कृष्णाने आपल्या पायांनी सर्पाच्या फण्यावर जोरदार पाऊल ठेवले, त्यामुळे फण्यावर जखमा झाल्या आणि जिथे जिथे कृष्णाने दबाव दिला, तिथे तिथे सर्पाचे डोके खाली झुकले. कृष्णाच्या प्रहारांनी आणि त्याच्या शक्तिशाली धक्क्यांनी सर्प गांगरून गेला, त्याला शुद्ध हरपली आणि त्याच्या तोंडातून खूप रक्त बाहेर पडले. त्याचा गळा आणि डोके झुकलेले, तोंडातून रक्त वाहत असल्याचे पाहून, सर्पाच्या पत्न्या मदुसूदनाच्या आश्रयासाठी पुढे आल्या. त्या भगवंताला, देवांचा अधिपती, सर्वांचा सर्वोच्च, अगम्य आणि परमेश्वराचा अंश, असे ओळखले जाते. ज्याचा स्वरूप देवतांनाही वर्णन करता येत नाही, त्या प्रभूचे सच्चे रूप स्त्री कशी वर्णन करणार? ज्याचा अत्यंत छोटा अंशही पृथ्वी, आकाश, पाणी, अग्नी आणि वायू या संपूर्ण विश्वाला व्यापतो, त्याचे स्तुती आम्ही कशी करू? म्हणून, हे विश्वाचे स्वामी, या सर्पावर कृपा करा; तो जीव सोडत आहे—त्याला स्वामीपदाचा वर द्या. पत्नींनी अशी विनंती केली तेव्हा, सर्प, जरी शरीराने थकलेला, पण त्यांच्या शब्दांनी धीर मिळवून, हळूहळू म्हणाला, "हे देवांचा देव, माझ्यावर कृपा करा." तुझी आठ प्रकारची सार्वभौमता, हे प्रभु, अत्यंत नैसर्गिक आणि अप्रतिम आहे; मी तुला कोणती स्तुती करू? तूच सर्वोच्च, सर्वोच्चाचा मूळ आणि सार आहेस; सर्वोच्चाहूनही श्रेष्ठ—तुला मी कशी स्तुती करू? जसे तू मला जन्म, रूप आणि माझ्या स्वभावासह निर्माण केलेस, तसेच मी वागलो. जर मी वेगळे वागलो असतो, हे देवांचा देव, तर तू मला तुझ्या आज्ञेनुसार शिक्षा देणे योग्य ठरले असते. तरीही, विश्वस्वामीने जी शिक्षा दिली, ती मी सहन केली; तुझ्या शिक्षेव्यतिरिक्त मला दुसरा वर नको. माझी शक्ती नष्ट झाली, विषही गेलं, आणि तू मला वश केलंस, हे अच्युत; मला जीवन दे—आज्ञा दे, मी काय करू? कृष्ण म्हणाला, "हे सर्पा, तू यमुनेच्या पाण्यात कधीही राहू नकोस; तुझ्या सेवकांसह आणि अनुयायांसह समुद्राच्या पाण्यात जा. आणि समुद्रात तुझ्या डोक्यावर माझ्या पावलांचे ठसे दिसतील, तेव्हा गरुड, सर्पांचा शत्रू, तुला हल्ला करणार नाही." भगवंताने सर्पराजाला असे सांगितले आणि त्याला मुक्त केले; सर्पाने कृष्णाला नमस्कार केला आणि जलस्थानाकडे निघाला. सर्व प्राण्यांच्या दृष्टीसमोर, आपल्या सेवक, पुत्र, कुटुंब आणि पत्नींसह, त्याने स्वतःचे सरोवर सोडले. सर्प गेल्यावर, गवाळ्यांनी गोविंदाला मिठी मारली, जणू मृत्यूतून परत आला आहे, आणि त्यांच्या डोळ्यांतून अश्रू ओतले. गवाळ्यांना