कण्डु ऋषींच्या तपश्चर्येची अद्भुत शक्ती पाहून देव, गंधर्व, सिद्ध, आणि विद्याधर अत्यंत आश्चर्यचकित झाले. त्यांच्या कठोर तपामुळे पृथ्वी, आकाश आणि स्वर्ग तिघेही तापू लागले; तीनही लोकांवर या तपाची प्रचंड छाया पडली होती. कण्डु ऋषींच्या अखंड आणि अचल तपश्चर्येकडे पाहून देव म्हणाले, "वा! किती विलक्षण सहनशक्ती! किती महान तप!" मात्र त्यांच्या या तपशक्तीमुळे देव घाबरले, चिंतेत पडले आणि इंद्रासह सर्व देवांनी एकत्र येऊन विचारविनिमय केला—या ऋषीच्या तपश्चर्येला अडथळा आणायचा काही मार्ग शोधायचा. देवांचा हेतू जाणून, तीनही लोकांचा अधिपती इंद्राने रूपसंपन्न, तरुणाईने आणि सौंदर्याने गर्विष्ठ असलेल्या प्रम्लोचा अप्सरेला बोलावले. ती कटीस्निग्ध, अंगात लाघवी, उन्नत नितंब व स्तनांची, सर्व शुभचिन्हांनी युक्त अशी होती. फळांचा नाश करणारा इंद्र तिला म्हणाला, "प्रम्लोचे, त्वरेने त्या ऋषींच्या तपश्चर्येच्या वेळी जा आणि त्यांच्या तपात विघ्न घाल." प्रम्लोचे म्हणाली, "देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेले प्रभो, मी नेहमीच आपली आज्ञा पाळीन; पण मला येथे थोडी भीती वाटते, आणि माझ्या जीवावरही शंका आहे." ती पुढे म्हणाली, "तो ऋषी ब्रह्मचर्याच्या व्रतात दृढ, तीव्र, तपाने प्रज्वलित, अग्नी आणि सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आहे. जर त्याने माझ्या हेतूचा—म्हणजेच क्रोधाने त्याच्या तपात अडथळा आणण्याचा—सुगावा घेतला, तर तो महातपस्वी कण्डु माझ्यावर सहन न होणारा शाप देईल." "उर्वशी, मेनका, रंभा, घृताची, पुण्जिकस्थला, विश्वाची, सहजंया, पूर्वचित्ती, तिलोत्तमा—अशा अनेक अप्सरा, तसेच अलंबुषा, मिश्रकेशी, शशिलेखा, वामना आणि इतरही, सौंदर्याने आणि तरुणाईने गर्विष्ठ आहेत. या सर्व कटीस्निग्ध, सुंदरमुखी, उन्नत व उठावदार स्तनांच्या, कामकलेत निपुण अशा अप्सरा तिथे पाठवा." तिचे हे बोलणे ऐकून शचीपती इंद्र म्हणाला, "इतर अप्सरा तिथेच राहू दे, पण या कामात तुझीच विशेष कौशल्य आहे." त्याने पुढे तिला मदतीसाठी कामदेव, वसंत आणि वायू यांना तिच्याबरोबर पाठवले आणि म्हणाला, "हे सुंदर नितंब असणाऱ्या, या तिघांसह त्या महान ऋषीच्या आश्रमात जा." शक्राच्या या आज्ञेचा स्वीकार करून, सुंदर नेत्रांची प्रम्लोचे आकाशमार्गे काम, वसंत आणि वायूसह त्या ऋषीच्या आश्रमाकडे निघाली. तिथे पोहोचल्यावर तिने एक अद्भुत, रमणीय वन पाहिले, जिथे तपाने प्रज्वलित असलेला, निर्मळ, आश्रमात राहणारा ऋषी दिसला. ती आणि तिच्या सोबतच्यांनी ते वन पाहिले; ते नंदनवनासारखे शोभायमान होते, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी भरलेले आणि शाखांवर राहणाऱ्या हरणांच्या थव्यांनी गजबजलेले. ते पवित्र वन कमळाच्या सामर्थ्याने समृद्ध, मोठ्या पानांनी आणि कोंबांनी शोभलेले होते, पक्ष्यांच्या गोड, मधुर स्वरांनी भरलेले होते. तीने पाहिले की तेथे सर्व ऋतूंमध्ये फळे येणारी, सर्व ऋतूंमध्ये फुलांनी शोभणारी झाडे होती, आणि पक्ष्यांच्या किलबिलाटाने गूंजत होते. आंबे, जंगली आंबे, सुंदर नारळ, टिंडुके, बिल्व, जीव, डाळिंबे, बीअसलेली फळे—जॅकफ्रूट, लाकुच, नीप, सुंदर सिरिष, कबुतरे, कोळ, अरिमेद, आंबट वेटस—भल्लातक, आवळा, शतपर्ण, किंशुक, इंगुद, करवीर, हरितकी, विभितक—अशा असंख्य झाडांची तिने मनापासून दखल घेतली. तिने डोळे भरून पाहिले—अशोक, पुंनाग, केतकी, बकुळ, पारिजात, कोविदार, मंदार, इंदीवर, पाटल, सुंदर फुलांनी बहरलेली झाडे आणि देवदारु. शाल, ताल, तमाळ, निचुल, लोमक आणि इतर उत्तम झाडे, फळांनी व फुलांनी लदलेली, तिथे होती. त्या वनी चकोर, कमळ, मधमाशांचा राजा, पोपट, कोकीळ, कलविंगक, हिरवे पक्षी, जीवजिवक, त्यांच्या पिल्लांसह चातक आणि असंख्य गोड, मनोहारी आवाज करणारे पक्षी राहात होते. तिथे सुंदर, निर्मळ जलाचे सरोवर होते, कुमुद, कमळ आणि निळ्या निलंबरी कमळांनी सजलेली, सर्वत्र काहलार, कमळ, कदंब, चक्रवाक, जलपक्षी, करंदव, क्रौंच, हंस, कासव, मद्गु आणि इतर जलचरांनी परिपूर्ण होती. अशा या अद्भुत, रम्य वनात प्रम्लोचे आणि तिच्या सोबतींनी एकेक पाऊल टाकत भ्रमण केले. त्या वनाचे सौंदर्य पाहून तिच्या डोळ्यात आश्चर्य दाटले आणि तिने वायू, काम आणि वसंत यांना म्हणाली, "तुम्ही सर्व वेगवेगळ्या प्रकारे मला मदत करा." तिच्या या विनंतीला देवांनी "तथास्तु" असे उत्तर दिले. प्रम्लोचे म्हणाली, "आज मी त्या ऋषीकडे जाईन, जो इंद्रियांना वश करणारा, शरीराने कृश, आणि कामबाणाने झळाळणारा आहे—त्याला आज मी कामाच्या रथाचा सारथी बनवेन." "तो ब्रह्मा असो, जनार्दन असो किंवा नीललोहित असो, तरीही आज मी त्याला कामाच्या बाणांनी जखमी करेन." असे ठाम बोलून ती त्या ऋषीकडे गेली. ऋषीच्या तपश्चर्येच्या प्रभावामुळे आश्रमात कोणतेही हिंस्र प्राणी नव्हते. प्रम्लोचे नदीच्या काठी, नर कोकीळासारख्या मधुर स्वरात काही वेळ उभी राहिली आणि नंतर त्या उत्तम अप्सरेने गाणे सुरू केले. त्याच वेळी वसंताने आपली शक्ती दाखवली आणि ऋतू नसतानाही कोकीळांचा आवाज मोहक, गोड आणि आकर्षक केला.