हाहाकारो महाञ् जज्ञे सर्वरङ्गेष्व् अनन्तरम् कृष्णो ऽयं बलभद्रो ऽयम् इति लोकस्य विस्मयात्
सर्वत्र एकदम मोठा गोंधळ उडाला, लोक आश्चर्याने म्हणू लागले, 'हा कृष्ण आहे, हा बलभद्र आहे.'
सो ऽयं येन हता घोरा पूतना सा निशाचरी प्रक्षिप्तं शकटं येन भग्नौ च यमलार्जुनौ
हीच ती व्यक्ती आहे जिने भयंकर पूतना राक्षसीचा वध केला, जीने गाडी उलथवली आणि दोन यमलार्जुन वृक्ष मोडले.
सो ऽयं यः कालियं नागं ननर्तारुह्य बालकः धृतो गोवर्धनो येन सप्तरात्रं महागिरिः
हा तोच मुलगा आहे ज्याने कालिय नागावर नाच केला आणि सात रात्रीसाठी गोवर्धन पर्वत उचलून धरला.
अरिष्टो धेनुकः केशी लीलयैव महात्मना हतो येन च दुर्वृत्तो दृश्यते सो ऽयम् अच्युतः
अरीष्ट, धेनुक आणि केशी हे सगळे दुष्ट त्याने सहजपणे मारले; पाहा, हाच अच्युत आहे.
अयं चास्य महाबाहुर् बलदेवो ऽग्रजो ऽग्रतः प्रयाति लीलया योषिन्मनोनयननन्दनः
याच्या पुढे त्याचा मोठा भाऊ बलदेव, बलवान बाहू असलेला, खेळकरपणे स्त्रियांच्या मनाला आणि डोळ्यांना आनंद देत चालला आहे.
अयं स कथ्यते प्राज्ञैः पुराणार्थावलोकिभिः गोपालो यादवं वंशं मग्नम् अभ्युद्धरिष्यति
हा तोच आहे ज्याची ज्ञानी लोक, पुराणांचा अर्थ जाणणारे, गोपाल म्हणून ओळख करतात, जो यादव वंशाचा उद्धार करणार आहे.
अयं स सर्वभूतस्य विष्णोर् अखिलजन्मनः अवतीर्णो महीम् अंशो नूनं भारहरो भुवः
हा तोच आहे, सर्व जीवांचा जन्मदाता विष्णूचा अंश, जो पृथ्वीवर अवतरला आहे, नक्कीच पृथ्वीचा भार हलका करण्यासाठी.
इत्य् एवं वर्णिते पौरै रामे कृष्णे च तत्क्षणात् उरस् तताप देवक्याः स्नेहस्नुतपयोधरम्
लोक राम आणि कृष्णाचे असे वर्णन करत असताना, त्याच क्षणी देवकीचे हृदय मायेने भरून आले, तिच्या छातीवर प्रेमाने दुधाचे थेंब उमटले.
महोत्सवम् इवालोक्य पुत्राव् एव विलोकयन् युवेव वसुदेवो ऽभूद् विहायाभ्यागतां जराम्
मुलांना पाहून जणू काही मोठा उत्सवच सुरू आहे असे वाटले; वसुदेव फक्त त्यांच्याकडे पाहू लागला आणि त्याने आपले वार्धक्य विसरून पुन्हा तरुण झाला.
विस्तारिताक्षियुगला राजान्तःपुरयोषितः नागरस्त्रीसमूहश् च द्रष्टुं न विरराम तौ
राजवाड्यातील स्त्रिया आणि नगरातील स्त्रियांचे डोळे मोठे झाले होते; त्या दोघांकडे पाहणे त्या थांबवतच नव्हत्या.
सख्यः पश्यत कृष्णस्य मुखम् अप्य् अम्बुजेक्षणम् गजयुद्धकृतायासस्वेदाम्बुकणिकाञ्चितम्
मित्रांनो, पाहा कृष्णाचे कमळासारखे डोळे असलेले मुख, हत्तीच्या युद्धात आलेल्या श्रमाच्या घामाच्या थेंबांनी सजलेले.
विकासीव सरोम्भोजम् अवश्यायजलोक्षितम् परिभूताक्षरं जन्म सफलं क्रियतां दृशः
त्याचे मुख जणू दवाने ओलावलेले उमललेले कमळ आहे; त्याला पाहून डोळ्यांचा जन्मच सार्थकी लागतो, कारण हे दृश्य शब्दांपलीकडचे आहे.
श्रीवत्साङ्कं जगद्धाम बालस्यैतद् विलोक्यताम् विपक्षक्षपणं वक्षो भुजयुग्मं च भामिनि
श्रीवत्साचा चिन्ह असलेला, जगाचे आश्रय असलेला हा बालक पाहा; सुंदर स्त्री, त्याचे शत्रूंचा नाश करणारे वक्षस्थळ आणि भुजाद्वय पाहा.
वल्गता मुष्टिकेनैव चाणूरेण तथा परैः क्रियते बलभद्रस्य हास्यम् ईषद् विलोक्यताम्
मुष्टिक, चाणूर आणि इतरांशी कुस्ती करताना बलभद्राच्या चेहऱ्यावर उमटणारे हसू पाहा, ते किती सुंदर आहे.
सख्यः पश्यत चाणूरं नियुद्धार्थम् अयं हरिः समुपैति न सन्त्य् अत्र किं वृद्धा युक्तकारिणः
मित्रांनो, पाहा, हरि चाणूराशी कुस्ती करण्यासाठी पुढे जात आहे; येथे वडीलधारे लोक नाहीत का, जे योग्य ते करतील?
