एका काळी एक शिकारी दररोज प्रभु शिवाची पूजा करीत असे. तो प्रथम स्नान करून, शिवलिंगावर पानांनी अभिषेक करी, आणि मग आपल्या आणलेल्या मांसाचे अर्पण करत म्हणे, "शिव माझ्यावर प्रसन्न होवोत." त्याला शिवाविषयी शुभ भक्ती नसल्याने, त्याला काहीच ज्ञान नव्हते; म्हणून तो मांस तसेच घेऊन परत जाई. हे तो रोजच करीत असे—येत-जात, पूजा करीत असे. तरीही, प्रभु शिव त्याच्यावर प्रसन्न झाले—भगवंताच्या या अद्भुत लीला कोण समजू शकेल? तो शिकारी येईपर्यंत शिवाला आनंदच मिळेना; शंभूची भक्तांवरील अमर्याद करुणा कोण जाणू शकेल? तो शिकारी दररोज आद्य शिव आणि पार्वतीसह त्यांची पूजा करी. असे बरेच दिवस गेले. या काळात वेद नावाच्या ब्राह्मणाला राग आला. वेद विचार करू लागला, "जो शिवाच्या मंत्रयुक्त, भक्तिपूर्ण पूजेचा नाश करतो, तो मोठा पापी आहे आणि मीच त्याला दंड द्यावा. जो गुरू, देवता, द्विज किंवा स्वामी यांना धोका देतो, तो मृत्युयोग्य आहे; आणि शिवाचा द्वेष करणारा तर सर्वात जास्त शिक्षा मिळवण्याजोगा आहे." असे चिंतन करून, वेद आणि त्याचा भाऊ सिंधु यांनी मनात विचार केला, "हे दुष्ट कृत्य कोणाचे? इतका पापी कोण?" वनातील फुले, दिव्य कंद, मुळे, शुभ फळांनी केलेली पूजा नष्ट करून, जो मांस आणि पानांनी पूजा करतो, तोही माझ्या हातून मारला जावा, असे वेदने ठरवले. मग त्याने आपले शरीर लपवले आणि म्हणाला, "तो पापी कोण आहे हे पाहण्याची मला इच्छा आहे." दरम्यान, शिकारी नेहमीप्रमाणे देवतेजवळ आला. शिकारीची पूजा पाहून, शिव, आद्यदेव, त्याला म्हणाले, "हे महान बुद्धिमान शिकाऱ्या, तू वारंवार थकलेला दिसतोस. इतक्या दिवसांनी का आलास? तुझ्यावाचून मला आनंदच मिळत नाही; माझ्या मुला, धीर धर." हे ऐकून, वेद आश्चर्य आणि क्रोधाने भरला, पण काही बोलला नाही. शिकारीने नेहमीप्रमाणे पूजा करून घरी गेला; पण आता संतप्त झालेला वेद, शिवाजवळ गेला आणि म्हणाला, "हा शिकारी पापी आहे, योग्य विधींचे ज्ञान नाही, क्रूर आहे, प्राण्यांना मारतो, सर्व जीवांवर दया नाही. तो नीच जन्माचा, अज्ञानी, गुरूविना, नेहमी चुकीचे वागणारा, त्याने कधीही गायीचेही पालन केलेले नाही. तो स्वतःला तुला अर्पण करतो, पण मला काही सांगत नाहीस? मी तर योग्य मंत्र, व्रतांसह पूजा करतो. हा शिकारी, जो तुझ्या शरण आला आहे, नेहमी पत्नी-पुत्राविना राहून, अशुद्ध मांसाने तुझी पूजा करतो. हे खरोखरच आश्चर्य आहे की, तू त्याच्यावर प्रसन्न झालास आणि माझ्यावर नाही. मी या भिल्लाला शिक्षा करीन, कारण त्याने चुकीचे केले आहे. कोणीतरी मातीवर खूश होतो, किंवा कोणीतरी दुष्टावर; म्हणून मी माझ्या डोक्यावर दगड मारावा, यात शंका नाही." वेद असे बोलल्यावर, प्रभु हसले आणि म्हणाले, "उद्या थांब, मग माझ्या डोक्यावर दगड टाक." "ठीक आहे," असे म्हणून, वेदने दगड बाजूला ठेवला आणि आपला राग संयमित केला. सकाळी वेदने स्नानादी करून नेहमीप्रमाणे पूजा सुरू केली आणि त्याने पाहिले—लिंगाच्या शिरावर भयानक जखम, रक्ताने न्हालेली धारा वाहत होती. वेद आश्चर्यचकित झाला, "हे लिंगावर काय आहे?" असे विचारले. "हे कोणासाठी अशुभ चिन्ह आहे? कोणासाठी हे सूचित करते?" असे मनात येऊन त्याने ते माती, शेण, कुशा आणि गंगाजलाने स्वच्छ केले. स्वच्छ करून नेहमीप्रमाणे पूजा केली. त्याच वेळी, पापमुक्त झालेला शिकारी तेथे आला. मग, लिंगाच्या आत त्याने शंकराचे रक्ताळलेले, जखमी शिर पाहिले. हे अद्भुत दृश्य पाहून, "हे काय आश्चर्य!" असे म्हणत, त्याने स्वतःला शंभर-हजार बाणांनी छिन्नविछिन्न केले. भगवंताच्या अशा विटंबनेचे दृश्य कोण सहन करील? पुन्हा पुन्हा तो स्वतःला दोष देऊ लागला, "मी जिवंत असताना हे घडले!" "हाय, हे किती भयंकर दैव माझ्यावर आले!" त्याचे हे कृत्य पाहून महादेवही अचंबित झाले. मग प्रभुने वेदाला, वेदज्ञश्रेष्ठाला म्हटले, "हे महात्मा, पाहा, हा शिकारी किती भक्तिभाव आणि सत्यतेने पूजतो; पण तू फक्त माती, कुशा, पाणी यांनी शिर धुतलेस. या कृत्यामुळे, हे ब्राह्मणा, माझे स्वतःचे अस्तित्वही अर्पण झाले आहे. जिथे भक्ती, प्रेम, शक्ती किंवा विवेक आहे, तिथे मी प्रथम त्याला वर देईन, आणि नंतर तुला, द्विजश्रेष्ठा." मग महेश्वराने शिकाऱ्याला वर मागण्यास सांगितले. शिकारीने प्रभूला म्हटले, "मला तुझे निर्माल्य मिळावे." "हे आमच्याच ठिकाणी असो, प्रभू; माझ्या नावाने एक तीर्थ असावे; ते तीर्थ केवळ स्मरणाने सर्व यज्ञांचे फळ देणारे असो." शिवाने "तथास्तु" म्हटले. तेव्हा ते श्रेष्ठ तीर्थ, भिल्लतीर्थ, सर्व संचित पापांचा नाश करणारे झाले. त्या ठिकाणी महादेवाच्या चरणी महान भक्ती मिळते, स्नान, दान इत्यादींनी भोग आणि मोक्ष प्राप्त होतो. शिवाने तेथे वेदांनाही अनेक वर दिले. ते तीर्थ "चक्षुस्तीर्थ" म्हणून प्रसिद्ध आहे, जे सौंदर्य व सौभाग्य देणारे आहे, जिथे योगेश्वर शिव गौतीच्या दक्षिण तीरावर वसतात. त्याच पर्वतशिखरावर "भौवन" नावाचे नगर आहे, जिथे क्षत्रियधर्म पाळणारा राजा भौवन राज्य करीत असे.