ग्राम्यो हरिर् अयं तासां विलासनिगडैर् यतः भवतीनां पुनः पार्श्वं कया युक्त्या समेष्यति
हा गावचा हरि त्यांच्या मोहाच्या साखळ्यांनी बांधला जाईल; मग तो पुन्हा तुमच्या जवळ कसा येईल?
एषो हि रथम् आरुह्य मथुरां याति केशवः अक्रूरक्रूरकेणापि हताशेन प्रतारितः
पहा, केशव रथावर चढून मथुरेकडे जात आहे, अक्रूराच्या क्रूरपणामुळे फसवला गेला.
किं न वेत्ति नृशंसो ऽयम् अनुरागपरं जनम् येनेमम् अक्षराह्लादं नयत्य् अन्यत्र नो हरिम्
हा निर्दयी माणूस आमच्या प्रेमाची जाणीव ठेवत नाही का? तो आमचा नेहमी आनंद देणारा हरि दुसरीकडे घेऊन जातो, आम्हाला सोडून.
एष रामेण सहितः प्रयात्य् अत्यन्तनिर्घृणः रथम् आरुह्य गोविन्दस् त्वर्यताम् अस्य वारणे
तो रामासोबत, अगदी निर्दयपणे, रथावर बसून निघून जातो; चला, आपण लवकर जाऊन गोविंदाला थांबवूया.
गुरूणाम् अग्रतो वक्तुं किं ब्रवीषि न नः क्षमम् गुरवः किं करिष्यन्ति दग्धानां विरहाग्निना
आपल्या मोठ्यांसमोर बोलायला सांगतोस, पण ते आपल्याला योग्य नाही. विरहाच्या आगीत जळणाऱ्यांसाठी मोठे काय करू शकतात?
नन्दगोपमुखा गोपा गन्तुम् एते समुद्यताः नोद्यमं कुरुते कश्चिद् गोविन्दविनिवर्तने
नंदगोपासह सर्व गवळे जाण्यास तयार आहेत, पण गोविंदाला परत आणण्यासाठी कोणीही काही करत नाही.
सुप्रभाताद्य रजनी मथुरावासियोषिताम् यासाम् अच्युतवक्त्राब्जे याति नेत्रालिभोग्यताम्
आज मथुरेच्या स्त्रियांसाठी सुंदर सकाळ आहे, कारण त्यांचे डोळे आता अच्युताच्या कमळासारख्या मुखाचा आनंद घेतील.
धन्यास् ते पथि ये कृष्णम् इतो यान्तम् अवारिताः उद्वहिष्यन्ति पश्यन्तः स्वदेहं पुलकाञ्चितम्
भाग्यवान तेच, जे कृष्णाला या वाटेवरून जाताना अडथळा न येता पाहतील आणि आनंदाने त्यांचे अंग रोमांचित होईल.
मथुरानगरीपौरनयनानां महोत्सवः गोविन्दवदनालोकाद् अतीवाद्य भविष्यति
आज मथुरेच्या लोकांसाठी मोठा सण आहे, कारण त्यांना गोविंदाचे मुख पाहायला मिळेल.
को नु स्वप्नः सभाग्याभिर् दृष्टस् ताभिर् अधोक्षजम् विस्तारिकान्तनयना या द्रक्ष्यन्त्य् अनिवारितम्
हे कोणते स्वप्न आहे, जे त्या भाग्यवान स्त्रियांनी पाहिले? ज्यांच्या मोठ्या डोळ्यांना अधोक्षजाला मनसोक्त पाहता येईल.
अहो गोपीजनस्यास्य दर्शयित्वा महानिधिम् उद्धृतान्य् अद्य नेत्राणि विधात्राकरुणात्मना
अरे, आज या गोपींच्या डोळ्यांनी हा मोठा खजिना पाहिल्यावर, तो दयाशून्य विधात्याने त्यांचे डोळे काढून घेतले.
अनुरागेण शैथिल्यम् अस्मासु व्रजतो हरेः शैथिल्यम् उपयान्त्य् आशु करेषु वलयान्य् अपि
आपल्या खोल प्रेमामुळे, कृष्ण निघून जात असताना आमच्यात शिथिलता आली आहे; इतकेच नव्हे तर आमच्या हातातील बांगड्याही लगेच सैल झाल्या.
अक्रूरः क्रूरहृदयः शीघ्रं प्रेरयते हयान् एवम् आर्तासु योषित्सु घृणा कस्य न जायते
अक्रूराचा हृदय खूप कठोर आहे, तो घोड्यांना वेगाने हाकतो; अशा दुःखी स्त्रियांना पाहून कोणाचे मन द्रवणार नाही?
हे हे कृष्ण रथस्योच्चैश् चक्ररेणुर् निरीक्ष्यताम् दूरीकृतो हरिर् येन सो ऽपि रेणुर् न लक्ष्यते
अरे कृष्णा! पाहा, रथाच्या चाकांनी उडवलेला धुळीचा मोठा ढग — ज्यामुळे हरि दूर गेला आणि आता ती धूळही दिसेनाशी झाली.
इत्य् एवम् अतिहार्देन गोपीजननिरीक्षितः तत्याज व्रजभूभागं सह रामेण केशवः
अशा प्रकारे गोपींनी मोठ्या वेदनेने पाहताना, केशव रामासोबत व्रजभूमी सोडून गेला.
गच्छन्तो जवनाश्वेन रथेन यमुनातटम् प्राप्ता मध्याह्नसमये रामाक्रूरजनार्दनाः
वेगवान घोड्यांच्या रथावर प्रवास करत, राम, अक्रूर आणि जनार्दन यांनी दुपारी यमुनेच्या काठावर पोहोचले.
