झाडांनी त्या गर्भाला धरून ठेवले, आणि वाऱ्याने त्याचा एकत्व साधला. सोम आणि गायींच्या पोषणाने तो गर्भ हळूहळू वाढू लागला. त्या झाडांमधून सुंदर डोळ्यांची एक कन्या जन्माला आली, तिचे नाव मारिषा होते. ती प्रचेतसांची पत्नी बनली आणि दक्षाची माता झाली, हे द्विजश्रेष्ठ. आता, पुण्यशाली कंडू ऋषी, त्याची तपश्चर्या संपल्यावर, विष्णूच्या पुरूषोत्तम नावाच्या निवासस्थानी गेला. त्याने पृथ्वीवर दुर्मिळ, मोक्ष देणारे, दक्षिण समुद्रकिनाऱ्यावर वसलेले, सर्व इच्छित फल देणारे सर्वोच्च क्षेत्र पाहिले. ते अत्यंत रम्य होते, वाळूने आच्छादित, केतकीच्या वनांनी सजलेले, विविध झाडे आणि वेलींनी भरलेले, अनेक पक्ष्यांच्या शुभ आवाजांनी गुंजणारे. ते क्षेत्र सर्वत्र सुगम, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी शोभलेले, लोकांना सर्व सुख देणारे, पुण्यवान आणि सर्व सद्गुणांचे मूळ होते. पूर्वी त्या क्षेत्रात भृगु आणि अन्य ऋषी, सिद्ध, गंधर्व, किन्नर, यक्ष आणि मोक्षाची इच्छा असणारे अनेक जण सेवा करत होते. तिथे कंडूने हरिला पाहिले, जो सर्व देवांनी अलंकृत, ब्राह्मण आणि विविध जातीच्या लोकांनी, तसेच आश्रमवासीयांनी सेवा केलेला होता. ते पवित्र क्षेत्र आणि सर्वोच्च प्रभू पाहून, तो ऋषी स्वतःचे ध्येय पूर्ण झाले आहे असे मानू लागला. तिथे, मन एकाग्र करून, त्याने हरिची पूजा सुरू केली, ब्रह्मन-चंचन सर्वोच्च मंत्राने, दोन्ही हात उंच करून, तो महान योगी, श्रेष्ठ ऋषी, एकाग्रतेने उभा राहिला. "हे ऋषी, आम्हाला त्या सर्वोच्च आणि शुभ ब्रह्मन-चंचन विषयी ऐकायचे आहे, ज्याने कंडूने केशवाची स्तुती केली," असे विचारले गेले. विष्णू हा सर्वांच्या पलीकडील, अनंत, सर्वांवर श्रेष्ठ, सर्वोच्च आत्मा, अंतिम ब्रह्म, सर्वात उच्च आणि त्याच्याही पलीकडे आहे. तो कारण आहे, पण तो कारणांच्या कारणातही वास करतो; तो त्या कारणासाठीही कारण आहे, सर्व कारणांचा अंतिम कारण; तो परिणाम असूनही, येथे अनेक रूपांनी प्रकट होतो आणि सर्व कर्मांचा कर्ता आहे. तो ब्रह्म, प्रभू, सर्व प्राण्यांचा सार, अविनाशी, अचूक स्वामी; तो शाश्वत, अजन्मा विष्णू, सर्व क्षयाला अनासक्त. जसा तो अविनाशी, अजन्मा, शाश्वत ब्रह्म, सर्वोच्च पुरुष आहे, तसा माझ्यातील विकार आणि दोष शांत होवोत. ऋषीच्या सर्वोच्च ब्रह्मन-चंचनचे श्रवण करून, आणि त्याची दृढ, उच्च भक्ती ओळखून, सर्वोच्च पुरुष—भगवंत—त्याच्यावर परम प्रेमाने, भक्तप्रिय, पुढे आला आणि बोलला, "हे मधुसूदन, मी तुझ्या समोर आहे." त्याचा आवाज वादळासारखा गडगडणारा, सर्व दिशांना गुंजणारा, तो विनतेचा पुत्र गरुडावर आरूढ झाला, हे ब्राह्मणांनो. "हे ऋषी, तुझी सर्वोच्च इच्छा सांग, जे काही तुझ्या मनात आहे. मी वरदायक म्हणून आलो आहे; तुझा वर निवड, हे दृढव्रती." देवाधिदेव, चक्रधारी विष्णूच्या या शब्दांचा ऐकून, कंडूने आपले डोळे उघडले आणि समोर हरिला उभा पाहिला. त्याने त्याला अलसीच्या फुलासारखा, कमळाच्या पाकळ्यांसारखे मोठे डोळे, शंख, चक्र, गदा धारण केलेला, मुकुट व