एकदा काही ऋषी आपल्या ज्ञानलालसेने प्रेरित होऊन महर्षींकडे आले आणि आदरपूर्वक म्हणाले, “हे मुनी, आम्हाला त्या परम मंगल ब्रह्म-स्तोत्राबद्दल ऐकायचे आहे, ज्याच्या जपाने कंडु ऋषींनी केशवाची उपासना केली.” तेव्हा त्या ब्रह्म-स्तोत्राचे वर्णन पुढे सुरू झाले. त्या स्तोत्रात सांगितले आहे: विष्णू हाच त्या सर्वश्रेष्ठ, सर्वात पर, अनंत आणि सर्वांच्या पलीकडील परमात्मा आहे. तोच सर्वोच्च ब्रह्म, सर्वश्रेष्ठांतील श्रेष्ठ, आणि जे काही अगम्य आहे त्याच्याही पलीकडे आहे. तो सर्व कारणांचा कारण आहे, आणि कारणांच्या कारणातही तोच वास करतो. प्रत्येक गोष्टीसाठी तोच अंतिम कारण आहे. तो परिणामही आहे आणि अनेक रूपात या जगात सर्व कर्मांचा कर्ता म्हणून प्रकट होतो. तोच ब्रह्म, तोच प्रभु, सर्व प्राण्यांचा सार, अविनाशी स्वामी, अयथार्थ न होणारा, सनातन, अजन्मा विष्णू आहे, जो सर्व क्षयासक्त गोष्टींपासून अलिप्त आहे. जसा तो अविनाशी, अजन्मा, सनातन ब्रह्म आणि सर्वोच्च पुरुष आहे, तसाच माझ्यातील सर्व वासनांचा आणि दोषांचा शमन होवो, अशी प्रार्थना त्या स्तोत्रात आहे. जेव्हा त्या महान ऋषीने हा परम ब्रह्म-स्तोत्र जप केला आणि त्याची अखंड, सर्वोच्च भक्ती प्रकट झाली, तेव्हा परम पुरुषाने—जो आपल्या भक्तांवर अपार प्रेम करतो—त्याच्यावर अत्यंत कृपा केली. प्रभु, भक्तवत्सल असलेले, अत्यंत प्रेमाने त्या ऋषीकडे आले आणि गडगडणाऱ्या मेघासारख्या गंभीर आवाजात, सर्व दिशांना गुंजवत, त्यांनी गरुडावर—विनतेपुत्रावर—आरूढ होऊन त्या ऋषीसमोर प्रकट झाले. तेव्हा त्यांनी म्हटले, “हे महर्षे, तुझ्या अंतःकरणातील सर्वोच्च इच्छा सांग. मी वर देण्यासाठी आलो आहे, स्थिरचित्त असलेल्या, तुझे मन जे हवे ते वर माग.” देवतांचा स्वामी, चक्रधारी श्रीहरींचे हे शब्द ऐकून, त्या ऋषीने डोळे उघडले आणि समोर साक्षात हरि उभे आहेत हे पाहिले. त्यांनी त्या प्रभूला निळ्या फ्लॅक्स फुलासारखा, कमळासारख्या मोठ्या डोळ्यांनी, शंख, चक्र, गदा धारण केलेला, मुकुट व बाजूबंदांनी अलंकृत, चार भुजांचा, सुंदर अवयव असलेला, पिवळ्या वस्त्रांनी विभूषित, शुभ्र श्रीवत्सचिन्ह असलेला, वनफुलांच्या हारांनी सुशोभित असा पाहिले. सर्व शुभचिन्हांनी युक्त, सर्व रत्नांनी सजलेला, दिव्य शरीर चंदनाने सुगंधित, स्वर्गीय हारांनी अलंकृत असा तो परमेश्वर त्यांच्या समोर उभा होता. हे दृष्य पाहून त्या ऋषीच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले, तो अतीव आश्चर्याने भारावून गेला आणि पृथ्वीवर सपाट पडून नमस्कार केला. तो म्हणाला, “आज माझा जन्म सफल झाला, आज माझे तप फळाला आले,” असे म्हणून त्या श्रेष्ठ ऋषीने श्रीविष्णूची स्तुती सुरू केली. तो म्हणू लागला: “हे नारायण, हे हरि, हे कृष्ण, श्रीवत्सधारी, विश्वाचे प्रभु, विश्वाचा बीज, विश्वाचे निवासस्थान, विश्वाचा साक्षी—आपल्याला माझा नमस्कार! अव्यक्त, विजयी, सर्वांचा स्रोत, पुरुषांमध्ये सर्वोच्च, कमळनयन, गोविंदा, लोकांचे स्वामी—आपल्याला मी वंदन करतो. हिरण्यगर्भ, लक्ष्मीपती, पद्मनाभ, सनातन, पृथ्वीच्या गर्भात वास करणारे, स्थिर, अधिपती, इंद्रियांचे स्वामी—आपल्याला मी वंदन