अथाह कृष्णम् अक्रूरो भवद्भ्यां तावद् आस्यताम् यावत् करोमि कालिन्द्याम् आह्निकार्हणम् अम्भसि
मग अक्रूर म्हणाला, 'तुम्ही दोघे इथेच थांबा, मी काळिंदीच्या पाण्यात माझे रोजचे स्नान आणि पूजा करून येतो.'
तथेत्य् उक्ते ततः स्नातः स्वाचान्तः स महामतिः दध्यौ ब्रह्म परं विप्राः प्रविश्य यमुनाजले
कृष्णाने 'ठीक आहे' असे म्हटल्यावर, तो ज्ञानी माणूस स्नान करून, स्वतःला शुद्ध करून, यमुनेच्या पाण्यात गेला आणि ऋषींनो, परम ब्रह्माचा ध्यान करू लागला.
फणासहस्रमालाढ्यं बलभद्रं ददर्श सः कुन्दामलाङ्गम् उन्निद्रपद्मपत्त्रायतेक्षणम्
तेथे त्याने हजार फण्यांच्या हाराने सुशोभित झालेला बलभद्र पाहिला, ज्याचे शरीर कुंदासारखे शुभ्र आणि डोळे उमललेल्या कमळाच्या पाकळ्यांसारखे मोठे होते.
वृतं वासुकिडिम्भौघैर् महद्भिः पवनाशिभिः संस्तूयमानम् उद्गन्धिवनमालाविभूषितम्
तो वासुकीसारख्या मोठ्या सर्पांनी वेढलेला होता, वायुदेवांनी त्याचे स्तवन केले जात होते, आणि त्याच्या गळ्यात फुलांच्या सुवासिक माळा होत्या.
दधानम् असिते वस्त्रे चारुरूपावतंसकम् चारुकुण्डलिनं मत्तम् अन्तर्जलतले स्थितम्
त्याने काळ्या वस्त्रात, सुंदर मुकुट, आकर्षक कुंडले घातली होती आणि तो नशेत, पाण्याखाली उभा होता.
तस्योत्सङ्गे घनश्यामम् आताम्रायतलोचनम् चतुर्बाहुम् उदाराङ्गं चक्राद्यायुधभूषणम्
त्याच्या मांडीवर कृष्ण बसला होता, जो काळ्या मेघासारखा, तांबड्या कमळासारखे डोळे, चार हात, तेजस्वी अंग आणि चक्रादी आयुधांनी सुशोभित होता.
पीते वसानं वसने चित्रमाल्यविभूषितम् शक्रचापतडिन्मालाविचित्रम् इव तोयदम्
त्याने पिवळे वस्त्र परिधान केले होते, सुंदर फुलमाळांनी सजला होता, आणि इंद्रधनुष्याच्या रंगीबेरंगी माळांनी सजलेल्या पावसाच्या ढगासारखा भासत होता.
श्रीवत्सवक्षसं चारुकेयूरमुकुटोज्ज्वलम् ददर्श कृष्णम् अक्लिष्टं पुण्डरीकावतंसकम्
अक्रूराने कृष्णाला पाहिले, ज्याच्या छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह होता, सुंदर कडे आणि मुकुटाने उजळलेला, आणि कमळाच्या मुकुटाने सुशोभित, पूर्णपणे निर्मळ.
सनन्दनाद्यैर् मुनिभिः सिद्धयोगैर् अकल्मषैः संचिन्त्यमानं मनसा नासाग्रन्यस्तलोचनैः
त्याचा ध्यान सनंदन आणि इतर ऋषी, सिद्ध योगी, शुद्ध अंतःकरणाने, डोळे नासिकेच्या टोकावर स्थिर करून करीत होते.
बलकृष्णौ तदाक्रूरः प्रत्यभिज्ञाय विस्मितः अचिन्तयद् अथो शीघ्रं कथम् अत्रागताव् इति
तेव्हा अक्रूराने बलराम आणि कृष्णाला ओळखले, तो आश्चर्यचकित झाला आणि विचार करू लागला, हे दोघे इतक्या लवकर इथे कसे आले?
विवक्षोः स्तम्भयाम् आस वाचं तस्य जनार्दनः ततो निष्क्रम्य सलिलाद् रथम् अभ्यागतः पुनः
तो बोलू लागला तेव्हा जनार्दनाने त्याची वाणी थांबवली; मग पाण्यातून बाहेर येऊन तो पुन्हा रथाजवळ गेला.
ददर्श तत्र चैवोभौ रथस्योपरि संस्थितौ रामकृष्णौ यथा पूर्वं मनुष्यवपुषान्वितौ
तेथे त्याने दोघांनाही — राम आणि कृष्ण — पुन्हा रथावर उभे पाहिले, जसे ते आधी मानव रूपात होते.
निमग्नश् च पुनस् तोये ददृशे स तथैव तौ संस्तूयमानौ गन्धर्वैर् मुनिसिद्धमहोरगैः
तो पुन्हा पाण्यात बुडाला आणि तिथे त्याने त्या दोघांना पूर्वीप्रमाणेच पाहिले. त्या वेळी गंधर्व, ऋषी, सिद्ध आणि मोठे नाग त्यांची स्तुती करत होते.
ततो विज्ञातसद्भावः स तु दानपतिस् तदा तुष्टाव सर्वविज्ञानमयम् अच्युतम् ईश्वरम्
मग त्यांच्या खऱ्या स्वरूपाची जाणीव झाल्यावर त्या दानशूराने सर्व ज्ञानाचा मूळ असलेल्या अच्युत परमेश्वराची भक्तीभावाने स्तुती केली.