ततः शङ्खम् उपाध्माय स्वर्गद्वारं गतो हरिः उपतस्थुस् ततो देवाः सार्घपात्रा जनार्दनम्
मग हरिने शंख फुंकून स्वर्गाच्या दाराशी गेला. तेव्हा देवांनी अर्घ्याच्या पात्रांसह जनार्दनाची भेट घेतली.
स देवैर् अर्चितः कृष्णो देवमातुर् निवेशनम् सिताभ्रशिखराकारं प्रविश्य ददृशे ऽदितिम्
देवांनी पूजन केल्यानंतर कृष्णाने शुभ्र मेघाच्या शिखरासारख्या देवमातेच्या निवासात प्रवेश केला आणि आदितीला पाहिले.
स तां प्रणम्य शक्रेण सहितः कुण्डलोत्तमे ददौ नरकनाशं च शशंसास्यै जनार्दनः
त्याने आदितीला वंदन करून, इंद्रासह उत्तम कुंडले दिली आणि नरकाचा नाश झाल्याची बातमी सांगितली.
ततः प्रीता जगन्माता धातारं जगतां हरिम् तुष्टावादितिर् अव्यग्रं कृत्वा तत्प्रवणं मनः
मग जगाची माता आदिती प्रसन्न होऊन, शांत चित्ताने आणि भक्तिभावाने जगाचा पालनकर्ता हरि याची स्तुती करू लागली.
नमस् ते पुण्डरीकाक्ष भक्तानाम् अभयंकर सनातनात्मन् भूतात्मन् सर्वात्मन् भूतभावन
कमळासारख्या डोळ्यांनो, भक्तांना निर्भयता देणारे, सनातन आत्मा, सर्व जीवांचे आत्मा, सर्वांचा आत्मा आणि सर्वांचा पालनकर्ता, तुम्हाला नमस्कार.
प्रणेतर् मनसो बुद्धेर् इन्द्रियाणां गुणात्मक सितदीर्घादिनिःशेषकल्पनापरिवर्जित
तुम्ही मन, बुद्धी आणि इंद्रियांचे मार्गदर्शक, गुणांचे सार, सर्व कल्पना आणि मर्यादांपासून मुक्त आहात.
जन्मादिभिर् असंस्पृष्टस्वप्नादिवारिवर्जितः संध्या रात्रिर् अहर् भूमिर् गगनं वायुर् अम्बु च
जन्म वगैरे कोणत्याही गोष्टींनी न लागलेला, स्वप्न, पाणी यांसारख्या गोष्टींपासून दूर असलेला, तूच संध्या, रात्र, दिवस, पृथ्वी, आकाश, वारा आणि पाणी आहेस.
हुताशनो मनो बुद्धिर् भूतादिस् त्वं तथाच्युत सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता कर्तृपतिर् भवान्
तूच अग्नी, मन, बुद्धी, पंचमहाभूतांचा आधार आणि मूळ आहेस, अच्युत. तूच सृष्टी, स्थिती आणि संहार करणारा, सर्व कर्मांचा कर्ता आणि त्यांचा स्वामी आहेस.
ब्रह्मविष्णुशिवाख्याभिर् आत्ममूर्तिभिर् ईश्वरः मायाभिर् एतद् व्याप्तं ते जगत् स्थावरजङ्गमम्
ब्रह्मा, विष्णु, शिव या तुझ्या स्वतःच्या रूपांनी, प्रभो, तू आपल्या मायेमुळे हे सर्व जग—चल आणि अचल—व्याप्त केले आहेस.
अनात्मन्य् आत्मविज्ञानं सा ते माया जनार्दन अहं ममेति भावो ऽत्र यया समुपजायते
जेथे आत्मा नसताना आत्मज्ञान वाटते, तीच तुझी माया आहे, जनार्दना. ह्यामुळेच 'मी' आणि 'माझे' अशी भावना निर्माण होते.
संसारमध्ये मायायास् तवैतन् नाथ चेष्टितम् यैः स्वधर्मपरैर् नाथ नरैर् आराधितो भवान्
नाथा, संसाराच्या मध्यभागी तुझ्या मायेमुळे हे सर्व घडते; पण जे पुरुष आपापल्या कर्तव्याला धरून राहतात, ते तुझीच उपासना करतात.
ते तरन्त्य् अखिलाम् एतां मायाम् आत्मविमुक्तये ब्रह्माद्याः सकला देवा मनुष्याः पशवस् तथा
स्वतःच्या मुक्तीसाठी ब्रह्मा, इतर सर्व देव, माणसे आणि प्राणीही ही संपूर्ण माया ओलांडतात.
विष्णुमायामहावर्ते मोहान्धतमसावृताः आराध्य त्वाम् अभीप्सन्ते कामान् आत्मभवक्षये
विष्णूच्या मायेमुळे निर्माण झालेल्या मोठ्या भोवऱ्यात, मोहाच्या अंधारात अडकलेले लोक, आपले जन्म संपवण्यासाठी इच्छा धरून तुझी उपासना करतात.
पदे ते पुरुषा बद्धा मायया भगवंस् तव मया त्वं पुत्रकामिन्या वैरिपक्षक्षयाय च
भगवंत, तुझ्या मायेमुळे मी तुझ्या चरणांशी बांधला गेलो आहे; मग ते पुत्रप्राप्तीसाठी असो किंवा शत्रूंच्या नाशासाठी, मी तुझाच आहे.
आराधितो न मोक्षाय मायाविलसितं हि तत् कौपीनाच्छादनप्राया वाञ्छा कल्पद्रुमाद् अपि
तुझी उपासना मुक्तीसाठी नसते, कारण ती सुद्धा मायाच आहे; अगदी फक्त एक लंगोटी मिळवण्याची इच्छा देखील कल्पवृक्षाच्या इच्छेपेक्षा मोठी असते.
