प्रसादसुमुखौ नाथौ मम गेहम् उपागतौ धन्यो ऽहम् अर्चयिष्यामीत्य् आह तौ माल्यजीविकः
कृपापूर्ण चेहऱ्याने हे स्वामी माझ्या घरी आले—मी किती भाग्यवान! मी त्यांची पूजा करीन, असं माळकार म्हणाला.
ततः प्रहृष्टवदनस् तयोः पुष्पाणि कामतः चारूण्य् एतानि चैतानि प्रददौ स विलोभयन्
मग आनंदी चेहऱ्याने त्याने त्यांना हवी तशी सुंदर फुलं दिली आणि त्यांना मोहित केलं.
पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारोत्तमो ददौ पुष्पाणि ताभ्यां चारूणि गन्धवन्त्य् अमलानि च
पुन्हा पुन्हा वाकून तो श्रेष्ठ माळकार त्यांना सुंदर, सुवासिक आणि स्वच्छ फुलं देत राहिला.
मालाकाराय कृष्णो ऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरम् श्रीस् त्वां मत्संश्रया भद्र न कदाचित् त्यजिष्यति
माळकारावर प्रसन्न होऊन कृष्णाने त्याला वर दिला—'तुझं भाग्य उजळो! लक्ष्मी माझ्या आश्रयाने तुला कधीच सोडणार नाही.'
बलहानिर् न ते सौम्य धनहानिर् अथापि वा यावद् धरणिसूर्यौ च संततिः पुत्रपौत्रिकी
हे सौम्य, तुझी ताकद किंवा संपत्ती कधीच कमी होणार नाही, जोपर्यंत पृथ्वी आणि सूर्य आहेत आणि तुझ्या घराण्यात मुलं आणि नातवंडं जन्माला येत राहतील.
भुक्त्वा च विपुलान् भोगांस् त्वम् अन्ते मत्प्रसादतः ममानुस्मरणं प्राप्य दिव्यलोकम् अवाप्स्यसि
तू भरपूर सुख उपभोगशील आणि शेवटी माझ्या कृपेने मला आठवशील, मग दिव्य लोकात पोहोचशील.
धर्मे मनश् च ते भद्र सर्वकालं भविष्यति युष्मत्संततिजातानां दीर्घम् आयुर् भविष्यति
हे भद्र, तुझे मन नेहमी धर्मात स्थिर राहील आणि तुझ्या वंशातील लोकांना दीर्घायुष्य लाभेल.
नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्संततिसंभवः अवाप्स्यति महाभाग यावत् सूर्यो भविष्यति
महाभाग्यशाली, सूर्य अस्तित्वात असेपर्यंत तुझ्या वंशात जन्मणाऱ्यांना कोणताही दोष किंवा संकट येणार नाही.
इत्य् उक्त्वा तद्गृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् निर्जगाम मुनिश्रेष्ठा मालाकारेण पूजितः
असं म्हणून, कृष्ण बलरामासोबत त्या घरातून बाहेर पडला. माळकाराने त्याचा सन्मान केला होता, हे श्रेष्ठ मुनी.
राजमार्गे ततः कृष्णः सानुलेपनभाजनाम् ददर्श कुब्जाम् आयान्तीं नवयौवनगोचराम्
नंतर राजमार्गावर कृष्णाने नवयौवनाने उजळलेली, सुगंधी उटण्याची भांडी घेऊन येणारी कुब्जा पाहिली.
ताम् आह ललितं कृष्णः कस्येदम् अनुलेपनम् भवत्या नीयते सत्यं वदेन्दीवरलोचने
कृष्णाने तिला गोड शब्दांत विचारले, 'हे नीलकमळासारख्या डोळ्यांची, हे उटणे कोणासाठी नेत आहेस? खरं सांग.'
सकामेनैव सा प्रोक्ता सानुरागा हरिं प्रति प्राह सा ललितं कुब्जा ददर्श च बलात् ततः
ती हरिप्रती प्रेम आणि इच्छा मनात ठेवून कृष्णाला हळूवारपणे उत्तर देऊ लागली आणि मग बलरामाकडेही पाहिले.
कान्त कस्मान् न जानासि कंसेनापि नियोजिता नैकवक्रेति विख्याताम् अनुलेपनकर्मणि
'प्रिय, तुला माहीत नाही का? मला कंसानेच नेमलं आहे. मी उटण्याच्या कामात प्रसिद्ध आहे.'
नान्यपिष्टं हि कंसस्य प्रीतये ह्य् अनुलेपनम् भवत्य् अहम् अतीवास्य प्रसादधनभाजनम्
'कंसाला दुसरं कोणतंही उटणे आवडत नाही, फक्त माझ्या उटण्यानेच त्याला आनंद मिळतो. मी त्याच्या कृपेची आणि संपत्तीची खऱ्या अर्थाने पात्र आहे.'
सुगन्धम् एतद् राजार्हं रुचिरं रुचिरानने आवयोर् गात्रसदृशं दीयताम् अनुलेपनम्
'हे सुगंधी आणि राजांना शोभणारे आहे, सुंदर मुखवाली. आमच्या शरीराला शोभेल असं हे उटणे आम्हाला दे.'
श्रुत्वा तम् आह सा कृष्णं गृह्यताम् इति सादरम् अनुलेपं च प्रददौ गात्रयोग्यम् अथोभयोः
हे ऐकून तिने आदराने कृष्णाला म्हटलं, 'हे घे,' आणि दोघांच्या शरीराला योग्य असं उटणे दिलं.
