क्षिप्तं वज्रम् अथेन्द्रेण जग्राह भगवान् हरिः न मुमोच तदा चक्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्
इंद्राने वज्र फेकले तेव्हा भगवंत हरिने ते झेलले; त्याने आपले चक्र सोडले नाही आणि म्हणाला, 'थांब, थांब.'
प्रनष्टवज्रं देवेन्द्रं गरुडक्षतवाहनम् सत्यभामाब्रवीद् वाक्यं पलायनपरायणम्
वज्र हरवलेला, गरुडामुळे वाहन जखमी झालेला आणि पळून जाण्याचा विचार करणारा इंद्र, त्याला सत्यभामेने असे संबोधले.
त्रैलोक्येश्वर नो युक्तं शचीभर्तुः पलायनम् पारिजातस्रगाभोगात् त्वाम् उपस्थास्यते शची
तीनही लोकांचे स्वामी, शचीचा नवरा असून पळून जाणे तुला शोभत नाही; पारीजाताची माळ घालण्यासाठी शची तुझ्याकडेच येईल.
कीदृशं देव राज्यं ते पारिजातस्रगुज्ज्वलाम् अपश्यतो यथापूर्वं प्रणयाभ्यागतां शचीम्
देवा, तुला राजेपदाचा काय उपयोग, जेव्हा तू पारीजाताची तेजस्वी माळ दुसऱ्याच्या गळ्यात पाहतोस आणि शची पूर्वीसारखीच प्रेमाने तुझ्याकडे येते?
अलं शक्र प्रयासेन न व्रीडां यातुम् अर्हसि नीयतां पारिजातो ऽयं देवाः सन्तु गतव्यथाः
शक्रा, आता पुरे झाले तुझे प्रयत्न; तुला लाज वाटू नये. हा पारीजात घेऊन जा आणि देवांनी चिंता सोडावी.
पतिगर्वावलेपेन बहुमानपुरःसरम् न ददर्श गृहायाताम् उपचारेण मां शची
पतीच्या अभिमानामुळे आणि मोठ्या सन्मानामुळे शचीने माझे योग्य स्वागत केले नाही, जेव्हा मी तिच्या घरी गेले.
स्त्रीत्वाद् अगुरुचित्ताहं स्वभर्तुः श्लाघनापरा ततः कृतवती शक्र भवता सह विग्रहम्
मी स्त्री असल्यामुळे माझे मन मोठेपणाने भरले नव्हते; मी फक्त माझ्या पतीचे कौतुक करण्यात मग्न होते. म्हणूनच, शक्रा, तुझ्याशी मी वाद केला.
तद् अलं पारिजातेन परस्वेन हृतेन वा रूपेण यशसा चैव भवेत् स्त्री का न गर्विता
हा पारीजात दुसऱ्याने घेतला असो वा हरवला असो, त्याचा आता काही उपयोग नाही; सौंदर्य आणि कीर्ती असताना कोणती स्त्री अभिमान बाळगणार नाही?
इत्य् उक्ते वै निववृते देवराजस् तया द्विजाः प्राह चैनाम् अलं चण्डि सखि खेदातिविस्तरैः
हे ऐकून, द्विजांनो, देवराज मागे फिरला; आणि तिने तिला सांगितले, 'पुरे झाले, चंडी, सखी, तुझ्या या खूप तक्रारी आता नको.'
न चापि सर्गसंहारस्थितिकर्ताखिलस्य यः जितस्य तेन मे व्रीडा जायते विश्वरूपिणा
जो सर्व सृष्टीचा निर्माणकर्ता, संहारकर्ता आणि पालनकर्ता आहे, विश्वरूप असलेल्या त्याच्यामुळे हरल्याने मला लाज वाटत नाही.
यस्मिञ् जगत् सकलम् एतद् अनादिमध्ये यस्माद् यतश् च न भविष्यति सर्वभूतात् तेनोद्भवप्रलयपालनकारणेन व्रीडा कथं भवति देवि निराकृतस्य
ज्याच्यात हे अख्खे जग आहे, ज्याला सुरुवात आणि शेवट नाही, ज्याच्यापासून आणि ज्यासाठी काहीच उरले नाही; सर्वांच्या उत्पत्ती, संहार आणि पालन करणाऱ्या त्याच्यामुळे हरल्याने, देवी, मला लाज कशी वाटेल?
सकलभुवनमूर्तिर् अल्पा सुसूक्ष्मा विदितसकलवेदैर् ज्ञायते यस्य नान्यैः तम् अजम् अकृतम् ईशं शाश्वतं स्वेच्छयैनं जगदुपकृतिम् आद्यं को विजेतुं समर्थः
ज्याचे रूप सर्व जग आहे, जो अगदी सूक्ष्म आहे, सर्व वेदांनी ओळखला जातो, इतर कुणालाही कळत नाही; तो अजन्मा, न बनवलेला, शाश्वत ईश्वर, स्वतःच्या इच्छेने जगाचे कल्याण करणारा — त्याला जिंकण्याची शक्ती कोणामध्ये आहे?
संस्तुतो भगवान् इत्थं देवराजेन केशवः प्रहस्य भावगम्भीरम् उवाचेदं द्विजोत्तमाः
देवराजाने अशी स्तुती केल्यावर, केशव भगवंत हसला आणि गूढ भावनेने, द्विजश्रेष्ठांनो, असे बोलला.
देवराजो भवान् इन्द्रो वयं मर्त्या जगत्पते क्षन्तव्यं भवतैवैतद् अपराधकृतं मम
तू देवांचा राजा इंद्र आहेस; आम्ही मर्त्य आहोत, हे जगाच्या अधिपती. माझ्या हातून झालेल्या या चुकीसाठी तू मला क्षमा करावी.
