ताम् आह ललितं कृष्णः कस्येदम् अनुलेपनम् भवत्या नीयते सत्यं वदेन्दीवरलोचने
कृष्णाने तिला गोड शब्दांत विचारले, 'हे नीलकमळासारख्या डोळ्यांची, हे उटणे कोणासाठी नेत आहेस? खरं सांग.'
सकामेनैव सा प्रोक्ता सानुरागा हरिं प्रति प्राह सा ललितं कुब्जा ददर्श च बलात् ततः
ती हरिप्रती प्रेम आणि इच्छा मनात ठेवून कृष्णाला हळूवारपणे उत्तर देऊ लागली आणि मग बलरामाकडेही पाहिले.
कान्त कस्मान् न जानासि कंसेनापि नियोजिता नैकवक्रेति विख्याताम् अनुलेपनकर्मणि
'प्रिय, तुला माहीत नाही का? मला कंसानेच नेमलं आहे. मी उटण्याच्या कामात प्रसिद्ध आहे.'
नान्यपिष्टं हि कंसस्य प्रीतये ह्य् अनुलेपनम् भवत्य् अहम् अतीवास्य प्रसादधनभाजनम्
'कंसाला दुसरं कोणतंही उटणे आवडत नाही, फक्त माझ्या उटण्यानेच त्याला आनंद मिळतो. मी त्याच्या कृपेची आणि संपत्तीची खऱ्या अर्थाने पात्र आहे.'
सुगन्धम् एतद् राजार्हं रुचिरं रुचिरानने आवयोर् गात्रसदृशं दीयताम् अनुलेपनम्
'हे सुगंधी आणि राजांना शोभणारे आहे, सुंदर मुखवाली. आमच्या शरीराला शोभेल असं हे उटणे आम्हाला दे.'
श्रुत्वा तम् आह सा कृष्णं गृह्यताम् इति सादरम् अनुलेपं च प्रददौ गात्रयोग्यम् अथोभयोः
हे ऐकून तिने आदराने कृष्णाला म्हटलं, 'हे घे,' आणि दोघांच्या शरीराला योग्य असं उटणे दिलं.
भक्तिच्छेदानुलिप्ताङ्गौ ततस् तौ पुरुषर्षभौ सेन्द्रचापौ विराजन्तौ सितकृष्णाव् इवाम्बुदौ
सुगंधी उटणे लावलेल्या त्या दोघांचे शरीर, जणू इंद्रधनुष्याने सजलेले पांढरे आणि काळे मेघच भासत होते.
ततस् तां चिबुके शौरिर् उल्लापनविधानवित् उल्लाप्य तोलयाम् आस द्व्यङ्गुलेनाग्रपाणिना
मग शौर्यवान कृष्णाने, हनुवटी उचलण्याच्या कौशल्याने, दोन बोटांनी तिची हनुवटी हलकेच वर केली.
चकर्ष पद्भ्यां च तदा ऋजुत्वं केशवो ऽनयत् ततः सा ऋजुतां प्राप्ता योषिताम् अभवद् वरा
नंतर केशवाने पायांनी तिला जवळ ओढले आणि तिला सरळ केलं. त्यामुळे ती स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ झाली.
विलासललितं प्राह प्रेमगर्भभरालसम् वस्त्रे प्रगृह्य गोविन्दं व्रज गेहं ममेति वै
प्रेमाने भरलेल्या, खेळकर शब्दांत तिने गोविंदाच्या वस्त्राला धरून म्हटलं, 'माझ्या घरी ये.'
आयास्ये भवतीगेहम् इति तां प्राह केशवः विससर्ज जहासोच्चै रामस्यालोक्य चाननम्
केशवाने तिला हसत उत्तर दिलं, 'मी तुझ्या घरी येईन,' आणि तिला परत पाठवलं. मग मोठ्याने हसून रामाकडे पाहिलं.
भक्तिच्छेदानुलिप्ताङ्गौ नीलपीताम्बराव् उभौ धनुःशालां ततो यातौ चित्रमाल्योपशोभितौ
सुगंधी उटणे लावलेले, निळ्या आणि पिवळ्या वस्त्रातले ते दोघे, सुंदर माळांनी सजलेल्या धनुष्यशाळेत गेले.
अध्यास्य च धनूरत्नं ताभ्यां पृष्टैस् तु रक्षिभिः आख्यातं सहसा कृष्णो गृहीत्वापूरयद् धनुः
कृष्णाने ते उत्तम धनुष्य घेतले आणि मागे उभ्या असलेल्या रक्षकांनी विचारले असता, त्याला अचानक कळले आणि त्याने ते धनुष्य उचलून ओढले.
ततः पूरयता तेन भज्यमानं बलाद् धनुः चकारातिमहाशब्दं मथुरा तेन पूरिता
मग कृष्णाने ते धनुष्य ओढताना, ते जोरात तुटले आणि फार मोठा आवाज झाला. त्या आवाजाने संपूर्ण मथुरा दुमदुमली.
अनुयुक्तौ ततस् तौ च भग्ने धनुषि रक्षिभिः रक्षिसैन्यं निकृत्योभौ निष्क्रान्तौ कार्मुकालयात्
धनुष्य तुटल्यावर, रक्षकांनी त्या दोघांना घेरले. पण त्यांनी रक्षकांची फौज हरवली आणि दोघेही शस्त्रागारातून बाहेर पडले.
अक्रूरागमवृत्तान्तम् उपलभ्य तथा धनुः भग्नं श्रुत्वाथ कंसो ऽपि प्राह चाणूरमुष्टिकौ
अक्रूराचा आगमन आणि धनुष्याचा प्रकार कळल्यावर, तसेच धनुष्य तुटल्याचे ऐकून, कंसाने चाणूर आणि मुश्टिकाला बोलावले.