आश्चर्य वाटले, त्यांनी आनंदाने कृष्णाची स्तुती केली, कारण नदी पुन्हा शुभ पाण्यांनी भरली होती. गवाळ्यांची स्त्रिया कृष्णाच्या कर्तृत्वाची आणि मोहक लीला गात होत्या, आणि गवाळ्यांनी त्याचे गुणगान केले; कृष्ण व्रजात प्रवेशला. पुन्हा एकदा, राम आणि केशव गायी चरवत जंगलात भटकत ताळवनात आले. त्या ताळवनात नेहमी धेनुक नावाचा राक्षस राहतो, जो गाढवाच्या रूपात मनुष्य आणि गायीचे मांस खातो. तिथे, ताळवन फळांनी भरलेले पाहून, गवाळ्यांना फळांची इच्छा झाली आणि त्यांनी फळ गोळा करण्याची चर्चा केली. "हे राम, हे कृष्ण, या भूमीचे रक्षण धेनुक करतो, म्हणून ही फळे इथेच पडून आहेत. पाहा, ताडाच्या झाडांची फळे, सुवासिक आणि पिकलेली; आम्हाला ती हवी आहेत—तुम्ही तयार असाल तर ती खाली आणा." गवाळ्यांच्या शब्दांवर शंकरष्ण आणि कृष्ण ताडफळे खाली पाडू लागले. ताडफळे पडण्याचा आवाज ऐकून, राक्षसांचा राजा, गाढव रूपातील दैत्य, संतापाने तिथे आला. त्याने बलदेवाच्या छातीवर दोन्ही मागच्या पायांनी जोरदार लाथ मारली, पण बलदेवाने त्याच पायांनी त्याला पकडले. बलदेवाने त्याला हवेत फिरवून, मृत अवस्थेत, जोराने ताडाच्या झाडावर फेकले. गाढव झाडावरून खाली पडला, तेव्हा अनेक ताडफळे जमिनीवर पडली, जणू मोठ्या वाऱ्याने ढग खाली आणले. कृष्ण आणि बलभद्राने सहजपणे त्या गाढव-राक्षसांचे इतर नातेवाईकही ताडाच्या झाडांवर फेकले. क्षणात, पृथ्वी पिकलेल्या ताडफळांनी आणि गाढव-राक्षसांच्या शरीरांनी सजली, आणि ऋषी अधिक तेजस्वी झाले. मग त्या ताळवनात, गायी निर्भयपणे ताज्या गवतावर आनंदाने चरू लागल्या, जिथे पूर्वी प्रवेश निषिद्ध होता. धेनुक आणि त्याचे भाऊ मारल्यावर, सुंदर ताळवन सर्व गवाळ्यांना आणि गवाळ्यांच्या स्त्रियांना उजळून दिसले. मग वसुदेवाचे दोन पुत्र, आनंदाने भरलेले, तेजस्वी दिसले—ते दोन मोठे आत्म्ये, जणू दोन तरुण बैल त्यांच्या शिंगासह. गायी दूरवर चरवत, त्यांना नावाने हाक मारत, दोघेही खांद्यावर गवाळ्यांची दोरी आणि जंगलातील फुलांच्या माळा घेऊन फिरत होते. सोन्याचा आणि काळा रंगाचा पावडर त्यांच्या वस्त्रांवर लावलेला, ते इंद्राच्या शस्त्रांसारखे, पांढऱ्या आणि काळ्या ढगांसारखे दिसत होते. ते पृथ्वीवर भटकत, लोकांच्या खेळात भाग घेत, जगातील सर्व स्वामींचे स्वामी असूनही, सिद्ध लोकांसह खेळ करत होते. मानवाच्या रीतीने आनंद घेत, मानवतेचा सन्मान करत, त्यांनी आपल्या मानव जन्माला आणि स्वभावाला अनुरूप खेळ करत जंगलात भटकत राहिले.