भक्तिच्छेदानुलिप्ताङ्गौ ततस् तौ पुरुषर्षभौ सेन्द्रचापौ विराजन्तौ सितकृष्णाव् इवाम्बुदौ
सुगंधी उटणे लावलेल्या त्या दोघांचे शरीर, जणू इंद्रधनुष्याने सजलेले पांढरे आणि काळे मेघच भासत होते.
ततस् तां चिबुके शौरिर् उल्लापनविधानवित् उल्लाप्य तोलयाम् आस द्व्यङ्गुलेनाग्रपाणिना
मग शौर्यवान कृष्णाने, हनुवटी उचलण्याच्या कौशल्याने, दोन बोटांनी तिची हनुवटी हलकेच वर केली.
चकर्ष पद्भ्यां च तदा ऋजुत्वं केशवो ऽनयत् ततः सा ऋजुतां प्राप्ता योषिताम् अभवद् वरा
नंतर केशवाने पायांनी तिला जवळ ओढले आणि तिला सरळ केलं. त्यामुळे ती स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ झाली.
विलासललितं प्राह प्रेमगर्भभरालसम् वस्त्रे प्रगृह्य गोविन्दं व्रज गेहं ममेति वै
प्रेमाने भरलेल्या, खेळकर शब्दांत तिने गोविंदाच्या वस्त्राला धरून म्हटलं, 'माझ्या घरी ये.'
आयास्ये भवतीगेहम् इति तां प्राह केशवः विससर्ज जहासोच्चै रामस्यालोक्य चाननम्
केशवाने तिला हसत उत्तर दिलं, 'मी तुझ्या घरी येईन,' आणि तिला परत पाठवलं. मग मोठ्याने हसून रामाकडे पाहिलं.
भक्तिच्छेदानुलिप्ताङ्गौ नीलपीताम्बराव् उभौ धनुःशालां ततो यातौ चित्रमाल्योपशोभितौ
सुगंधी उटणे लावलेले, निळ्या आणि पिवळ्या वस्त्रातले ते दोघे, सुंदर माळांनी सजलेल्या धनुष्यशाळेत गेले.
अध्यास्य च धनूरत्नं ताभ्यां पृष्टैस् तु रक्षिभिः आख्यातं सहसा कृष्णो गृहीत्वापूरयद् धनुः
कृष्णाने ते उत्तम धनुष्य घेतले आणि मागे उभ्या असलेल्या रक्षकांनी विचारले असता, त्याला अचानक कळले आणि त्याने ते धनुष्य उचलून ओढले.
ततः पूरयता तेन भज्यमानं बलाद् धनुः चकारातिमहाशब्दं मथुरा तेन पूरिता
मग कृष्णाने ते धनुष्य ओढताना, ते जोरात तुटले आणि फार मोठा आवाज झाला. त्या आवाजाने संपूर्ण मथुरा दुमदुमली.
अनुयुक्तौ ततस् तौ च भग्ने धनुषि रक्षिभिः रक्षिसैन्यं निकृत्योभौ निष्क्रान्तौ कार्मुकालयात्
धनुष्य तुटल्यावर, रक्षकांनी त्या दोघांना घेरले. पण त्यांनी रक्षकांची फौज हरवली आणि दोघेही शस्त्रागारातून बाहेर पडले.
अक्रूरागमवृत्तान्तम् उपलभ्य तथा धनुः भग्नं श्रुत्वाथ कंसो ऽपि प्राह चाणूरमुष्टिकौ
अक्रूराचा आगमन आणि धनुष्याचा प्रकार कळल्यावर, तसेच धनुष्य तुटल्याचे ऐकून, कंसाने चाणूर आणि मुश्टिकाला बोलावले.
गोपालदारकौ प्राप्तौ भवद्भ्यां तौ ममाग्रतः मल्लयुद्धेन हन्तव्यौ मम प्राणहरौ हि तौ
हे दोन्ही गवळ्यांची मुले आली आहेत, त्यांना तुम्ही दोघांनी माझ्यासमोर आणा. त्यांनी माझा जीव घ्यायचा आहे, म्हणून तुम्ही त्यांना मल्लयुद्धात मारून टाका.
नियुद्धे तद्विनाशेन भवद्भ्यां तोषितो ह्य् अहम् दास्याम्य् अभिमतान् कामान् नान्यथैतन् महाबलौ
तुम्ही जर त्या दोघांचा युध्दात नाश करून मला खूष केले, तर मी तुम्हाला हवे ते वर देईन; नाहीतर हे दोघे फार बलवान आहेत.
न्यायतो ऽन्यायतो वापि भवद्भ्यां तौ ममाहितौ हन्तव्यौ तद्वधाद् राज्यं सामान्यं वो भविष्यति
नीतीने किंवा अनीतीने, तुम्ही दोघांनी हे माझे शत्रू मारलेच पाहिजेत. त्यांचा वध झाला की राज्य तुमच्यात वाटले जाईल.
इत्य् आदिश्य स तौ मल्लौ ततश् चाहूय हस्तिपम् प्रोवाचोच्चैस् त्वया मत्तः समाजद्वारि कुञ्जरः
असे सांगून, कंसाने त्या दोन्ही मल्लांना आज्ञा दिली आणि मग हस्तिपालाला बोलावून मोठ्याने सांगितले, 'माझ्या सांगण्यावरून उन्मत्त हत्ती सभेच्या दारात उभा करा.'