कांडू ऋषीने अत्यंत भक्तिपूर्वक भगवान विष्णूची स्तुती केली. तो म्हणाला, “हे देव, तुमचा नाभी सुवर्णासारखा आहे; तुम्ही चंद्र, प्रजापती, यम आणि देवांच्या शत्रूंचा संहार करणारे आहात. तुमचे रूप वर्णन करता येत नाही. तुम्ही संकर्षण, सृष्टीकर्ता, शाश्वत, वासुदेव, अनंत स्वरूप, आणि गुणातीत आहात. तुम्ही ज्येष्ठ, श्रेष्ठ, धीर, माधव, सहस्त्रशिर, अप्रकट, सहस्त्र नेत्रांचे स्वामी आहात. तुम्ही सहस्त्रपाद, विश्वरूप, देवांचा अधिपती, आणि देवाधिदेव, दहा अंगुलांच्या विस्ताराचे आहात. जे काही झाले आहे, ते तुम्हीच; जे होणार आहे, तेही तुम्हीच; तुम्हीच सर्वांचे स्वामी, सत्य आणि अमरत्व. या जगाची उत्पत्ती तुमच्यापासून झाली; तुम्ही सर्वोच्च, अतुलनीय, श्रेष्ठ पुरुष, आणि दहा रूपांत विद्यमान आहात. तुम्ही विश्वपुरुष, चार भागांत विभाजित; नव भाग स्वर्गात अमर, नव भाग मध्यलोकात, दोन भाग पृथ्वीवर, आणि चार भाग येथेच अस्तित्वात आहेत. तुमच्यापासून यज्ञ उत्पन्न झाले, जे जगात पर्जन्याचे कारण आहेत. तुमच्यापासून विराट पुरुष प्रकट झाला, जो जगाच्या हृदयात वास करतो; त्याची तेज, कीर्ती आणि शोभा सर्व प्राण्यांपेक्षा अधिक आहे. देवांचे अन्न, म्हणजे तूप, तुमच्यापासून निर्माण झाले; लागवडीचे आणि वनस्पती, तसेच गायी, हरिण आणि इतर प्राणीही तुमच्यापासून उत्पन्न झाले. तुम्ही ध्यानात मग्न, ध्यानाचा विषय, वनस्पतींची निर्मिती केली; देवाधिदेव, तुम्ही सातमुखी काळ, प्रज्वलित स्वरूपाचे आहात. हे जगातील सर्व चल-अचल वस्तू तुमच्यापासून उत्पन्न झाल्या; सर्व तुमच्यातच स्थित आहेत. तुम्ही अनिरुद्ध, माधव, प्रद्युम्न, देवांच्या शत्रूंचा संहार करणारे, देवांमध्ये सर्वोच्च, सर्व लोकांचे आश्रय आहात. मला रक्षण करा, कमळनेत्रा! नारायण, तुम्हाला नमस्कार; धन्य विष्णू, तुम्हाला नमस्कार; सर्वोच्च पुरुष, तुम्हाला नमस्कार. सर्व लोकांचे स्वामी, कमळांचे आश्रय, सद्गुणांचे निवास, गुणांचा खजिना—तुम्हाला नमस्कार. वासुदेव, देवांमध्ये श्रेष्ठ, जनार्दन, शाश्वत—तुम्हाला नमस्कार. योग्यांना प्राप्त, योगात वास करणारे, गवळ्यांचे स्वामी, श्रीचे स्वामी, मरुतांचे स्वामी—विष्णू, तुम्हाला नमस्कार. जगाचा स्वामी, जगाचा स्रोत, ज्ञानाचा स्वामी, स्वर्गाचा स्वामी, पृथ्वीचा स्वामी—तुम्हाला नमस्कार. मधुहंता, कमळनेत्र, कैटभहंता, सुब्रह्मण्य—तुम्हाला नमस्कार. महामत्स्य, वेदांना पाठीवर वाहणारे, अच्युत, समुद्राचे