गोपालदारकौ प्राप्तौ भवद्भ्यां तौ ममाग्रतः मल्लयुद्धेन हन्तव्यौ मम प्राणहरौ हि तौ
हे दोन्ही गवळ्यांची मुले आली आहेत, त्यांना तुम्ही दोघांनी माझ्यासमोर आणा. त्यांनी माझा जीव घ्यायचा आहे, म्हणून तुम्ही त्यांना मल्लयुद्धात मारून टाका.
नियुद्धे तद्विनाशेन भवद्भ्यां तोषितो ह्य् अहम् दास्याम्य् अभिमतान् कामान् नान्यथैतन् महाबलौ
तुम्ही जर त्या दोघांचा युध्दात नाश करून मला खूष केले, तर मी तुम्हाला हवे ते वर देईन; नाहीतर हे दोघे फार बलवान आहेत.
न्यायतो ऽन्यायतो वापि भवद्भ्यां तौ ममाहितौ हन्तव्यौ तद्वधाद् राज्यं सामान्यं वो भविष्यति
नीतीने किंवा अनीतीने, तुम्ही दोघांनी हे माझे शत्रू मारलेच पाहिजेत. त्यांचा वध झाला की राज्य तुमच्यात वाटले जाईल.
इत्य् आदिश्य स तौ मल्लौ ततश् चाहूय हस्तिपम् प्रोवाचोच्चैस् त्वया मत्तः समाजद्वारि कुञ्जरः
असे सांगून, कंसाने त्या दोन्ही मल्लांना आज्ञा दिली आणि मग हस्तिपालाला बोलावून मोठ्याने सांगितले, 'माझ्या सांगण्यावरून उन्मत्त हत्ती सभेच्या दारात उभा करा.'
स्थाप्यः कुवलयापीडस् तेन तौ गोपदारकौ घातनीयौ नियुद्धाय रङ्गद्वारम् उपागतौ
'कुवलयापीडाला तिथे उभे करा; जे दोन गवळ्यांची मुले मल्लयुद्धासाठी दाराशी येतील, त्यांना त्याने ठार मारावे.'
तम् आज्ञाप्याथ दृष्ट्वा च मञ्चान् सर्वान् उपाहृतान् आसन्नमरणः कंसः सूर्योदयम् उदैक्षत
ती आज्ञा दिल्यावर आणि सर्व आसने लावलेली पाहून, कंसाला आपला मृत्यू जवळ आला आहे असे वाटले आणि तो सूर्य उगवण्याची वाट पाहू लागला.
ततः समस्तमञ्चेषु नागरः स तदा जनः राजमञ्चेषु चारूढाः सह भृत्यैर् महीभृतः
मग सर्व आसनांवर नगरातील लोक बसले आणि राजे आपल्या सेवकांसह राजासनांवर विराजमान झाले.
मल्लप्राश्निकवर्गश् च रङ्गमध्ये समीपगः कृतः कंसेन कंसो ऽपि तुङ्गमञ्चे व्यवस्थितः
मल्लयुद्धाचे पंच कंसाने रंगभूमीच्या मध्यभागी ठेवले आणि कंस स्वतः उंच आसनावर बसला.
अन्तःपुराणां मञ्चाश् च यथान्ये परिकल्पिताः अन्ये च वारमुख्यानाम् अन्ये नगरयोषिताम्
अंतःपुरातील स्त्रियांसाठी वेगवेगळी आसने लावली होती, काही मुख्य वेश्यांसाठी, तर काही नगरातील इतर स्त्रियांसाठी ठेवली होती.
नन्दगोपादयो गोपा मञ्चेष्व् अन्येष्व् अवस्थिताः अक्रूरवसुदेवौ च मञ्चप्रान्ते व्यवस्थितौ
नंदगोप आणि इतर गवळी वेगळ्या आसनांवर बसले होते, तर अक्रूर आणि वसुदेव आसनाच्या कडेला उभे होते.
नगरीयोषितां मध्ये देवकी पुत्रगर्धिनी अन्तकाले ऽपि पुत्रस्य द्रक्ष्यामीति मुखं स्थिता
नगरातील स्त्रियांच्या मध्ये देवकी बसली होती. तिला आपल्या मुलाची ओढ लागली होती आणि 'शेवटी का होईना, पण माझ्या मुलाचे मुख पाहीन' अशी आशा तिच्या चेहऱ्यावर होती.
वाद्यमानेषु तूर्येषु चाणूरे चातिवल्गति हाहाकारपरे लोक आस्फोटयति मुष्टिके
वाद्ये वाजू लागली, चाणूर उड्या मारू लागला, आणि लोक आनंदाने ओरडू लागले, तसेच मुठी आपटू लागले.
हत्वा कुवलयापीडं हस्त्यारोहप्रचोदितम् मदासृगनुलिप्ताङ्गौ गजदन्तवरायुधौ
हत्तीच्या चालवणाऱ्याने उचकवलेल्या कुवलयापीडाचा वध करून, त्यांच्या अंगावर हत्तीचे रक्त व मद लागले होते आणि ते मोठ्या दातांनी शस्त्र बनवून सज्ज झाले.
मृगमध्ये यथा सिंहौ गर्वलीलावलोकिनौ प्रविष्टौ सुमहारङ्गं बलदेवजनार्दनौ
मृगांच्या कळपात जसे सिंह गर्वाने खेळतात, तसे बलराम आणि जनार्दन मोठ्या रंगभूमीत आनंदाने प्रवेशले.