चाणूरेण ततः कृष्णो युयुधे ऽमितविक्रमः नियुद्धकुशलो दैत्यो बलदेवेन मुष्टिकः
मग कृष्ण, ज्याचं शौर्य अपार आहे, त्याने चाणूराशी झुंज दिली, आणि दैत्य मुष्टिक, जो कुस्तीमध्ये पारंगत होता, त्याने बलरामाशी लढाई केली.
संनिपातावधूतैश् च चाणूरेण समं हरिः क्षेपणैर् मुष्टिभिश् चैव कीलावज्रनिपातनैः
हरि आणि चाणूर यांनी एकमेकांशी घट्ट झुंज दिली, मुष्ट्यांनी आणि एकमेकांना फेकून, जणू काही वज्रासारखे प्रहार करत होते.
पादोद्भूतैः प्रमृष्टाभिस् तयोर् युद्धम् अभून् महत् अशस्त्रम् अतिघोरं तत् तयोर् युद्धं सुदारुणम्
त्यांचं युद्ध शस्त्रांशिवाय, पण अत्यंत भीषण आणि भयंकर होतं; दोघेही पायांनी आणि हातांनी एकमेकांवर प्रहार करत होते.
स्वबलप्राणनिष्पाद्यं समाजोत्सवसंनिधौ यावद् यावच् च चाणूरो युयुधे हरिणा सह
समाजाच्या उत्सवात, चाणूर ज्या वेळेपर्यंत हरिशी सर्व शक्ती आणि प्राण पणाला लावून लढत होता, तोवर झुंज सुरूच होती.
प्राणहानिम् अवापाग्र्यां तावत् तावन् न बान्धवम् कृष्णो ऽपि युयुधे तेन लीलयैव जगन्मयः
ज्यावेळी प्राणांची पूर्ण हानी होईपर्यंत, कोणतीही आपुलकी दोघांनी दाखवली नाही; जगाचा आधार असलेला कृष्ण त्याच्याशी केवळ खेळगमतीने लढत होता.
खेदाच् चालयता कोपान् निजशेषकरे करम् बलक्षयं विवृद्धिं च दृष्ट्वा चाणूरकृष्णयोः
चाणूर आणि कृष्ण यांच्या शक्तीचा कमी-जास्तपणा, दमल्यामुळे आणि रागामुळे उरलेल्या ताकदीने एकमेकांवर प्रहार करताना दिसत होता.
वारयाम् आस तूर्याणि कंसः कोपपरायणः मृदङ्गादिषु वाद्येषु प्रतिषिद्धेषु तत्क्षणात्
कंस, पूर्णपणे रागाने भरलेला, त्याने लगेच मृदंग वगैरे सर्व वाद्यं थांबवायला सांगितली.
खसंगतान्य् अवाद्यन्त दैवतूर्याण्य् अनेकशः जय गोविन्द चाणूरं जहि केशव दानवम्
तरीही आकाशात अनेक दैवी वाद्यं वाजू लागली: 'गोविंदाचा विजय असो! चाणूराचा नाश कर! केशवा, त्या दैत्याचा संहार कर!'
इत्य् अन्तर्धिगता देवास् तुष्टुवुस् ते प्रहर्षिताः चाणूरेण चिरं कालं क्रीडित्वा मधुसूदनः
मग अदृश्य असलेल्या देवतांनी आनंदाने त्याची स्तुती केली; मधुसूदनाने चाणूराशी बऱ्याच वेळ खेळगमत केली.
उत्पाट्य भ्रामयाम् आस तद्वधाय कृतोद्यमः भ्रामयित्वा शतगुणं दैत्यमल्लम् अमित्रजित्
मग शत्रूंचा संहार करणाऱ्या कृष्णाने, चाणूराचा वध करण्यासाठी त्याला उचलून, शंभर वेळा फिरवून टाकलं.
भूमाव् आस्फोटयाम् आस गगने गतजीवितम् भूमाव् आस्फोटितस् तेन चाणूरः शतधा भवन्
त्याला जमिनीवर आपटून, त्याचा प्राण आकाशात निघून गेला; जमिनीवर आपटल्यावर चाणूर शंभर तुकड्यांत विभागला गेला.
रक्तस्रावमहापङ्कां चकार स तदा भुवम् बलदेवस् तु तत्कालं मुष्टिकेन महाबलः
त्यामुळे पृथ्वी रक्ताच्या मोठ्या चिखलाने भरून गेली; त्याच वेळी, बलरामाने —
युयुधे दैत्यमल्लेन चाणूरेण यथा हरिः सो ऽप्य् एनं मुष्टिना मूर्ध्नि वक्षस्य् आहत्य जानुना
दैत्य मल्ल मुष्टिकाशी तसंच लढाई केली, जशी हरिने चाणूराशी केली होती; त्याने मुष्टिकाच्या डोक्यावर आणि छातीवर मुष्टीने, आणि गुडघ्याने प्रहार केला.
पातयित्वा धरापृष्ठे निष्पिपेष गतायुषम् कृष्णस् तोशलकं भूयो मल्लराजं महाबलम्
त्याला जमिनीवर पाडून, प्राण गेलेल्या अवस्थेत त्याचा चिरडून टाकला; नंतर कृष्णाने पुन्हा एकदा बलवान मल्लराज तोशलकाशी झुंज दिली.
