ॐ नमो वासुदेवाय नमः संकर्षणाय च प्रद्युम्नाय नमस् तुभ्यम् अनिरुद्धाय ते नमः
ॐ, वासुदेवाला नमस्कार, संकर्षणाला नमस्कार, प्रद्युम्नाला नमस्कार, आणि अनिरुद्धालाही नमस्कार.
एवम् अन्तर् जले कृष्णम् अभिष्टूय स यादवः अर्घयाम् आस सर्वेशं धूपपुष्पैर् मनोमयैः
अशा प्रकारे त्या यदुवंशीयाने पाण्यात कृष्णाची स्तुती केली आणि सर्वांच्या स्वामीस मनाने केलेल्या धूप व फुलांनी अर्घ्य अर्पण केला.
परित्यज्यान्यविषयं मनस् तत्र निवेश्य सः ब्रह्मभूते चिरं स्थित्वा विरराम समाधितः
त्याने इतर सर्व विषय सोडून मन तिथेच स्थिर केले; ब्रह्मस्वरूपात दीर्घकाळ रमून तो समाधिस्त झाला आणि शांत बसला.
कृतकृत्यम् इवात्मानं मन्यमानो द्विजोत्तमाः आजगाम रथं भूयो निर्गम्य यमुनाम्भसः
त्याने स्वतःचे कर्तव्य पूर्ण झाले असे समजून, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, पुन्हा यमुनाच्या पाण्यातून बाहेर येऊन आपल्या रथाकडे गेला.
रामकृष्णौ ददर्शाथ यथापूर्वम् अवस्थितौ विस्मिताक्षं तदाक्रूरं तं च कृष्णो ऽभ्यभाषत
त्याने राम आणि कृष्णाला पूर्वीप्रमाणे उभे पाहिले; त्या वेळी कृष्णाने अक्रूराच्या विस्मित नजरेला पाहून त्याच्याशी बोलायला सुरुवात केली.
किं त्वया दृष्टम् आश्चर्यम् अक्रूर यमुनाजले विस्मयोत्फुल्लनयनो भवान् संलक्ष्यते यतः
अक्रूरा, यमुनाच्या पाण्यात तुला कोणते अद्भुत दृश्य दिसले की तुझे डोळे आश्चर्याने मोठे झाले आहेत?
अन्तर् जले यद् आश्चर्यं दृष्टं तत्र मयाच्युत तद् अत्रैव हि पश्यामि मूर्तिमत् पुरतः स्थितम्
अच्युत, पाण्यात मी जे अद्भुत पाहिलं, तेच मी आता इथे तुझ्या समोर साकार रूपात पाहतो आहे.
जगद् एतन् महाश्चर्यरूपं यस्य महात्मनः तेनाश्चर्यपरेणाहं भवता कृष्ण संगतः
हे संपूर्ण जग त्या महान आत्म्याचं आहे आणि तेच किती अद्भुत आहे! कृष्णा, तू तर सर्व अद्भुतांनाही मागे टाकतोस; तुझ्यामुळेच मी तुझ्याशी एकरूप झालो आहे.
तत् किम् एतेन मथुरां प्रयामो मधुसूदन बिभेमि कंसाद् धिग् जन्म परपिण्डोपजीविनः
मग या सगळ्याचा काय उपयोग? चला, आपण मथुरेला जाऊ या, मधुसूदन. मला कंसाची भीती वाटते—जे दुसऱ्यांवर अवलंबून जगतात, त्यांच्या जन्माला शाप असो.
इत्य् उक्त्वा चोदयाम् आस तान् हयान् वातरंहसः संप्राप्तश् चापि सायाह्ने सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम् विलोक्य मथुरां कृष्णं रामं चाह स यादवः
असं म्हणून, त्याने घोड्यांना वेगाने हाकलं, आणि संध्याकाळी तो यादव अक्रूर मथुरा नगरीत पोहोचला. मथुरा पाहून त्याने कृष्ण आणि राम यांना बोलावलं.
पद्भ्यां यातं महावीर्यौ रथेनैको विशाम्य् अहम् गन्तव्यं वसुदेवस्य नो भवद्भ्यां तथा गृहे युवयोर् हि कृते वृद्धः कंसेन स निरस्यते
तुम्ही दोघे वीर पायी जा; मी एकटाच रथातून जाईन. वसुदेवाच्या घरी तुम्ही जाऊ नये, कारण तुमच्यामुळे कंस त्या वृद्धाला घरातून हाकलतो आहे.
इत्य् उक्त्वा प्रविवेशासाव् अक्रूरो मथुरां पुरीम् प्रविष्टौ रामकृष्णौ च राजमार्गम् उपागतौ
असं म्हणून अक्रूर मथुरा नगरीत गेला, आणि रामकृष्ण राजमार्गावरून आत गेले.
स्त्रीभिर् नरैश् च सानन्दलोचनैर् अभिविक्षितौ जग्मतुर् लीलया वीरौ प्राप्तौ बालगजाव् इव
महिला आणि पुरुष आनंदाने डोळे भरून त्या दोन्ही वीरांकडे पाहू लागले. ते दोघे खेळत खेळत, जणू काही दोन लहान हत्तीच चालले आहेत, असे वाटत होते.
भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् अयाचेतां स्वरूपाणि वासांसि रुचिराणि तौ
फिरताना त्यांनी एक रंगरेज आणि एक वेषभूषाकार पाहिला. त्यांनी स्वतःच्या रूपाला शोभणारी सुंदर वस्त्रे मागितली.
