तांश् चिच्छेद हरिः पाशान् क्षिप्त्वा चक्रं सुदर्शनम् ततो मुरः समुत्तस्थौ तं जघान च केशवः
हरिने सुदर्शन चक्र फेकून ते फास कापले; मग मुर उठला आणि केशवाने त्याला ठार केले.
मुरोस् तु तनयान् सप्त सहस्रास् तांस् ततो हरिः चक्रधाराग्निनिर्दग्धांश् चकार शलभान् इव
मुराचे सात हजार पुत्र हरिने चक्राच्या अग्नीप्रवाहाने जणू पतंगांसारखे भस्म केले.
हत्वा मुरं हयग्रीवं तथा पञ्चजनं द्विजाः प्राग्ज्योतिषपुरं धीमांस् त्वरावान् समुपाद्रवत्
मुर, हयग्रीव आणि पंचजन यांना ठार मारून, तो बुद्धिमान आणि जलद प्राग्ज्योतिषपूराकडे निघाला, द्विजांनो.
नरकेनास्य तत्राभून् महासैन्येन संयुगः कृष्णस्य यत्र गोविन्दो जघ्ने दैत्यान् सहस्रशः
तेथे नरकाने मोठ्या सैन्यासह युद्ध केलं, जिथे गोविंद कृष्णाने हजारो दैत्यांचा संहार केला.
शस्त्रास्त्रवर्षं मुञ्चन्तं स भौमं नरकं बली क्षिप्त्वा चक्रं द्विधा चक्रे चक्री दैतेयचक्रहा
बलवान नरक शस्त्रास्त्रांचा मारा करत असताना, चक्रधारी कृष्णाने आपलं चक्र फेकून दैत्याचं शस्त्र दोन तुकड्यांत केलं.
हते तु नरके भूमिर् गृहीत्वादितिकुण्डले उपतस्थे जगन्नाथं वाक्यं चेदम् अथाब्रवीत्
नरकाचा वध झाल्यावर पृथ्वीने कुंडल्या घेऊन जगन्नाथाजवळ जाऊन ही वाणी बोलली.
यदाहम् उद्धृता नाथ त्वया शूकरमूर्तिना त्वत्संस्पर्शभवः पुत्रस् तदायं मय्य् अजायत
नाथा, जेव्हा तू वराह रूपात मला वर काढलंस, तुझ्या स्पर्शाने माझ्या पोटी हा पुत्र जन्माला आला.
सो ऽयं त्वयैव दत्तो मे त्वयैव विनिपातितः गृहाण कुण्डले चेमे पालयास्य च संततिम्
हा पुत्र तूच मला दिलास आणि आता तूच त्याचा अंत केलास; या कुंडल्या घे आणि त्याच्या वंशाचं रक्षण कर.
भारावतरणार्थाय ममैव भगवान् इमम् अंशेन लोकम् आयातः प्रसादसुमुख प्रभो
प्रसन्न मुख असलेल्या प्रभो, पृथ्वीवरील ओझं कमी करण्यासाठी तुम्हीच स्वतःचाच अंश घेऊन या जगात अवतरला आहात.
त्वं कर्ता च विकर्ता च संहर्ता प्रभवो ऽव्ययः जगत्स्वरूपो यश् च त्वं स्तूयसे ऽच्युत किं मया
तुम्ही सृष्टी करणारे, बदल घडवणारे, संहार करणारे आणि नाश न होणारे मूळ आहात. हे अच्युत, तुम्हीच या सृष्टीचे स्वरूप आहात आणि सर्वांनी स्तुती केली जाते, मग मी वेगळी स्तुती कशासाठी करावी?
व्यापी व्याप्यः क्रिया कर्ता कार्यं च भगवान् सदा सर्वभूतात्मभूतात्मा स्तूयसे ऽच्युत किं मया
तुम्ही सर्वत्र व्यापलेले आणि सर्वत्र पसरलेले, कृती करणारे आणि कृतीचे फळही तुम्हीच आहात. सर्व जीवांच्या अंतर्यामी आत्मा आणि सर्वांचे आत्मस्वरूप तुम्हीच आहात, हे अच्युत, मग मी वेगळी स्तुती कशासाठी करावी?
परमात्मा त्वम् आत्मा च भूतात्मा चाव्ययो भवान् यदा तदा स्तुतिर् नास्ति किमर्थं ते प्रवर्तताम्
तुम्हीच परमात्मा, जीवात्मा आणि सर्व सृष्टीतील आत्मा आहात. तुम्ही कधीही नाश पावत नाही. तुमच्याशिवाय दुसरी कोणतीही स्तुती नाही, मग तुम्हाला स्तुती कशासाठी करावी?
प्रसीद सर्वभूतात्मन् नरकेन कृतं च यत् तत् क्षम्यताम् अदोषाय मत्सुतः स निपातितः
सर्व जीवांच्या आत्म्या, कृपा करा. नरकाने जे काही केलं ते क्षमा करा. माझा मुलगा जरी पडला असला तरी त्याचा दोष नाही.
तथेति चोक्त्वा धरणीं भगवान् भूतभावनः रत्नानि नरकावासाज् जग्राह मुनिसत्तमाः
भगवान, सर्व जीवांचे पालन करणारे, 'तसं होवो' असं म्हणून नरकाच्या घरातून रत्नं घेतली आणि ती पृथ्वीला दिली.
कन्यापुरे स कन्यानां षोडशातुलविक्रमः शताधिकानि ददृशे सहस्राणि द्विजोत्तमाः
कन्यापुरीमध्ये, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणांनो, त्याने सोळा पुरुषांच्या बळाएवढ्या बळ असलेल्या हजाराहून अधिक कन्या पाहिल्या.