क्व यौवनोन्मुखीभूतः सुकुमारतनुर् हरिः क्व वज्रकठिनाभोगशरीरो ऽयं महासुरः
एकीकडे कोवळ्या वयाचा, नाजूक शरीराचा हरि आणि दुसरीकडे वज्रासारखा कठीण देह असलेला हा भयंकर राक्षस!
इमौ सुललितौ रङ्गे वर्तेते नवयौवनौ दैतेयमल्लाश् चाणूरप्रमुखास् त्व् अतिदारुणाः
हे दोघे सुंदर, तरुण आणि रंगभूमीवर उभे आहेत; तर चाणूरसारखे दैत्य-मल्ल अतिशय भयंकर आहेत.
नियुद्धप्राश्निकानां तु महान् एष व्यतिक्रमः यद् बालबलिनोर् युद्धं मध्यस्थैः समुपेक्ष्यते
कुस्ती जाणणाऱ्यांसाठी हे मोठे चुकीचे आहे की दोन कोवळ्या मुलांची लढाई मधल्यामधल्या लोकांनी दुर्लक्षून पाहिली जाते.
इत्थं पुरस्त्रीलोकस्य वदतश् चालयन् भुवम् ववर्ष हर्षोत्कर्षं च जनस्य भगवान् हरिः
अशी प्रकारे, तीनही लोकांसमोर बोलताना, पृथ्वी हलवत, भगवान हरिने सर्व लोकांवर मोठा आनंद आणि उत्साहाचा वर्षाव केला.
बलभद्रो ऽपि चास्फोट्य ववल्ग ललितं यदा पदे पदे तदा भूमिर् न शीर्णा यत् तद् अद्भुतम्
बलरामसुद्धा प्रत्येक पावलावर उड्या मारत आणि सुंदरपणे पाय आपटत होता, पण तरीही पृथ्वी फाटली नाही — हे खरंच आश्चर्यकारक होतं!
चाणूरेण ततः कृष्णो युयुधे ऽमितविक्रमः नियुद्धकुशलो दैत्यो बलदेवेन मुष्टिकः
मग कृष्ण, ज्याचं शौर्य अपार आहे, त्याने चाणूराशी झुंज दिली, आणि दैत्य मुष्टिक, जो कुस्तीमध्ये पारंगत होता, त्याने बलरामाशी लढाई केली.
संनिपातावधूतैश् च चाणूरेण समं हरिः क्षेपणैर् मुष्टिभिश् चैव कीलावज्रनिपातनैः
हरि आणि चाणूर यांनी एकमेकांशी घट्ट झुंज दिली, मुष्ट्यांनी आणि एकमेकांना फेकून, जणू काही वज्रासारखे प्रहार करत होते.
पादोद्भूतैः प्रमृष्टाभिस् तयोर् युद्धम् अभून् महत् अशस्त्रम् अतिघोरं तत् तयोर् युद्धं सुदारुणम्
त्यांचं युद्ध शस्त्रांशिवाय, पण अत्यंत भीषण आणि भयंकर होतं; दोघेही पायांनी आणि हातांनी एकमेकांवर प्रहार करत होते.
स्वबलप्राणनिष्पाद्यं समाजोत्सवसंनिधौ यावद् यावच् च चाणूरो युयुधे हरिणा सह
समाजाच्या उत्सवात, चाणूर ज्या वेळेपर्यंत हरिशी सर्व शक्ती आणि प्राण पणाला लावून लढत होता, तोवर झुंज सुरूच होती.
प्राणहानिम् अवापाग्र्यां तावत् तावन् न बान्धवम् कृष्णो ऽपि युयुधे तेन लीलयैव जगन्मयः
ज्यावेळी प्राणांची पूर्ण हानी होईपर्यंत, कोणतीही आपुलकी दोघांनी दाखवली नाही; जगाचा आधार असलेला कृष्ण त्याच्याशी केवळ खेळगमतीने लढत होता.
खेदाच् चालयता कोपान् निजशेषकरे करम् बलक्षयं विवृद्धिं च दृष्ट्वा चाणूरकृष्णयोः
चाणूर आणि कृष्ण यांच्या शक्तीचा कमी-जास्तपणा, दमल्यामुळे आणि रागामुळे उरलेल्या ताकदीने एकमेकांवर प्रहार करताना दिसत होता.
वारयाम् आस तूर्याणि कंसः कोपपरायणः मृदङ्गादिषु वाद्येषु प्रतिषिद्धेषु तत्क्षणात्
कंस, पूर्णपणे रागाने भरलेला, त्याने लगेच मृदंग वगैरे सर्व वाद्यं थांबवायला सांगितली.
खसंगतान्य् अवाद्यन्त दैवतूर्याण्य् अनेकशः जय गोविन्द चाणूरं जहि केशव दानवम्
तरीही आकाशात अनेक दैवी वाद्यं वाजू लागली: 'गोविंदाचा विजय असो! चाणूराचा नाश कर! केशवा, त्या दैत्याचा संहार कर!'
इत्य् अन्तर्धिगता देवास् तुष्टुवुस् ते प्रहर्षिताः चाणूरेण चिरं कालं क्रीडित्वा मधुसूदनः
मग अदृश्य असलेल्या देवतांनी आनंदाने त्याची स्तुती केली; मधुसूदनाने चाणूराशी बऱ्याच वेळ खेळगमत केली.
उत्पाट्य भ्रामयाम् आस तद्वधाय कृतोद्यमः भ्रामयित्वा शतगुणं दैत्यमल्लम् अमित्रजित्
मग शत्रूंचा संहार करणाऱ्या कृष्णाने, चाणूराचा वध करण्यासाठी त्याला उचलून, शंभर वेळा फिरवून टाकलं.