इत्य् उक्त्वा स तु गोविन्दः केशिनः संमुखं ययौ विवृतास्यश् च सो ऽप्य् एनं दैतेयश् च उपाद्रवत्
असं म्हणून गोविंदा केशीसमोर गेला, आणि तो दैत्य मोठं तोंड उघडून त्याच्यावर धावून गेला.
बाहुम् आभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः प्रवेशयाम् आस तदा केशिनो दुष्टवाजिनः
जनार्दनाने आपला हात सर्पासारखा वाकवून त्या दुष्ट केशीच्या तोंडात घातला.
केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना शातिता दशनास् तस्य सिताभ्रावयवा इव
कृष्णाचा हात केशीच्या तोंडात जाताच, त्याचे दात फोडले गेले, ते पांढरे ढगांसारखे दिसत होते.
कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विजाः विनाशाय यथा व्याधिर् आप्तभूतैर् उपेक्षितः
कृष्णाचा हात केशीच्या अंगात जाऊन वाढू लागला, त्याच्या विनाशासाठी, जसं दुर्लक्ष केल्यावर रोग वाढतो तसं.
विपाटितौष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् सृक्कणी विवृते चक्रे विश्लिष्टे मुक्तबन्धने
त्याचे ओठ फाटले, तो फेसाळ रक्त ओकू लागला, जबडा मोठा उघडला आणि त्याची सर्व बंधने सुटली.
जगाम धरणीं पादैः शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् स्वेदार्द्रगात्रः श्रान्तश् च निर्यत्नः सो ऽभवत् ततः
तो जमिनीवर पडू लागला, मलमूत्र सोडू लागला, त्याचं शरीर घामाने ओलावलं, तो थकला आणि शक्तिहीन झाला.
व्यादितास्यो महारौद्रः सो ऽसुरः कृष्णबाहुना निपपात द्विधाभूतो वैद्युतेन यथा द्रुमः
तो भयंकर दैत्य मोठं तोंड उघडून, कृष्णाच्या हाताने फोडला गेला आणि वीज पडल्यावर झाड जसं तुटतं तसा दोन तुकड्यांत पडला.
द्विपादपृष्ठपुच्छार्धश्रवणैकाक्षनासिके केशिनस् ते द्विधा भूते शकले च विरेजतुः
त्याचे दोन पाय, पाठ, शेपूट, अर्धं कान, एक डोळा आणि नाक, असे केशीचे दोन तुकडे तिथे चमकत पडले.
हत्वा तु केशिनं कृष्णो मुदितैर् गोपकैर् वृतः अनायस्ततनुः स्वस्थो हसंस् तत्रैव संस्थितः
केशिनाचा वध केल्यावर कृष्ण आनंदी गोपांसह वेढलेला, कुठलाही थकवा न येता, हसतच तिथे उभा राहिला.
ततो गोपाश् च गोप्यश् च हते केशिनि विस्मिताः तुष्टुवुः पुण्डरीकाक्षम् अनुरागमनोरमम्
केशिनाचा वध पाहून गवळे आणि गवळणी आश्चर्यचकित झाले आणि कमळासारख्या डोळ्यांच्या, प्रेमळ कृष्णाची स्तुती करू लागले.
आययौ त्वरितो विप्रो नारदो जलदस्थितः केशिनं निहतं दृष्ट्वा हर्षनिर्भरमानसः
तेव्हा नारद ऋषी जलदावरून झपाट्याने आले; केशिनाचा वध झालेला पाहून त्यांचे मन आनंदाने भरून गेले.
साधु साधु जगन्नाथ लीलयैव यद् अच्युत निहतो ऽयं त्वया केशी क्लेशदस् त्रिदिवौकसाम्
‘छान केलेस, छान केलेस, हे विश्वनाथा! अच्युत, केवळ खेळातच तू या केशिनाचा वध केला, जो देवांना त्रास देणारा होता.’
सुकर्माण्य् अवतारे तु कृतानि मधुसूदन यानि वै विस्मितं चेतस् तोषम् एतेन मे गतम्
‘मधुसूदना, तुझ्या अवतारातील या उत्तम कृत्यांनी माझे मन थक्क झाले आहे; त्यामुळे माझे हृदय तृप्त झाले आहे.’
तुरगस्यास्य शक्रो ऽपि कृष्ण देवाश् च बिभ्यति धुतकेसरजालस्य ह्रेषतो ऽभ्रावलोकिनः
‘कृष्णा, या घोड्याच्या डरकाळ्याने आणि केसांची झडती उडवत असताना, इंद्रासह देवताही घाबरल्या होत्या.’
यस्मात् त्वयैष दुष्टात्मा हतः केशी जनार्दन तस्मात् केशवनाम्ना त्वं लोके गेयो भविष्यसि
‘जनार्दना, तू या दुष्ट केशिनाचा वध केलास म्हणून, लोकांत तू ‘केशव’ या नावाने ओळखला जाशील.’
स्वस्त्य् अस्तु ते गमिष्यामि कंसयुद्धे ऽधुना पुनः परश्वो ऽहं समेष्यामि त्वया केशिनिषूदन
‘तुझ्यासाठी शुभेच्छा; मी आता जातो आणि कंसाच्या युद्धात पुन्हा येईन. परवा मी तुझी भेट घेईन, केशिनाशका.’
