मृत्युलोकात आपले ध्येय साध्य केलेल्या व्यक्तीने इंद्रतीर्थावर, विशेषतः यमतीर्थावर, आपल्या पूर्वजांच्या तृप्तीसाठी तर्पण अर्पण करावे. हे तीर्थ महेश्वराला समर्पित आहे; तेथे शिव, भक्त आणि तज्ञ ब्राह्मणांनी पूजा व स्तुती केली जातो, आणि त्याची उपस्थिती असते. वेद मंत्र आणि सांसारिक मंत्रांसह, नृत्य, गाणी, संगीत आणि पंचामृताने महेश्वराची पूजा केली जाते. अनेक प्रकारच्या नैवेद्य, नमस्कार, प्रदक्षिणा, धूप, दीप, भोजन, फुलं आणि सुगंधित द्रव्यांनी त्याची आराधना होते. या प्रकारे, देवांचा अधिपती विष्णू आणि शंभू यांची एकाग्र भक्तीने पूजा केली गेली; मग प्रसन्न होऊन त्या दोन देवांनी आपली शक्ती वापरून वर दिले. राजाने स्तुती केल्यावर त्यांनी भोग आणि मोक्ष, तसेच या पवित्र स्थळाची सर्वोच्च महिमा प्रदान केली. त्या वेळेपासून हे तीर्थ शैव आणि वैष्णव दोन्ही म्हणून ओळखले जाते; तेथे स्नान आणि दान केल्याने सर्व इच्छांची पूर्ती मिळते. ज्याने या सर्व पवित्र स्थळांची आठवण किंवा पाठ केले, तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो आणि शिव-विष्णूच्या नगरीत जातो. विशेषतः भानुतीर्थावर स्नान केल्याने सर्व उद्दिष्टांची पूर्ती होते; हे तीर्थ फार पुण्यवान आहे, कारण शंभर तीर्थे तेथे आहेत. हे भिल्लतीर्थ म्हणून प्रसिद्ध आहे, रोगांचा नाश करणारे आणि पाप दूर करणारे, महादेवाच्या कमळपदावर भक्ती देणारे. हे पुण्यकथा ऐक, हे ज्ञानी, गंगेच्या दक्षिण किनाऱ्यावर आणि श्रीगिरीच्या उत्तरेकडील तीरावर हे तीर्थ आहे. तेथे महादेव, आदिकेश म्हणून प्रसिद्ध, नेहमी सर्व इच्छांची पूर्ती करतो, ऋषी त्याची लिंगरुपात पूजा करतात. तेथे सिंधुद्वीप नावाचा एक ऋषी, अत्यंत धर्मनिष्ठ, प्रसिद्ध आहे; त्याचा भाऊ वेदही महान ऋषी आहे. आदिकेश, त्रिपुराचा शत्रू, त्रिनेत्रधारी, रोज मध्याह्न सूर्याच्या वेळी भक्तीने पूजा केली जातो. वेद, द्विजांमध्ये ज्ञानी, भिक्षा मिळवण्यासाठी गावात जातो; त्याच्या अनुपस्थितीत, एक धर्मनिष्ठ शिकारी त्या पवित्र पर्वतात रोज शिकार करतो; विविध प्रदेशात भटकतो आणि इच्छेनुसार प्राणी मारतो. तो आपल्या मुखात पाणी घेऊन त्रिशूलधारी शिवाची अभिषेकासाठी येतो, धनुष्याच्या टोकावर मांस ठेवतो, आणि थकलेला शिवाजवळ येतो. आदिकेशाजवळ येऊन तो बाहेर मांस ठेवतो, गंगेवर जाऊन मुखात पाणी घेतो, आणि पुन्हा शिवाजवळ येतो. हातात पान घेऊन, मन एकाग्र करून, इतर मांसाचे तुकडे अर्पण म्हणून ठेवतो. आदिकेशाजवळ येऊन, वेदाने शक्तीने केलेल्या पुजेवर तो पाय ठेवतो आणि मुखात आणलेल्या पाण्याने अभिषेक करतो. शिवाला स्नान घालून, पानांनी पूजा करून, तो मांस अर्पण करतो, म्हणतो, "शिव माझ्यावर प्रसन्न व्हावेत." शिवाबद्दल शुभ भक्ती नसूनही, त्याला काहीच ज्ञान नाही; म्हणून तो मांस घेऊन आपल्या जागी परततो. तो रोज येतो-जाता असेच करतो; तरीही, प्रभू त्याच्यावर प्रसन्न होते—शंभूची भक्तांवरील करुणा किती अद्भुत आहे! शिकारी येत नाही तोपर्यंत शिव सुख अनुभवत नाही; शंभूची असीम दया कोण समजू शकतो? तो रोज आदिदेव शिव आणि उमा यांची पूजा करतो; बऱ्याच काळानंतर वेद रागावला. "जो शिवमंत्र आणि भक्तीने सजलेली पूजा नष्ट करतो, तो खरोखर पापी आणि माझ्या हातून मारण्यास पात्र आहे. जो गुरू, देव, द्विज किंवा स्वामीला धोका देतो, तो ऋषीच्या हातूनही मृत्युपात्र आहे; आणि शिवाचा शत्रू असलेला मनुष्य तर सर्वात जास्त मृत्युपात्र आहे." असा विचार करून, वेदाने आपल्या भावासह विचार केला, "हे कोणाचे दुष्कृत्य आहे, अशा अत्यंत पापी आत्म्याचे?" जो वनातील फुलं, दिव्य कंद, मूळ, शुभ फळांनी केलेली पूजा नष्ट करतो आणि मग मांस व पानांनी पूजा करतो—तोही माझ्या हातून मृत्युपात्र आहे. असे विचार करून, ज्ञानी वेदाने आपले शरीर लपवले. "मला त्या पापी व्यक्तीला पाहायचे आहे, जो प्रभूची पूजा करतो." दरम्यान, शिकारी पूर्वीप्रमाणे देवाजवळ आला. त्याला नेहमीप्रमाणे पूजा करताना पाहून, आदिदेव शिव त्याला म्हणाला, "हे महान शिकाऱ्या, तू पुन्हा पुन्हा थकलेला दिसतोस. इतक्या दिवसांनी का आला आहेस? तुझ्याशिवाय, प्रिय, मला सुख मिळत नाही. आराम कर, माझ्या पुत्रा." प्रभूचे असे बोलणे ऐकून, वेद आश्चर्य व रागाने भरून गेला, पण काही बोलला नाही. शिकारी नेहमीप्रमाणे पूजा करून आपल्या घरी गेला; पण वेद, आता संतप्त, शिवाजवळ आला आणि म्हणाला, "हा शिकारी पापात मग्न, योग्य विधींचे ज्ञान नसलेला, निर्दय, जीवांना हानी पोहोचवणारा आहे." "तो नीच जन्माचा, अज्ञानी, गुरूच्या मार्गदर्शनाशिवाय, नेहमी चुकीचे वर्तन करणारा, आणि कधीही एकही गायीला वश केलेला नाही." "तो तुझ्या समोर आला आहे, पण तू मला काहीच का सांगत नाहीस? मी विधिपूर्वक मंत्र आणि व्रतांनी पूजा करतो." "शिकारी, जो तुझ्यातच आश्रय घेतो, नेहमी पत्नी व पुत्राशिवाय, तुझी पूजा अशुद्ध मांसाने करतो." "हे खरेच आश्चर्य आहे की प्रभू त्याच्यावर प्रसन्न आहे आणि माझ्यावर नाही; मी या भिल्लाला, ज्याने चुकीचे केले आहे, शिक्षा देईन.