संसारमध्ये मायायास् तवैतन् नाथ चेष्टितम् यैः स्वधर्मपरैर् नाथ नरैर् आराधितो भवान्
नाथा, संसाराच्या मध्यभागी तुझ्या मायेमुळे हे सर्व घडते; पण जे पुरुष आपापल्या कर्तव्याला धरून राहतात, ते तुझीच उपासना करतात.
ते तरन्त्य् अखिलाम् एतां मायाम् आत्मविमुक्तये ब्रह्माद्याः सकला देवा मनुष्याः पशवस् तथा
स्वतःच्या मुक्तीसाठी ब्रह्मा, इतर सर्व देव, माणसे आणि प्राणीही ही संपूर्ण माया ओलांडतात.
विष्णुमायामहावर्ते मोहान्धतमसावृताः आराध्य त्वाम् अभीप्सन्ते कामान् आत्मभवक्षये
विष्णूच्या मायेमुळे निर्माण झालेल्या मोठ्या भोवऱ्यात, मोहाच्या अंधारात अडकलेले लोक, आपले जन्म संपवण्यासाठी इच्छा धरून तुझी उपासना करतात.
पदे ते पुरुषा बद्धा मायया भगवंस् तव मया त्वं पुत्रकामिन्या वैरिपक्षक्षयाय च
भगवंत, तुझ्या मायेमुळे मी तुझ्या चरणांशी बांधला गेलो आहे; मग ते पुत्रप्राप्तीसाठी असो किंवा शत्रूंच्या नाशासाठी, मी तुझाच आहे.
आराधितो न मोक्षाय मायाविलसितं हि तत् कौपीनाच्छादनप्राया वाञ्छा कल्पद्रुमाद् अपि
तुझी उपासना मुक्तीसाठी नसते, कारण ती सुद्धा मायाच आहे; अगदी फक्त एक लंगोटी मिळवण्याची इच्छा देखील कल्पवृक्षाच्या इच्छेपेक्षा मोठी असते.
जायते यद् अपुण्यानां सो ऽपराधः स्वदोषजः तत् प्रसीदाखिलजगन्मायामोहकराव्यय
पापकर्म करणाऱ्यांना जे काही मिळते, ते त्यांच्या स्वतःच्या दोषामुळेच; अय, अखिल जगाला मायेने मोहात टाकणाऱ्या अविनाशी, कृपा कर.
अज्ञानं ज्ञानसद्भाव भूतभूतेश नाशय नमस् ते चक्रहस्ताय शार्ङ्गहस्ताय ते नमः
सर्व भूतांचा आणि सृष्टीचा स्वामी, अज्ञानाचा नाश कर आणि ज्ञान प्रकट कर; चक्रधारी, शार्ङ्गधारी, तुला नमस्कार.
गदाहस्ताय ते विष्णो शङ्खहस्ताय ते नमः एतत् पश्यामि ते रूपं स्थूलचिह्नोपशोभितम् न जानामि परं यत् ते प्रसीद परमेश्वर
गदाधारी विष्णू, शंखधारी, तुला नमस्कार. तुझे हे स्थूल रूप मी पाहतो; पण तुझे खरे, श्रेष्ठ रूप मला ठाऊक नाही—परमेश्वरा, कृपा कर.
अदित्यैवं स्तुतो विष्णुः प्रहस्याह सुरारणिम्
अशा प्रकारे अदितीने स्तुती केल्यावर, विष्णू हसून देवमातेला बोलला.
माता देवि त्वम् अस्माकं प्रसीद वरदा भव
देवी माता, तू आमची आहेस; कृपा कर आणि वर दे.
एवम् अस्तु यथेच्छा ते त्वम् अशेषसुरासुरैः अजेयः पुरुषव्याघ्र मर्त्यलोके भविष्यसि
जसे तुला हवे तसेच होईल; सर्व देव आणि दैत्यांमध्ये, मनुष्यलोकात, तू कधीही जिंकता येणार नाहीस, हे पुरुषसिंहा.
ततो ऽनन्तरम् एवास्य शक्राणीसहितां दितिम् सत्यभामा प्रणम्याह प्रसीदेति पुनः पुनः
त्यानंतर लगेच, सत्यभामा शचीसह असलेल्या दितीला वारंवार नमस्कार करून म्हणाली—'कृपा कर'.
मत्प्रसादान् न ते सुभ्रु जरा वैरूप्यम् एव च भविष्यत्य् अनवद्याङ्गि सर्वकामा भविष्यसि
माझ्या कृपेने, सुंदर कपाळ असलेल्या, तुला ना कधी वार्धक्य येईल, ना कुरूपता; तू सदैव निर्दोष आणि सर्व इच्छांनी परिपूर्ण राहशील.
अदित्या तु कृतानुज्ञो देवराजो जनार्दनम् यथावत् पूजयाम् आस बहुमानपुरःसरम्
अदितीने परवानगी दिल्यावर, देवराजाने जनार्दनाची योग्य रीतीने आणि मोठ्या सन्मानाने पूजा केली.
ततो ददर्श कृष्णो ऽपि सत्यभामासहायवान् देवोद्यानानि सर्वाणि नन्दनादीनि सत्तमाः
त्यावेळी कृष्ण सत्या भामेसोबत सर्व दिव्य बागा, नंदन वगैरे उत्तम बगांची पाहणी करू लागला.
ददर्श च सुगन्धाढ्यं मञ्जरीपुञ्जधारिणम् शैत्याह्लादकरं दिव्यं ताम्रपल्लवशोभितम्
त्याने एक सुंदर, सुवासिक, फुलांच्या घड्यांनी भरलेले, गारवा व आनंद देणारे, तांबड्या पानांनी शोभणारे दिव्य झाड पाहिले.