उग्रसेनसुते कंसे सानुगे विनिपातिते भारावतारकर्ता त्वं पृथिव्या धरणीधर
‘उग्रसेनपुत्र कंस व त्याचे साथीदार नष्ट झाल्यावर, पृथ्वीचे भार उतरवणारा तूच असशील, धरतीचे पालन करणारा.’
तत्रानेकप्रकारेण युद्धानि पृथिवीक्षिताम् द्रष्टव्यानि मया युष्मत्प्रणीतानि जनार्दन
‘तेथे, पृथ्वीवर तुझ्या नेतृत्वाखाली अनेक प्रकारची युद्धे मी पाहणार आहे, जनार्दना.’
सो ऽहं यास्यामि गोविन्द देवकार्यं महत् कृतम् त्वया सभाजितश् चाहं स्वस्ति ते ऽस्तु व्रजाम्य् अहम्
‘म्हणून मी आता जातो, गोविंदा; तुझ्यामुळे एक मोठे दैवी कार्य पूर्ण झाले आहे. तुझ्याकडून सन्मान मिळाला, मला तुझ्यासाठी शुभेच्छा, मी निघतो.’
नारदे तु गते कृष्णः सह गोपैर् अविस्मितः विवेश गोकुलं गोपीनेत्रपानैकभाजनम्
नारद गेले की, कृष्ण गवळ्यांसह शांतपणे गोळ्यात गेला, जिथे तो गवळणींच्या नजरेचा एकमेव केंद्रबिंदू होता.
अक्रूरो ऽपि विनिष्क्रम्य स्यन्दनेनाशुगामिना कृष्णसंदर्शनासक्तः प्रययौ नन्दगोकुले
अक्रूरही आपल्या रथावर वेगाने निघाला, कृष्णदर्शनाच्या ओढीने, आणि नंदाच्या गोळ्यात पोहोचला.
चिन्तयाम् आस चाक्रूरो नास्ति धन्यतरो मया यो ऽहम् अंशावतीर्णस्य मुखं द्रक्ष्यामि चक्रिणः
अक्रूर मनात म्हणाला, ‘माझ्यापेक्षा भाग्यवान कोणी नाही, कारण मी स्वतः अवतरलेल्या चक्रधारी परमेश्वराचे मुख पाहणार आहे.’
अद्य मे सफलं जन्म सुप्रभाता च मे निशा यद् उन्निद्राब्जपत्त्राक्षं विष्णोर् द्रक्ष्याम्य् अहम् मुखम्
‘आज माझे जन्म सफल झाले, माझी रात्रही मंगल झाली, कारण मी त्या विष्णूचे मुख पाहणार आहे, ज्याचे डोळे उमललेल्या कमळाप्रमाणे आहेत.’
पापं हरति यत् पुंसां स्मृतं संकल्पनामयम् तत् पुण्डरीकनयनं विष्णोर् द्रक्ष्याम्य् अहं मुखम्
‘ज्याचे स्मरण किंवा ध्यान केल्याने माणसांची पापे नाहीशी होतात, त्या कमळनयन विष्णूचे मुख मी पाहणार आहे.’
निर्जग्मुश् च यतो वेदा वेदाङ्गान्य् अखिलानि च द्रक्ष्यामि यत् परं धाम देवानां भगवन्मुखम्
‘ज्याच्यापासून वेद आणि सर्व वेदांग निर्माण झाले, त्या देवतांचा परम धाम, भगवंताचे मुख मी पाहणार आहे.’
यज्ञेषु यज्ञपुरुषः पुरुषैः पुरुषोत्तमः इज्यते यो ऽखिलाधारस् तं द्रक्ष्यामि जगत्पतिम्
‘यज्ञात ज्याला यज्ञपुरुष, पुरुषोत्तम, सर्वांचा आधार मानून पूजले जाते, त्या जगन्नाथाचे दर्शन मला होणार आहे.’
इष्ट्वा यम् इन्द्रो यज्ञानां शतेनामरराजताम् अवाप तम् अनन्तादिम् अहं द्रक्ष्यामि केशवम्
इंद्राने शंभर यज्ञ करून यमाची पूजा केली आणि अमर लोकांचा राजा झाला; तो अनंत, आद्य केशव मी आज पाहणार आहे.
न ब्रह्मा नेन्द्ररुद्राश्विवस्वादित्यमरुद्गणाः यस्य स्वरूपं जानन्ति स्पृशत्य् अद्य स मे हरिः
ज्याचं खरं स्वरूप ब्रह्मा, इंद्र, रुद्र, अश्विन, वसु, आदित्य, मरुतगण यांनाही माहीत नाही, तो हरि आज मला स्पर्श करतो.
सर्वात्मा सर्वगः सर्वः सर्वभूतेषु संस्थितः यो भवत्य् अव्ययो व्यापी स वीक्ष्यते मयाद्य ह
जो सर्वांचा आत्मा आहे, सर्वत्र आहे, सर्वांमध्ये वास करणारा, अविनाशी आणि सर्व व्यापणारा आहे, तो आज माझ्या दृष्टीस पडतो.
मत्स्यकूर्मवराहाद्यैः सिंहरूपादिभिः स्थितम् चकार योगतो योगं स माम् आलापयिष्यति
मच्छ, कूर्म, वराह, सिंह आणि इतर रूपे धारण करून, त्याने योगाच्या मार्गाने योग प्रस्थापित केला; तो मला बोलावणार आहे.