जायते यद् अपुण्यानां सो ऽपराधः स्वदोषजः तत् प्रसीदाखिलजगन्मायामोहकराव्यय
पापकर्म करणाऱ्यांना जे काही मिळते, ते त्यांच्या स्वतःच्या दोषामुळेच; अय, अखिल जगाला मायेने मोहात टाकणाऱ्या अविनाशी, कृपा कर.
अज्ञानं ज्ञानसद्भाव भूतभूतेश नाशय नमस् ते चक्रहस्ताय शार्ङ्गहस्ताय ते नमः
सर्व भूतांचा आणि सृष्टीचा स्वामी, अज्ञानाचा नाश कर आणि ज्ञान प्रकट कर; चक्रधारी, शार्ङ्गधारी, तुला नमस्कार.
गदाहस्ताय ते विष्णो शङ्खहस्ताय ते नमः एतत् पश्यामि ते रूपं स्थूलचिह्नोपशोभितम् न जानामि परं यत् ते प्रसीद परमेश्वर
गदाधारी विष्णू, शंखधारी, तुला नमस्कार. तुझे हे स्थूल रूप मी पाहतो; पण तुझे खरे, श्रेष्ठ रूप मला ठाऊक नाही—परमेश्वरा, कृपा कर.
अदित्यैवं स्तुतो विष्णुः प्रहस्याह सुरारणिम्
अशा प्रकारे अदितीने स्तुती केल्यावर, विष्णू हसून देवमातेला बोलला.
माता देवि त्वम् अस्माकं प्रसीद वरदा भव
देवी माता, तू आमची आहेस; कृपा कर आणि वर दे.
एवम् अस्तु यथेच्छा ते त्वम् अशेषसुरासुरैः अजेयः पुरुषव्याघ्र मर्त्यलोके भविष्यसि
जसे तुला हवे तसेच होईल; सर्व देव आणि दैत्यांमध्ये, मनुष्यलोकात, तू कधीही जिंकता येणार नाहीस, हे पुरुषसिंहा.
ततो ऽनन्तरम् एवास्य शक्राणीसहितां दितिम् सत्यभामा प्रणम्याह प्रसीदेति पुनः पुनः
त्यानंतर लगेच, सत्यभामा शचीसह असलेल्या दितीला वारंवार नमस्कार करून म्हणाली—'कृपा कर'.
मत्प्रसादान् न ते सुभ्रु जरा वैरूप्यम् एव च भविष्यत्य् अनवद्याङ्गि सर्वकामा भविष्यसि
माझ्या कृपेने, सुंदर कपाळ असलेल्या, तुला ना कधी वार्धक्य येईल, ना कुरूपता; तू सदैव निर्दोष आणि सर्व इच्छांनी परिपूर्ण राहशील.
अदित्या तु कृतानुज्ञो देवराजो जनार्दनम् यथावत् पूजयाम् आस बहुमानपुरःसरम्
अदितीने परवानगी दिल्यावर, देवराजाने जनार्दनाची योग्य रीतीने आणि मोठ्या सन्मानाने पूजा केली.
ततो ददर्श कृष्णो ऽपि सत्यभामासहायवान् देवोद्यानानि सर्वाणि नन्दनादीनि सत्तमाः
त्यावेळी कृष्ण सत्या भामेसोबत सर्व दिव्य बागा, नंदन वगैरे उत्तम बगांची पाहणी करू लागला.
ददर्श च सुगन्धाढ्यं मञ्जरीपुञ्जधारिणम् शैत्याह्लादकरं दिव्यं ताम्रपल्लवशोभितम्
त्याने एक सुंदर, सुवासिक, फुलांच्या घड्यांनी भरलेले, गारवा व आनंद देणारे, तांबड्या पानांनी शोभणारे दिव्य झाड पाहिले.
मथ्यमाने ऽमृते जातं जातरूपसमप्रभम् पारिजातं जगन्नाथः केशवः केशिसूदनः तं दृष्ट्वा प्राह गोविन्दं सत्यभामा द्विजोत्तमाः
अमृत मथनातून जेव्हा पारिजात झाड प्रकट झाले, जे सोन्यासारखे तेजस्वी होते, तेव्हा जगाचा स्वामी, केशव, केशीचा वध करणारा कृष्ण ते पाहतो. ते पाहून सत्यभामा, द्विजश्रेष्ठांनो, गोविंदाला म्हणाली.
कस्मान् न द्वारकाम् एष नीयते कृष्ण पादपः यदि ते तद् वचः सत्यं सत्यात्यर्थं प्रियेति मे
हे कृष्णा, हे झाड द्वारकेला का नेत नाहीस? जर तुझे वचन खरेच मला प्रिय असेल, तर ते पूर्ण कर.
मद्गृहे निष्कुटार्थाय तद् अयं नीयतां तरुः न मे जाम्बवती तादृग् अभीष्टा न च रुक्मिणी
माझ्या घराच्या अंगणासाठी हे झाड इथे आण. जांबवती किंवा रुक्मिणी मला एवढ्या प्रिय नाहीत, जितके हे झाड आहे.
सत्ये यथा त्वम् इत्य् उक्तं त्वया कृष्णासकृत् प्रियम् सत्यं तद् यदि गोविन्द नोपचारकृतं वचः
हे कृष्णा, तू नेहमी म्हणतोस, 'तू खरी आहेस.' जर ते खरे असेल, हे गोविंदा, तर तुझे वचन फक्त औपचारिक नको राहू दे.