पद्भ्यां यातं महावीर्यौ रथेनैको विशाम्य् अहम् गन्तव्यं वसुदेवस्य नो भवद्भ्यां तथा गृहे युवयोर् हि कृते वृद्धः कंसेन स निरस्यते
तुम्ही दोघे वीर पायी जा; मी एकटाच रथातून जाईन. वसुदेवाच्या घरी तुम्ही जाऊ नये, कारण तुमच्यामुळे कंस त्या वृद्धाला घरातून हाकलतो आहे.
इत्य् उक्त्वा प्रविवेशासाव् अक्रूरो मथुरां पुरीम् प्रविष्टौ रामकृष्णौ च राजमार्गम् उपागतौ
असं म्हणून अक्रूर मथुरा नगरीत गेला, आणि रामकृष्ण राजमार्गावरून आत गेले.
स्त्रीभिर् नरैश् च सानन्दलोचनैर् अभिविक्षितौ जग्मतुर् लीलया वीरौ प्राप्तौ बालगजाव् इव
महिला आणि पुरुष आनंदाने डोळे भरून त्या दोन्ही वीरांकडे पाहू लागले. ते दोघे खेळत खेळत, जणू काही दोन लहान हत्तीच चालले आहेत, असे वाटत होते.
भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् अयाचेतां स्वरूपाणि वासांसि रुचिराणि तौ
फिरताना त्यांनी एक रंगरेज आणि एक वेषभूषाकार पाहिला. त्यांनी स्वतःच्या रूपाला शोभणारी सुंदर वस्त्रे मागितली.
कंसस्य रजकः सो ऽथ प्रसादारूढविस्मयः बहून्य् आक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै रामकेशवौ
कंसाचा तो रंगरेज त्यांच्या सौजन्यावर आश्चर्यचकित झाला आणि राम व केशव यांना मोठ्याने कठोर शब्द बोलू लागला.
ततस् तलप्रहारेण कृष्णस् तस्य दुरात्मनः पातयाम् आस कोपेन रजकस्य शिरो भुवि
तेव्हा कृष्णाने रागाने त्या दुष्ट रंगरेजाच्या तोंडावर जोरदार चापटी मारली आणि त्याचं डोकं जमिनीवर आपटलं.
हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः कृष्णरामौ मुदायुक्तौ मालाकारगृहं गतौ
त्याला ठार मारून त्यांनी वस्त्रे घेतली, आणि मग कृष्ण-राम पिवळी व निळी वस्त्रे घालून आनंदाने माळकाराच्या घरी गेले.
विकासिनेत्रयुगलो मालाकारो ऽतिविस्मितः एतौ कस्य कुतो यातौ मनसाचिन्तयत् ततः
माळकाराच्या डोळ्यांत आश्चर्य होतं; तो मनात विचार करू लागला—'हे दोघे कोण आणि कुठून आले असावेत?'
पीतनीलाम्बरधरौ दृष्ट्वातिसुमनोहरौ स तर्कयाम् आस तदा भुवं देवाव् उपागतौ
त्यांनी पिवळी आणि निळी वस्त्रे घातलेली, फारच मनोहारी दिसत होते. तेव्हा त्याला वाटलं—'देवच पृथ्वीवर आले असावेत.'
विकाशिमुखपद्माभ्यां ताभ्यां पुष्पाणि याचितः भुवं विष्टभ्य हस्ताभ्यां पस्पर्श शिरसा महीम्
कमळासारखी फुललेली दोन तोंडं असलेल्या त्या दोघांनी फुलं मागितली. त्यावर माळकाराने हातांनी पृथ्वीला स्पर्श केला आणि डोकं झुकवलं.
प्रसादसुमुखौ नाथौ मम गेहम् उपागतौ धन्यो ऽहम् अर्चयिष्यामीत्य् आह तौ माल्यजीविकः
कृपापूर्ण चेहऱ्याने हे स्वामी माझ्या घरी आले—मी किती भाग्यवान! मी त्यांची पूजा करीन, असं माळकार म्हणाला.
ततः प्रहृष्टवदनस् तयोः पुष्पाणि कामतः चारूण्य् एतानि चैतानि प्रददौ स विलोभयन्
मग आनंदी चेहऱ्याने त्याने त्यांना हवी तशी सुंदर फुलं दिली आणि त्यांना मोहित केलं.
पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारोत्तमो ददौ पुष्पाणि ताभ्यां चारूणि गन्धवन्त्य् अमलानि च
पुन्हा पुन्हा वाकून तो श्रेष्ठ माळकार त्यांना सुंदर, सुवासिक आणि स्वच्छ फुलं देत राहिला.
मालाकाराय कृष्णो ऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरम् श्रीस् त्वां मत्संश्रया भद्र न कदाचित् त्यजिष्यति
माळकारावर प्रसन्न होऊन कृष्णाने त्याला वर दिला—'तुझं भाग्य उजळो! लक्ष्मी माझ्या आश्रयाने तुला कधीच सोडणार नाही.'
बलहानिर् न ते सौम्य धनहानिर् अथापि वा यावद् धरणिसूर्यौ च संततिः पुत्रपौत्रिकी
हे सौम्य, तुझी ताकद किंवा संपत्ती कधीच कमी होणार नाही, जोपर्यंत पृथ्वी आणि सूर्य आहेत आणि तुझ्या घराण्यात मुलं आणि नातवंडं जन्माला येत राहतील.