पाणी हलवून ब्रह्माला आनंद देणारे—तुम्हाला नमस्कार. अश्वमुख, विशाल गळा, महान पुरुषाचे रूप, मधु-कैटभाचा संहार करणारे—तुम्हाला नमस्कार. महाकुर्म, प्रचंड कासवाचे शरीर, पृथ्वीला उचलणारे, पर्वतवाहक रूप—तुम्हाला नमस्कार. महावराह, पृथ्वीला उचलणारे, आदिवराह, सर्वरूप, सृष्टीकर्ता—तुम्हाला नमस्कार. अनंत, सूक्ष्म, प्रधान, श्रेष्ठ, अणुरूप, योग्यांना प्राप्त—तुम्हाला नमस्कार. कारणांचा कारण, योगेश्वरांचा आचार, अत्यंत दुर्बोध, समुद्रातील शेषनागावर शयन करणारे, सुवर्ण-कर्णफूलधारी—तुम्हाला नमस्कार.” कांडूच्या या स्तुतीमुळे माधव प्रसन्न झाला आणि म्हणाला, “हे श्रेष्ठ ऋषी, त्वरीत सांग, तुला काय हवे आहे?” कांडू म्हणाला, “हे विश्वाचे स्वामी, हे जग अत्यंत कठीण, भयावह, अस्थिर, दुःखांनी भरलेले, केळीच्या पानासारखे नश्वर आहे. आधारहीन, मूळहीन, पाण्याच्या बुडबुड्यासारखे चंचल, संकटांनी वेढलेले, अत्यंत भयावह. मी तुझ्या मायेमुळे भटकत आहे, मन विषयांमध्ये गुंतलेले, आणि मला शेवट सापडत नाही. आज मी संसाराच्या भयाने त्रस्त होऊन तुझ्या आश्रयाला आलो आहे, कृष्णा; मला या भवसागरातून उध्दार कर. मला तुझे सर्वोच्च, शाश्वत धाम प्राप्त करायचे आहे, जे तुझ्या कृपेने मिळते आणि पुन्हा मिळणे अत्यंत दुर्लभ आहे.” भगवान म्हणाले, “तू माझा भक्त आहेस, श्रेष्ठ ऋषी; नेहमी माझी पूजा कर. माझ्या कृपेने तुला नक्कीच इच्छित मोक्ष मिळेल. क्षत्रिय, वैश्य, स्त्रिया, शूद्र, आणि नीच जन्मातील माझे भक्तही सर्वोच्च सिद्धी प्राप्त करतात; मग तू, द्विजांमध्ये श्रेष्ठ, याला काय कमी? माझा भक्त असलेला, अगदी श्वपाकही, योग्य श्रद्धेसह, इच्छित सिद्धी प्राप्त करतो; मग इतरांचे काय सांगावे?” अशा प्रकारे विष्णू, भक्तांवर प्रेम करणारे, ज्यांचा मार्ग दुर्बोध आहे, तेथेच अदृश्य झाले. भगवानाच्या प्रस्थानानंतर कांडू, आनंदित मनाने, सर्व इच्छा सोडून, मन स्थिर केले. त्याने सर्व इंद्रिये संयमित केली, अहंकार आणि आसक्तीपासून मुक्त झाला, आणि मन एकाग्र करून त्या परमपुरुषाचे योग्य ध्यान केले. त्याने सर्वोच्च, निर्गुण, शांत, अस्तित्वात स्थिर, देवांसाठीही दुर्लभ मोक्ष प्राप्त केला. जो या कांडूच्या कथा ऐकतो किंवा सांगतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो आणि स्वर्ग प्राप्त करतो. हे श्रेष्ठ ऋषी, मी कर्मभूमी, मोक्षक्षेत्र, आणि सर्वोच्च परमपुरुषाचे वर्णन केले.