चतुर्दंष्ट्रान् गजांश् चोग्रान् षट् सहस्राणि दृष्टवान् काम्बोजानां तथाश्वानां नियुतान्य् एकविंशतिम्
त्याने चार सोंड असलेले सहा हजार भयंकर हत्ती आणि काम्बोज देशातील एकवीस कोटी घोडे पाहिले.
कन्यास् ताश् च तथा नागांस् तान् अश्वान् द्वारकां पुरीम् प्रापयाम् आस गोविन्दः सद्यो नरककिंकरैः
गोविंदाने त्या कन्या, हत्ती, घोडे आणि नरकाचे सेवक सर्वांना लगेच द्वारका नगरीत आणले.
ददृशे वारुणं छत्त्रं तथैव मणिपर्वतम् आरोपयाम् आस हरिर् गरुडे पतगेश्वरे
त्याने वरुणाचे छत्र आणि रत्नांनी सजलेला डोंगर पाहिला आणि हरिने ते सर्व गरुडराजावर ठेवले.
आरुह्य च स्वयं कृष्णः सत्यभामासहायवान् अदित्याः कुण्डले दातुं जगाम त्रिदशालयम्
नंतर कृष्ण स्वतः सत्यभामेसह गरुडावर बसून आदितीचे कुंडल देण्यासाठी देवांच्या लोकात गेला.
गरुडो वारुणं छत्त्रं तथैव मणिपर्वतम् सभार्यं च हृषीकेशं लीलयैव वहन् ययौ
गरुडाने वरुणाचे छत्र, रत्नमय पर्वत आणि पत्नीसमवेत हृषीकेशाला सहजपणे वाहून नेले.
ततः शङ्खम् उपाध्माय स्वर्गद्वारं गतो हरिः उपतस्थुस् ततो देवाः सार्घपात्रा जनार्दनम्
मग हरिने शंख फुंकून स्वर्गाच्या दाराशी गेला. तेव्हा देवांनी अर्घ्याच्या पात्रांसह जनार्दनाची भेट घेतली.
स देवैर् अर्चितः कृष्णो देवमातुर् निवेशनम् सिताभ्रशिखराकारं प्रविश्य ददृशे ऽदितिम्
देवांनी पूजन केल्यानंतर कृष्णाने शुभ्र मेघाच्या शिखरासारख्या देवमातेच्या निवासात प्रवेश केला आणि आदितीला पाहिले.
स तां प्रणम्य शक्रेण सहितः कुण्डलोत्तमे ददौ नरकनाशं च शशंसास्यै जनार्दनः
त्याने आदितीला वंदन करून, इंद्रासह उत्तम कुंडले दिली आणि नरकाचा नाश झाल्याची बातमी सांगितली.
ततः प्रीता जगन्माता धातारं जगतां हरिम् तुष्टावादितिर् अव्यग्रं कृत्वा तत्प्रवणं मनः
मग जगाची माता आदिती प्रसन्न होऊन, शांत चित्ताने आणि भक्तिभावाने जगाचा पालनकर्ता हरि याची स्तुती करू लागली.
नमस् ते पुण्डरीकाक्ष भक्तानाम् अभयंकर सनातनात्मन् भूतात्मन् सर्वात्मन् भूतभावन
कमळासारख्या डोळ्यांनो, भक्तांना निर्भयता देणारे, सनातन आत्मा, सर्व जीवांचे आत्मा, सर्वांचा आत्मा आणि सर्वांचा पालनकर्ता, तुम्हाला नमस्कार.
प्रणेतर् मनसो बुद्धेर् इन्द्रियाणां गुणात्मक सितदीर्घादिनिःशेषकल्पनापरिवर्जित
तुम्ही मन, बुद्धी आणि इंद्रियांचे मार्गदर्शक, गुणांचे सार, सर्व कल्पना आणि मर्यादांपासून मुक्त आहात.
जन्मादिभिर् असंस्पृष्टस्वप्नादिवारिवर्जितः संध्या रात्रिर् अहर् भूमिर् गगनं वायुर् अम्बु च
जन्म वगैरे कोणत्याही गोष्टींनी न लागलेला, स्वप्न, पाणी यांसारख्या गोष्टींपासून दूर असलेला, तूच संध्या, रात्र, दिवस, पृथ्वी, आकाश, वारा आणि पाणी आहेस.
हुताशनो मनो बुद्धिर् भूतादिस् त्वं तथाच्युत सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता कर्तृपतिर् भवान्
तूच अग्नी, मन, बुद्धी, पंचमहाभूतांचा आधार आणि मूळ आहेस, अच्युत. तूच सृष्टी, स्थिती आणि संहार करणारा, सर्व कर्मांचा कर्ता आणि त्यांचा स्वामी आहेस.
ब्रह्मविष्णुशिवाख्याभिर् आत्ममूर्तिभिर् ईश्वरः मायाभिर् एतद् व्याप्तं ते जगत् स्थावरजङ्गमम्
ब्रह्मा, विष्णु, शिव या तुझ्या स्वतःच्या रूपांनी, प्रभो, तू आपल्या मायेमुळे हे सर्व जग—चल आणि अचल—व्याप्त केले आहेस.
अनात्मन्य् आत्मविज्ञानं सा ते माया जनार्दन अहं ममेति भावो ऽत्र यया समुपजायते
जेथे आत्मा नसताना आत्मज्ञान वाटते, तीच तुझी माया आहे, जनार्दना. ह्यामुळेच 'मी' आणि 'माझे' अशी भावना निर्माण होते.