वाममुष्टिप्रहारेण पातयाम् आस भूतले चाणूरे निहते मल्ले मुष्टिके च निपातिते
डाव्या मुष्टीच्या प्रहाराने त्याला जमिनीवर आपटलं; चाणूर मारला गेला आणि मुष्टिकही पडला —
नीते क्षयं तोशलके सर्वे मल्लाः प्रदुद्रुवुः ववल्गतुस् तदा रङ्गे कृष्णसंकर्षणाव् उभौ
तोशलकाचा नाश झाल्यावर, सर्व मल्ल पळून गेले; तेव्हा कृष्ण आणि संकर्षण दोघंही रंगभूमीवर आनंदाने उड्या मारू लागले.
समानवयसो गोपान् बलाद् आकृष्य हर्षितौ कंसो ऽपि कोपरक्ताक्षः प्राहोच्चैर् व्यायतान् नरान्
कृष्ण आणि बलराम आनंदाने, त्यांच्या वयाचे गवळ्यांना जबरदस्तीने ओढू लागले; तेव्हा कंसही रागाने डोळे लाल करून, दमलेल्या माणसांना मोठ्याने बोलू लागला.
गोपाव् एतौ समाजौघान् निष्क्रम्येतां बलाद् इतः नन्दो ऽपि गृह्यतां पापो निगडैर् आशु बध्यताम्
हे दोघे गवळे जबरदस्तीने या सभेतून हाकलून द्या; तो दुष्ट नंदालाही पकडा आणि पटकन बेड्या घाला.
अवृद्धार्हेण दण्डेन वसुदेवो ऽपि वध्यताम् वल्गन्ति गोपाः कृष्णेन ये चेमे सहिताः पुनः
वसुदेवालाही त्याच्या वयाला न शोभणाऱ्या शिक्षेने मारून टाका; आणि कृष्णासोबत असलेले हे सगळे गवळे, त्यांनाही बांधा.
गावो ह्रियन्ताम् एषां च यच् चास्ति वसु किंचन एवम् आज्ञापयन्तं तं प्रहस्य मधुसूदनः
त्यांच्या गायी काढून घ्या आणि त्यांच्याकडे जे काही धन आहे तेही घेऊन टाका; असे आज्ञा देताना मधुसूदन हसला.
उत्पत्यारुह्य तन्मञ्चं कंसं जग्राह वेगितः केशेष्व् आकृष्य विगलत्किरीटम् अवनीतले
कृष्ण उडी मारून पटकन त्या व्यासपीठावर गेला आणि कंसाला केसांनी ओढून खाली पाडले, त्याचा मुकुट जमिनीवर पडला.
स कंसं पातयाम् आस तस्योपरि पपात च निःशेषजगदाधारगुरुणा पततोपरि
कृष्णाने कंसाला खाली फेकले आणि स्वतः त्याच्यावर पडला, जणू संपूर्ण जगाचा भार त्याच्यावर टाकला.
कृष्णेन त्याजितः प्राणान्न् उग्रसेनात्मजो नृपः मृतस्य केशेषु तदा गृहीत्वा मधुसूदनः
कृष्णामुळे उग्रसेनाचा मुलगा राजा कंस प्राण सोडून गेला; मग मधुसूदनाने त्या मृत कंसाला केसांनी धरले.
चकर्ष देहं कंसस्य रङ्गमध्ये महाबलः गौरवेणातिमहता परिपातेन कृष्यता
महाबळवान कृष्णाने कंसाचा देह मोठ्या जोराने रंगमंचाच्या मध्यभागी ओढून नेला, तो देह जबरदस्त भाराने फरफटत गेला.
कृता कंसस्य देहेन वेगितेन महात्मना कंसे गृहीते कृष्णेन तद्भ्राताभ्यागतो रुषा
त्या महात्म्याने कंसाचा देह वेगाने हाताळला; कृष्ण कंसाला पकडताच त्याचा भाऊ रागाने पुढे आला.
सुनामा बलभद्रेण लीलयैव निपातितः ततो हाहाकृतं सर्वम् आसीत् तद् रङ्गमण्डलम्
बलभद्राने सुना्माला सहजपणे खाली पाडले; मग सगळ्या रंगभूमीवर मोठा गोंधळ उडाला.
अवज्ञया हतं दृष्ट्वा कृष्णेन मथुरेश्वरम् कृष्णो ऽपि वसुदेवस्य पादौ जग्राह सत्वरम्
कृष्णाने मथुरेश्वराला तुच्छतेने मारलेले पाहून, कृष्ण लगेच वसुदेवांच्या पायांवर झुकला.
देवक्याश् च महाबाहुर् बलदेवसहायवान् उत्थाप्य वसुदेवस् तु देवकी च जनार्दनम् स्मृतजन्मोक्तवचनौ ताव् एव प्रणतौ स्थितौ
महाबाहू कृष्ण बलरामासह वसुदेव आणि देवकी यांना उचलून उभे केले; जन्मवेळी दिलेली वचनं आठवून जनार्दन दोघांसोबत नम्रपणे उभा राहिला.
प्रसीद देवदेवेश देवानां प्रवर प्रभो तथावयोः प्रसादेन कृताभ्युद्धार केशव
देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या प्रभो, आमच्यावर कृपा कर; तुझ्या कृपेने, केशवा, आम्ही संकटातून सुटलो.
आराधितो यद् भगवान् अवतीर्णो गृहे मम दुर्वृत्तनिधनार्थाय तेन नः पावितं कुलम्
भगवंताची पूजा केल्यामुळे तो माझ्या घरी अवतरला आणि दुष्टांचा नाश केला; त्यामुळे आमचं घराणं पावन झालं.