भुक्त्वा च विपुलान् भोगांस् त्वम् अन्ते मत्प्रसादतः ममानुस्मरणं प्राप्य दिव्यलोकम् अवाप्स्यसि
तू भरपूर सुख उपभोगशील आणि शेवटी माझ्या कृपेने मला आठवशील, मग दिव्य लोकात पोहोचशील.
धर्मे मनश् च ते भद्र सर्वकालं भविष्यति युष्मत्संततिजातानां दीर्घम् आयुर् भविष्यति
हे भद्र, तुझे मन नेहमी धर्मात स्थिर राहील आणि तुझ्या वंशातील लोकांना दीर्घायुष्य लाभेल.
नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्संततिसंभवः अवाप्स्यति महाभाग यावत् सूर्यो भविष्यति
महाभाग्यशाली, सूर्य अस्तित्वात असेपर्यंत तुझ्या वंशात जन्मणाऱ्यांना कोणताही दोष किंवा संकट येणार नाही.
इत्य् उक्त्वा तद्गृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् निर्जगाम मुनिश्रेष्ठा मालाकारेण पूजितः
असं म्हणून, कृष्ण बलरामासोबत त्या घरातून बाहेर पडला. माळकाराने त्याचा सन्मान केला होता, हे श्रेष्ठ मुनी.
राजमार्गे ततः कृष्णः सानुलेपनभाजनाम् ददर्श कुब्जाम् आयान्तीं नवयौवनगोचराम्
नंतर राजमार्गावर कृष्णाने नवयौवनाने उजळलेली, सुगंधी उटण्याची भांडी घेऊन येणारी कुब्जा पाहिली.
ताम् आह ललितं कृष्णः कस्येदम् अनुलेपनम् भवत्या नीयते सत्यं वदेन्दीवरलोचने
कृष्णाने तिला गोड शब्दांत विचारले, 'हे नीलकमळासारख्या डोळ्यांची, हे उटणे कोणासाठी नेत आहेस? खरं सांग.'
सकामेनैव सा प्रोक्ता सानुरागा हरिं प्रति प्राह सा ललितं कुब्जा ददर्श च बलात् ततः
ती हरिप्रती प्रेम आणि इच्छा मनात ठेवून कृष्णाला हळूवारपणे उत्तर देऊ लागली आणि मग बलरामाकडेही पाहिले.
कान्त कस्मान् न जानासि कंसेनापि नियोजिता नैकवक्रेति विख्याताम् अनुलेपनकर्मणि
'प्रिय, तुला माहीत नाही का? मला कंसानेच नेमलं आहे. मी उटण्याच्या कामात प्रसिद्ध आहे.'
नान्यपिष्टं हि कंसस्य प्रीतये ह्य् अनुलेपनम् भवत्य् अहम् अतीवास्य प्रसादधनभाजनम्
'कंसाला दुसरं कोणतंही उटणे आवडत नाही, फक्त माझ्या उटण्यानेच त्याला आनंद मिळतो. मी त्याच्या कृपेची आणि संपत्तीची खऱ्या अर्थाने पात्र आहे.'
सुगन्धम् एतद् राजार्हं रुचिरं रुचिरानने आवयोर् गात्रसदृशं दीयताम् अनुलेपनम्
'हे सुगंधी आणि राजांना शोभणारे आहे, सुंदर मुखवाली. आमच्या शरीराला शोभेल असं हे उटणे आम्हाला दे.'
श्रुत्वा तम् आह सा कृष्णं गृह्यताम् इति सादरम् अनुलेपं च प्रददौ गात्रयोग्यम् अथोभयोः
हे ऐकून तिने आदराने कृष्णाला म्हटलं, 'हे घे,' आणि दोघांच्या शरीराला योग्य असं उटणे दिलं.
भक्तिच्छेदानुलिप्ताङ्गौ ततस् तौ पुरुषर्षभौ सेन्द्रचापौ विराजन्तौ सितकृष्णाव् इवाम्बुदौ
सुगंधी उटणे लावलेल्या त्या दोघांचे शरीर, जणू इंद्रधनुष्याने सजलेले पांढरे आणि काळे मेघच भासत होते.
ततस् तां चिबुके शौरिर् उल्लापनविधानवित् उल्लाप्य तोलयाम् आस द्व्यङ्गुलेनाग्रपाणिना
मग शौर्यवान कृष्णाने, हनुवटी उचलण्याच्या कौशल्याने, दोन बोटांनी तिची हनुवटी हलकेच वर केली.
चकर्ष पद्भ्यां च तदा ऋजुत्वं केशवो ऽनयत् ततः सा ऋजुतां प्राप्ता योषिताम् अभवद् वरा
नंतर केशवाने पायांनी तिला जवळ ओढले आणि तिला सरळ केलं. त्यामुळे ती स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ झाली.
विलासललितं प्राह प्रेमगर्भभरालसम् वस्त्रे प्रगृह्य गोविन्दं व्रज गेहं ममेति वै
प्रेमाने भरलेल्या, खेळकर शब्दांत तिने गोविंदाच्या वस्त्राला धरून म्हटलं, 'माझ्या घरी ये.'