा नाश करण्यासाठी आणि बाणाला मुक्त करण्याच्या इच्छेने ओळखले.
स उत्पत्याह गोविन्दं सामपूर्वम् उमापतिः विलोक्य बाणं दोर्दण्डच्छेदासृक्स्राववर्षिणम्
तेव्हा उमापतीने सौम्य शब्दांनी गोविंदाला उद्देशून असे सांगितले, त्याने बाणाच्या छाटलेल्या हातांतून रक्ताचा प्रवाह वाहताना पाहिला.
कृष्ण कृष्ण जगन्नाथ जाने त्वां पुरुषोत्तमम् परेशं परमात्मानम् अनादिनिधनं परम्
कृष्णा, कृष्णा, विश्वाचे स्वामी, मी तुला सर्वश्रेष्ठ पुरुष, परमेश्वर, परमात्मा, अनादि आणि अनंत, असा ओळखतो.
देवतिर्यङ्मनुष्येषु शरीरग्रहणात्मिका लीलेयं तव चेष्टा हि दैत्यानां वधलक्षणा
देव, पशू आणि माणसांमध्ये तुझ्या देहधारणेची ही केवळ लीला आहे; तुझे हे कृत्य दैत्यांच्या विनाशासाठीच आहे.
तत् प्रसीदाभयं दत्तं बाणस्यास्य मया प्रभो तत् त्वया नानृतं कार्यं यन् मया व्याहृतं वचः
म्हणून, कृपा कर; मी या बाणाला अभय दिले आहे, प्रभो. मी जे वचन दिले आहे, ते खोटे ठरवू नकोस.
अस्मत्संश्रयवृद्धो ऽयं नापराधस् तवाव्यय मया दत्तवरो दैत्यस् ततस् त्वां क्षमयाम्य् अहम्
हा माझ्या आश्रयाखाली वाढला आहे; त्याचा तुझ्यावर काहीही अपराध नाही, अविनाशी. मी या दैत्याला वर दिला आहे; म्हणून मी तुझी क्षमा मागतो.
इत्य् उक्तः प्राह गोविन्दः शूलपाणिम् उमापतिम् प्रसन्नवदनो भूत्वा गतामर्षो ऽसुरं प्रति
असे ऐकून गोविंदाने त्रिशूळधारी उमापतीला शांत चेहऱ्याने, आणि दैत्याविषयीचा राग दूर करून, उत्तर दिले.
युष्मद्दत्तवरो बाणो जीवताद् एष शंकर त्वद्वाक्यगौरवाद् एतन् मया चक्रं निवर्तितम्
शंकरा, बाणाला तुझ्याकडून वर मिळाला आहे, म्हणून तो जिवंत राहू दे. तुझ्या वचनाचा मान राखून मी हे चक्र मागे घेतले आहे.
त्वया यद् अभयं दत्तं तद् दत्तम् अभयं मया मत्तो ऽविभिन्नम् आत्मानं द्रष्टुम् अर्हसि शंकर
तू जे अभय दिलेस, तेच अभय मीही दिले आहे. शंकरा, माझे आणि तुझे स्वरूप वेगळे नाही, हे तू ओळख.
यो ऽहं स त्वं जगच् चेदं सदेवासुरमानुषम् अविद्यामोहितात्मानः पुरुषा भिन्नदर्शिनः
मीच तू आहेस, आणि हे विश्व, देव, दैत्य, माणसे — हे सर्व आपणच आहोत; पण अज्ञानाने मोहित झालेले लोक आपल्याला वेगळे समजतात.