कंकणांनी सजलेला पाहिला. चार हात, उत्तम अंग, पिवळ्या वस्त्रात, शुभ, श्रीवत्स चिन्ह असलेला, वनफुलांच्या हाराने सजलेला. सर्व शुभ चिन्हांनी युक्त, सर्व रत्नांनी अलंकृत, दिव्य शरीरावर दैवी चंदनाचा लेप, स्वर्गीय हारांनी सजलेला. तो आश्चर्याने भरून गेला, अंगावर रोमांच उठले, आणि तो भूमीवर पूर्णपणे लोटून नमस्कार केला. "आज माझा जन्म सफल झाला, आज माझी तपश्चर्या फलित झाली," असे म्हणत, श्रेष्ठ ऋषीने हरिची स्तुती सुरू केली. "हे नारायण, हे हरि, हे कृष्ण, श्रीवत्स चिन्हधारी, विश्वाचा प्रभू, विश्वाचा बीज, विश्वाचा निवास, विश्वाचा साक्षी—तुला नमस्कार!" "अव्यक्त, विजयी, सर्वांचा स्रोत, पुरुषांमध्ये सर्वोच्च, कमळ-नेत्र, गोविंद, लोकांचा प्रभू, तुला नमस्कार!" "हिरण्यगर्भ, लक्ष्मीचा स्वामी, कमळाचा प्रभू, शाश्वत, पृथ्वीचा गर्भ, स्थिर, अधिपती, इंद्रियांचा स्वामी, तुला नमस्कार!" "अनादी, अनंत, अमर, अजिंक्य, विजयी, विजयींमध्ये श्रेष्ठ, अपराजित, अखंड, श्रीकृष्ण, लक्ष्मीचा निवास, तुला नमस्कार!" "वृष्टी आणि धर्माचा निर्माता, कठीण पार करणारा, दृढ, दुःख आणि क्लेशाचा नाश करणारा, जलावर शयन करणारा हरि, तुला नमस्कार!" "प्राण्यांचा प्रभू, अव्यक्त, प्राण्यांचा स्वामी, पंचमहाभूतांनी अशांत न होणारा, प्राण्यांमध्ये वसणारा, प्राण्यांचा आत्मा, प्राण्यांचा गर्भ, तुला नमस्कार!" "यज्ञ, यजमान, यज्ञाचा आधार, अभय देणारा, यज्ञाचा गर्भ, सुवर्णांग, पृष्णीचा पुत्र, तुला नमस्कार!" "क्षेत्राचा ज्ञाता, क्षेत्राचा पोषक, क्षेत्रात वसणारा, क्षेत्राचा नाश करणारा, क्षेत्राचा निर्माता, अधिपती, क्षेत्राचा आत्मा, क्षेत्राच्या पलीकडे, क्षेत्राचा निर्माता, तुला नमस्कार!" "गुणांचा निवास, गुणांचा वास, गुणांचा आश्रय, गुणांचा दाता, गुणांचा उपभोगकर्ता, गुणात रमणारा, गुणांचा त्यागकर्ता, तुला नमस्कार!" "तू विष्णू आहेस, तू हरि आहेस, चक्रधारी आहेस, तू विजयी आहेस, तू जनार्दन आहेस, तू तत्त्व आहेस, तू वषट आहेस, तू भविष्य आहेस, तू भवाचा स्वामी आहेस." "तू प्राण्यांचा निर्माता आहेस, तू अव्यक्त आहेस, तू भव आहेस, प्राण्यांचा पोषक आहेस, तू प्राण्यांचा उत्पत्तीकार आहेस, देव तुला अजन्मा, प्रभू म्हणतात." "तू अनंत आहेस, कर्माचा ज्ञाता आहेस, तू प्रकृती आहेस, तू वृषकपी आहेस, तू रुद्र आहेस, कठीण पार करणारा, अचूक, तू प्रभू आहेस." "तू विश्वाचा निर्माता, विजयी, तू शंभू आहेस, वृषभ रूप आहेस, तू शंकर आहेस, तू उशानस आहेस, तू सत्य आहेस, तू तप आहेस, तू लोक आहेस." "तू विश्वाचा विजेता आहेस, तू आश्रय आहेस, तू रक्षक आहेस, तू अविनाशी आहेस, तू शंभू आहेस, तू स्वयंभू आहेस, तू ज्येष्ठ आहेस, तू सर्वोच्च ध्येय आहेस." "तू सूर्य आहेस, तू ॐ आहेस, तू प्राण आहेस, तू अंधाराचा नाश करणारा आहेस, तू वृष्टी देणारा आहेस, तू प्रसिद्ध आहेस, तू निर्माता आहेस, तू देवांचा प्रभू आहेस." अशा प्रकारे कंडू ऋषीने विष्णूची स्तुती केली, आणि त्या दिव्य दर्शनाने त्याचा जन्म, तपश्चर्या आणि जीवन पूर्ण फलित झाले.