पारिजाततरुश् चायं नीयताम् उचितास्पदम् गृहीतो ऽयं मया शक्र सत्यावचनकारणात्
हा पारीजात वृक्ष योग्य जागी नेऊन ठेवावा; सत्य बोलण्याच्या कारणासाठी मी तो घेतला, शक्रा.
वज्रं चेदं गृहाण त्वं यष्टव्यं प्रहितं त्वया तवैवैतत् प्रहरणं शक्र वैरिविदारणम्
हे वज्र तू परत घे; ते तुझ्याच यज्ञासाठी वापरायचे आहे. हेच तुझे शस्त्र आहे, शक्रा, शत्रूंचा नाश करण्यासाठी.
विमोहयसि माम् ईश मर्त्यो ऽहम् इति किं वदन् जानीमस् त्वां भगवतो ऽनन्तसौख्यविदो वयम्
ईश्वर, 'मी मर्त्य आहे' असे म्हणत तू मला का गोंधळवतोस? आम्ही तुला ओळखतो, भगवंत, तू अनंत सुखाचा जाणणारा आहेस.
यो ऽसि सो ऽसि जगन्नाथ प्रवृत्तौ नाथ संस्थितः जगतः शल्यनिष्कर्षं करोष्य् असुरसूदन
तू जो आहेस तोच आहेस, हे जगन्नाथा; तू कृतीत आणि विश्रांतीत स्थिर आहेस. असुरांचा नाश करून जगातील दुःख दूर करणारा तूच आहेस.
नीयतां पारिजातो ऽयं कृष्ण द्वारवतीं पुरीम् मर्त्यलोके त्वया मुक्ते नायं संस्थास्यते भुवि
कृष्णा, हा पारिजात वृक्ष द्वारकापुरीत नेऊन ठेव. या मर्त्यलोकात तुझ्या मुक्तीनंतर हा वृक्ष पृथ्वीवर राहणार नाही.
तथेत्य् उक्त्वा तु देवेन्द्रम् आजगाम भुवं हरिः प्रयुक्तैः सिद्धगन्धर्वैः स्तूयमानस् त्व् अथर्षिभिः
हरिणे 'तसेच होवो' असे म्हणून, देवेंद्राने पाठवलेल्या सिद्ध, गंधर्व आणि ऋषी यांच्या स्तुतीने, तो पृथ्वीवर आला.
जगाम कृष्णः सहसा गृहीत्वा पादपोत्तमम् ततः शङ्खम् उपाध्माय द्वारकोपरि संस्थितः
कृष्णाने तो श्रेष्ठ वृक्ष पटकन उचलून घेतला आणि मग शंख फुंकून द्वारकेच्या वर उभा राहिला.
हर्षम् उत्पादयाम् आस द्वारकावासिनां द्विजाः अवतीर्याथ गरुडात् सत्यभामासहायवान्
त्याने द्वारकेतील ब्राह्मणांना मोठा आनंद दिला आणि गरुडावरून खाली उतरून सत्यभामा सोबत होता.
निष्कुटे स्थापयाम् आस पारिजातं महातरुम् यम् अभ्येत्य जनः सर्वो जातिं स्मरति पौर्विकीम्
त्याने तो मोठा पारिजात वृक्ष अंगणात लावला, जिथे येणारा प्रत्येक जण आपली पूर्वजन्मातील जात आठवत असे.
वास्यते यस्य पुष्पाणां गन्धेनोर्वी त्रियोजनम् ततस् ते यादवाः सर्वे देवगन्धान् अमानुषान्
त्याच्या फुलांचा सुगंध पृथ्वीवर तीन योजनांपर्यंत दरवळला; त्यामुळे सर्व यादवांना देवासारखा, अलौकिक गंध जाणवला.
ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्वतो मुखदर्शनम् किंकरैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम्
त्यांनी कृष्णाला त्या वृक्षाजवळ, चेहरा दाखवतांना पाहिले, आणि सेवकांनी हत्ती, घोडे व इतर संपत्ती आणली.
स्त्रियश् च कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहात् ततः काले शुभे प्राप्त उपयेमे जनार्दनः
कृष्णाने नरकासुराच्या बंदिवासातील स्त्रियाही स्वीकारल्या; मग शुभ मुहूर्तावर जनार्दनाने त्यांच्याशी विवाह केला.
ताः कन्या नरकावासात् सर्वतो याः समाहृताः एकस्मिन्न् एव गोविन्दः कालेनासां द्विजोत्तमाः
नरकाच्या वासातून सर्व दिशांनी आणलेल्या त्या कन्यांशी, गोविंदाने एकाच वेळी विवाह केला, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो.
जग्राह विधिवत् पाणीन् पृथग्देहे स्वधर्मतः षोडश स्त्रीसहस्राणि शतम् एकं तथाधिकम्
त्याने प्रत्येक स्त्रीच्या वेगळ्या देहात, योग्य पद्धतीने, सोळा हजार एकशे स्त्रियांचे हात धरले.
तावन्ति चक्रे रूपाणि भगवान् मधुसूदनः एकैकशश् च ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनम्
भगवान मधुसूदनाने तितक्या रूपांत प्रकट झाला, आणि प्रत्येक कन्येला वाटले की मधुसूदन फक्त तिचाच आहे.
ममैव पाणिग्रहणं गोविन्दः कृतवान् इति निशासु जगतः स्रष्टा तासां गेहेषु केशवः उवास विप्राः सर्वासां विश्वरूपधरो हरिः
‘गोविंदाने माझ्याशीच विवाह केला’ असे प्रत्येकाला वाटले; केशव, जगाचा सृष्टीकर्ता, त्या सर्वांच्या घरी विश्वरूप धारण करून राहिला, हे ब्राह्मणहो.