मथ्यमाने ऽमृते जातं जातरूपसमप्रभम् पारिजातं जगन्नाथः केशवः केशिसूदनः तं दृष्ट्वा प्राह गोविन्दं सत्यभामा द्विजोत्तमाः
अमृत मथनातून जेव्हा पारिजात झाड प्रकट झाले, जे सोन्यासारखे तेजस्वी होते, तेव्हा जगाचा स्वामी, केशव, केशीचा वध करणारा कृष्ण ते पाहतो. ते पाहून सत्यभामा, द्विजश्रेष्ठांनो, गोविंदाला म्हणाली.
कस्मान् न द्वारकाम् एष नीयते कृष्ण पादपः यदि ते तद् वचः सत्यं सत्यात्यर्थं प्रियेति मे
हे कृष्णा, हे झाड द्वारकेला का नेत नाहीस? जर तुझे वचन खरेच मला प्रिय असेल, तर ते पूर्ण कर.
मद्गृहे निष्कुटार्थाय तद् अयं नीयतां तरुः न मे जाम्बवती तादृग् अभीष्टा न च रुक्मिणी
माझ्या घराच्या अंगणासाठी हे झाड इथे आण. जांबवती किंवा रुक्मिणी मला एवढ्या प्रिय नाहीत, जितके हे झाड आहे.
सत्ये यथा त्वम् इत्य् उक्तं त्वया कृष्णासकृत् प्रियम् सत्यं तद् यदि गोविन्द नोपचारकृतं वचः
हे कृष्णा, तू नेहमी म्हणतोस, 'तू खरी आहेस.' जर ते खरे असेल, हे गोविंदा, तर तुझे वचन फक्त औपचारिक नको राहू दे.
तद् अस्तु पारिजातो ऽयं मम गेहविभूषणम् बिभ्रती पारिजातस्य केशपाशेन मञ्जरीम् सपत्नीनाम् अहं मध्ये शोभेयम् इति कामये
हा पारिजात माझ्या घराचे भूषण होऊ दे. मी केसात पारिजाताची मंजिरी घालून, माझ्या इतर पत्नींमध्ये उठून दिसावे, अशी माझी इच्छा आहे.
इत्य् उक्तः स प्रहस्यैनं पारिजातं गरुत्मति आरोपयाम् आस हरिस् तम् ऊचुर् वनरक्षिणः
असं सत्यभामेने म्हटल्यावर, हरिने हसून पारिजात गरुडावर ठेवला. तेव्हा बागेचे रक्षक त्याला म्हणाले.
भोः शची देवराजस्य महिषी तत्परिग्रहम् पारिजातं न गोविन्द हर्तुम् अर्हसि पादपम्
हे गोविंदा, हा पारिजात वृक्ष शची, देवराजाची राणी, हिचा आहे. तू तो घेऊ नकोस.
शचीविभूषणार्थाय देवैर् अमृतमन्थने उत्पादितो ऽयं न क्षेमी गृहीत्वैनं गमिष्यसि
हा वृक्ष अमृत मथनात शचीच्या अलंकारासाठी देवांनी उत्पन्न केला. तू तो घेऊन गेलास, तर तुला सुखरूप परतता येणार नाही.
मौढ्यात् प्रार्थयसे क्षेमी गृहीत्वैनं च को व्रजेत् अवश्यम् अस्य देवेन्द्रो विकृतिं कृष्ण यास्यति
मूर्खपणाने तू सुखरूप परतण्याची इच्छा करतोस, पण हे घेऊन कोण जाईल? नक्कीच, हे कृष्णा, इंद्र संतापेल.
वज्रोद्यतकरं शक्रम् अनुयास्यन्ति चामराः तद् अलं सकलैर् देवैर् विग्रहेण तवाच्युत विपाककटु यत् कर्म न तच् छंसन्ति पण्डिताः
इंद्र वज्र उचलून, त्याच्यासोबत मरुतगण येतील. हे अच्युत, सर्व देवांशी भांडण पुरे. ज्याचे परिणाम कडवे असतात, असे कृत्य शहाणे लोक पसंत करत नाहीत.
इत्य् उक्ते तैर् उवाचैतान् सत्यभामातिकोपिनी
असं त्यांनी म्हटल्यावर सत्यभामा फारच रागावून त्यांना उत्तर देऊ लागली.
का शची पारिजातस्य को वा शक्रः सुराधिपः सामान्यः सर्वलोकानां यद्य् एषो ऽमृतमन्थने
पारिजाताशी शची कोण? किंवा देवांचा राजा शक्र कोण? अमृत मथनातून हे झाड उत्पन्न झाले असेल, तर ते सर्व लोकांचेच आहे.
समुत्पन्नः पुरा कस्माद् एको गृह्णाति वासवः यथा सुरा यथा चेन्दुर् यथा श्रीर् वनरक्षिणः
हे झाड पूर्वी निर्माण झाले असेल, तर फक्त वासवच का ते घेऊ शकतो? जसं अमृत, जसा चंद्र, जशी लक्ष्मी, तसं हेही, हे बागेचे रक्षक.
सामान्यः सर्वलोकस्य पारिजातस् तथा द्रुमः भर्तृबाहुमहागर्वाद् रुणद्ध्य् एनम् अथो शची
पारिजात वृक्ष सर्व लोकांचा आहे; पण आपल्या पतीच्या मोठ्या गर्वामुळे शची त्याला अडवते.