कंसस्य रजकः सो ऽथ प्रसादारूढविस्मयः बहून्य् आक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै रामकेशवौ
कंसाचा तो रंगरेज त्यांच्या सौजन्यावर आश्चर्यचकित झाला आणि राम व केशव यांना मोठ्याने कठोर शब्द बोलू लागला.
ततस् तलप्रहारेण कृष्णस् तस्य दुरात्मनः पातयाम् आस कोपेन रजकस्य शिरो भुवि
तेव्हा कृष्णाने रागाने त्या दुष्ट रंगरेजाच्या तोंडावर जोरदार चापटी मारली आणि त्याचं डोकं जमिनीवर आपटलं.
हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः कृष्णरामौ मुदायुक्तौ मालाकारगृहं गतौ
त्याला ठार मारून त्यांनी वस्त्रे घेतली, आणि मग कृष्ण-राम पिवळी व निळी वस्त्रे घालून आनंदाने माळकाराच्या घरी गेले.
विकासिनेत्रयुगलो मालाकारो ऽतिविस्मितः एतौ कस्य कुतो यातौ मनसाचिन्तयत् ततः
माळकाराच्या डोळ्यांत आश्चर्य होतं; तो मनात विचार करू लागला—'हे दोघे कोण आणि कुठून आले असावेत?'
पीतनीलाम्बरधरौ दृष्ट्वातिसुमनोहरौ स तर्कयाम् आस तदा भुवं देवाव् उपागतौ
त्यांनी पिवळी आणि निळी वस्त्रे घातलेली, फारच मनोहारी दिसत होते. तेव्हा त्याला वाटलं—'देवच पृथ्वीवर आले असावेत.'
विकाशिमुखपद्माभ्यां ताभ्यां पुष्पाणि याचितः भुवं विष्टभ्य हस्ताभ्यां पस्पर्श शिरसा महीम्
कमळासारखी फुललेली दोन तोंडं असलेल्या त्या दोघांनी फुलं मागितली. त्यावर माळकाराने हातांनी पृथ्वीला स्पर्श केला आणि डोकं झुकवलं.
प्रसादसुमुखौ नाथौ मम गेहम् उपागतौ धन्यो ऽहम् अर्चयिष्यामीत्य् आह तौ माल्यजीविकः
कृपापूर्ण चेहऱ्याने हे स्वामी माझ्या घरी आले—मी किती भाग्यवान! मी त्यांची पूजा करीन, असं माळकार म्हणाला.
ततः प्रहृष्टवदनस् तयोः पुष्पाणि कामतः चारूण्य् एतानि चैतानि प्रददौ स विलोभयन्
मग आनंदी चेहऱ्याने त्याने त्यांना हवी तशी सुंदर फुलं दिली आणि त्यांना मोहित केलं.
पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारोत्तमो ददौ पुष्पाणि ताभ्यां चारूणि गन्धवन्त्य् अमलानि च
पुन्हा पुन्हा वाकून तो श्रेष्ठ माळकार त्यांना सुंदर, सुवासिक आणि स्वच्छ फुलं देत राहिला.
मालाकाराय कृष्णो ऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरम् श्रीस् त्वां मत्संश्रया भद्र न कदाचित् त्यजिष्यति
माळकारावर प्रसन्न होऊन कृष्णाने त्याला वर दिला—'तुझं भाग्य उजळो! लक्ष्मी माझ्या आश्रयाने तुला कधीच सोडणार नाही.'
बलहानिर् न ते सौम्य धनहानिर् अथापि वा यावद् धरणिसूर्यौ च संततिः पुत्रपौत्रिकी
हे सौम्य, तुझी ताकद किंवा संपत्ती कधीच कमी होणार नाही, जोपर्यंत पृथ्वी आणि सूर्य आहेत आणि तुझ्या घराण्यात मुलं आणि नातवंडं जन्माला येत राहतील.
भुक्त्वा च विपुलान् भोगांस् त्वम् अन्ते मत्प्रसादतः ममानुस्मरणं प्राप्य दिव्यलोकम् अवाप्स्यसि
तू भरपूर सुख उपभोगशील आणि शेवटी माझ्या कृपेने मला आठवशील, मग दिव्य लोकात पोहोचशील.
धर्मे मनश् च ते भद्र सर्वकालं भविष्यति युष्मत्संततिजातानां दीर्घम् आयुर् भविष्यति
हे भद्र, तुझे मन नेहमी धर्मात स्थिर राहील आणि तुझ्या वंशातील लोकांना दीर्घायुष्य लाभेल.
नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्संततिसंभवः अवाप्स्यति महाभाग यावत् सूर्यो भविष्यति
महाभाग्यशाली, सूर्य अस्तित्वात असेपर्यंत तुझ्या वंशात जन्मणाऱ्यांना कोणताही दोष किंवा संकट येणार नाही.
इत्य् उक्त्वा तद्गृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् निर्जगाम मुनिश्रेष्ठा मालाकारेण पूजितः
असं म्हणून, कृष्ण बलरामासोबत त्या घरातून बाहेर पडला. माळकाराने त्याचा सन्मान केला होता, हे श्रेष्ठ मुनी.
राजमार्गे ततः कृष्णः सानुलेपनभाजनाम् ददर्श कुब्जाम् आयान्तीं नवयौवनगोचराम्
नंतर राजमार्गावर कृष्णाने नवयौवनाने उजळलेली, सुगंधी उटण्याची भांडी घेऊन येणारी कुब्जा पाहिली.