करतो. निरादि, अनंत, अमर, अजिंक्य, सर्वश्रेष्ठ विजयी, अविभाज्य, श्रीकृष्ण, लक्ष्मीचे निवासस्थान—आपल्याला मी वंदन करतो. पर्जन्य आणि धर्माचा कर्ता, अगम्य, दृढ, दुःख-दारिद्र्य नष्ट करणारा, जलावर शयन करणारा हरि—आपल्याला मी वंदन करतो. भूतांचा स्वामी, अव्यक्त, प्राण्यांचा अधिपती, पंचमहाभूतांनी विचलित न होणारा, सर्व प्राण्यांत वास करणारा, प्राण्यांचा आत्मा, प्राण्यांचा गर्भ—आपल्याला मी वंदन करतो. यज्ञ, यजमान, यज्ञाचा आधार, अभयदाता, यज्ञाचा गर्भ, सुवर्णांग, प्रिश्नीचा पुत्र—आपल्याला मी वंदन करतो. क्षेत्रज्ञ, क्षेत्राचा आधार, क्षेत्रात वास करणारा, क्षेत्राचा संहार करणारा, क्षेत्राचा कर्ता, क्षेत्राचा स्वामी, क्षेत्राचा आत्मा, क्षेत्राच्या पलीकडील, क्षेत्राचा सर्जक—आपल्याला मी वंदन करतो. गुणांचे निवासस्थान, गुणांचा आश्रय, गुणांचा आधार, गुणांचा उत्पादक, गुणांचा भोग करणारा, गुणात रमणारा, गुणांचा त्याग करणारा—आपल्याला मी वंदन करतो. आपणच विष्णू, आपणच हरि, चक्रधारी, विजयी, जनार्दन, आपणच पंचमहाभूत, आपणच वषट्कार, आपणच भविष्य, आपणच भविष्यातील स्वामी. आपणच भूतांचा सर्जक, आपणच अव्यक्त, आपणच भव, प्राण्यांचा आधार, आपणच प्राण्यांचा उद्गम, देव आपल्याला अजन्मा प्रभु म्हणतात. आपणच अनंत, कर्मज्ञ, आपणच प्रकृती, आपणच वृषाकपी, आपणच रुद्र, दुर्लंघ्य, अयथार्थ, आपणच स्वामी. आपणच विश्वाचा कर्ता, विजयी, शंभू, वृषरूप, शंकर, उशनस्, सत्य, तप, आपणच प्रजाजन. आपणच विश्वविजेता, आपणच शरण, आपणच रक्षक, आपणच अविनाशी, आपणच शंभू, स्वयंभू, ज्येष्ठ, आपणच सर्वोच्च ध्येय. आपणच सूर्य, आपणच ओंकार, आपणच प्राण, आपणच अंधकाराचा नाश करणारा, आपणच पर्जन्यदाता, आपणच कीर्तिमान, आपणच सर्जक, आपणच देवांचा स्वामी. आपणच ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेद; आपणच आत्मा, अग्नि, वायू, जल, पृथ्वी. आपणच सर्जक, भोगकर्ता, होमकर्ता, आपणच होम, यज्ञ, आपणच स्वामी, सर्वव्यापी, श्रेष्ठ, आपणच अच्युत लोकनाथ. आपणच सर्वदृष्टी, तेजस्वी, सर्वांना वश करणारे, शत्रूंचा संहार करणारे; आपणच दिवस, आपणच रात्र, ज्ञानी आपल्याला वर्ष म्हणतात. आपणच काळ, त्याचे विभाग, क्षण, निमिष, अणु; आपणच बालक, आपणच वृद्ध, आपणच पुरुष, स्त्री आणि नपुंसक. आपणच विश्वाचा स्रोत, आपणच नेत्र, आपणच स्थिर, शुद्ध कीर्तीचे; आपणच सनातन, अजिंक्य, उपेंद्र, आपणच परम. आपणच सर्व जगाला आनंद देणारे, आपणच वेदांचे अंग, आपणच अविनाशी; आपणच वेदज्ञ, सर्जक, व्यवस्थापक, स्थिरचित्त. आपणच समुद्र, आपणच पालनकर्ता, आपणच संपत्ती; आपणच वैद्य, संयमी, इंद्रियांच्या पलीकडील. आपणच नेता, प्रधान, सुपर्ण, प्रथमज, आपणच आधार, आपणच महान, संयमी, आपल्याला पतन नाही. आपणच संयम, आपणच नियम, आपणच श्रेष्ठ, आपणच चतुर्भुज; आपणच अन्नाचा अंतरात्मा, आपणच परमात्मा म्हणून ओळखले जाता. आपणच गुरु, आपणच महान गुरु, आपणच डावीकडील, आपणच मंगल; आपणच उडुंबर वृक्ष, आपणच शास्त्र, आपणच प्रकट, आपणच प्रजापती. अशा प्रकारे त्या ऋषीने अत्यंत भक्तिभावाने श्रीविष्णूची स्तुती केली आणि त्या परमेश्वराच्या साक्षात्काराने आपले जीवन धन्य मानले.