सर्व देवांचा श्रेष्ठ, पिप्पलाद ऋषीने विचारले, "हे देवश्रेष्ठा, माझी इच्छा पूर्ण होण्यासाठी कोणत्या ठिकाणी, कोणत्या काळात, कोणत्या देवतेसह, कोणत्या मंत्राने, आणि कोणत्या पवित्र स्थळी मला जावे लागेल?" सर्व बाजूंनी विचार करून, सोमाने उत्तर दिले, "आनंद असो वा मोक्ष, हे सर्व महान देव महेश्वरापासूनच मिळते—याबद्दल कोणतीही शंका नाही." पिप्पलादाने पुन्हा विचारले, "मी महेश्वराला कसा पाहू? मी अजून लहान आहे, माझे समजही बालकासारखे आहेत, आणि मला तपासाठी आवश्यक सामर्थ्य नाही." सोमाने सांगितले, "गौतमी नदीवर जा, प्रिय बालका, आणि हरा, चक्रधारी प्रभूचे स्तवन कर. जर प्रभू तुझ्यावर प्रसन्न झाला, तर तो तुला सहज कृपा करेल." "प्रसन्न झाल्यास, महान, करुणामय शिव प्रत्यक्ष प्रकट होईल. शंभू तिथे प्रकट स्वरूपात वास करतो, आणि तो शक्तिशाली विष्णूला प्रकट झाला होता." "त्याने विष्णूला वर दिला आणि देवांनी पूजलेला चक्रही त्याने दिला. म्हणून, हे बुद्धिमान बालका, दंडकातील गौतमी नदीवर जा." "वनस्पतीही त्या पवित्र स्थळाला चक्रेश्वर म्हणतात. तिथे जाऊन सर्व मनाने शंकर, देवांचा प्रभू, याचे स्तवन कर; तो प्रसन्न होईल आणि तुझ्या सर्व इच्छा पूर्ण करेल." राजाच्या आज्ञेने, महान ऋषी पिप्पलाद तिथे गेला, जिथे रुद्र, जगाचा प्रभू आणि चक्राचा दाता, उपस्थित होता. बालकावर दया करून, पिप्पल वृक्ष त्यांच्या आश्रमात परत गेले. त्यानंतर, पिप्पलादाने गोदावरीत स्नान केले, आणि तीन लोकांचा प्रभू, शिव, याला नमस्कार करून, पवित्र मनाने त्याचे स्तवन केले. "सर्व कर्मे आणि इच्छा त्यागून, मन आणि इंद्रियांवर विजय मिळवणारे, मुक्तीसाठी प्रयत्न करतात आणि त्याच्यात आश्रय घेतात. मी त्या आद्य देव शंभूला नमस्कार करतो." "सर्वांचा साक्षीदार, सर्व प्राण्यांचा अंतःकरण, सर्वांचा प्रभू, सर्व कलांचा स्रोत, माझ्या मनातील सर्व जाणणारा—तो कामाचा शत्रू मला कृपा करो." "दिशांचे रक्षक जिंकून, देवांनी पूजलेला, कैलासाला हलवणारा—दशाननाने फक्त अंगठ्याने त्याला पाताळात दाबले, तोच पुरारी." "ज्याचे शरीर जखमी झाले होते, त्याच्या शब्द ऐकून, तो देवीसह हसला आणि वर दिला; म्हणून, रागावलेला असतानाही, तू अयोग्यांवरही कृपा करतोस, हे महेश्वरा." "त्याने सौत्रामणी विधी केला, आणि हरि याची सातत्याने भक्ती केली; बाण चंद्रशेखर प्रभूच्या सुंदर आणि आनंददायक पूजेने प्रसिद्ध झाला." "शत्रूंना पराभूत करून, देवांचा समूह पूजला, आणि गुरुला नमस्कार केला; विशाखा गणनाथ आपल्या मांडीवर बसलेला पाहून रागावला, आणि सोमाने हसत त्याला उचलले." "ईशानावर बसूनही, बालक स्वभावतः आईच्या मांडीवरून उठला नाही; सोमानेही रागावलेल्या मुलाला शांत करू शकला नाही, आणि त्यामुळे त्याला अर्धविजय मिळाला." त्यानंतर, स्वयंभू, प्रसन्न होऊन, पिप्पलादाशी बोलला: "हे पिप्पलाद, वर माग, तुला जे हवे आहे ते माग." पिप्पलाद म्हणाला, "माझे वडील, महादेव, देवांनी मारले; ते सत्य आणि प्रामाणिक होते, आणि माझी आई पतीव्रता होती." "देवांकडून त्यांच्या विनाशाची सविस्तर माहिती ऐकून, हे प्रभू, मी दुःख आणि रागाने भरून गेलो आहे, आणि आता जगणे कठीण झाले आहे." "म्हणून, तू जसा तीन लोकांत अजिंक्य आणि अभेद्य आहेस, तसा मला देवांचा विनाश करण्याची शक्ती दे." "हे निष्पापा, जर तू माझ्या तिसऱ्या डोळ्याला पाहू शकतोस, तरच तू देवांना पराभूत करू शकशील." पिप्पलादाने मनात ठरवले की, मी प्रभूचे तिसरे डोळे पाहू, पण तो पाहू शकला नाही; मग त्याने शंकराला सांगितले, "मी सक्षम नाही." "तप कर, बालका. जेव्हा तिसरे डोळे पाहशील, तेव्हा तुझे इच्छित वर मिळेल—याबद्दल शंका नाही." प्रभूचे हे शब्द ऐकून, दधीचीचा धर्मशील पुत्र तप करण्याचा निश्चय करून, तिथे अनेक वर्षे राहिला. बालक असूनही, शिवध्यानात पूर्णपणे तल्लीन राहून, तो शक्तिशाली झाला; रोज पहाटे उठून, स्नान करून, सर्व गुरूंना नमस्कार केला. स्वस्तिक मुद्रा घेऊन, सुशुम्ना मध्ये मन स्थिर ठेवून, तो पुनर्जन्माचा विचार विसरला. तो शंभूच्या सर्वोच्च तेजाचे ध्यान करीत, एक अवस्थेतून दुसऱ्या अवस्थेत जात; पिप्पलादाने प्रभूचे तिसरे डोळे पाहिले, आणि नम्रतेने हात जोडून म्हणाला: "एकदा, देवांचा देव शंभूने मला वर दिला होता: जेव्हा तिसऱ्या डोळ्याचा प्रकाश पाहशील, त्या क्षणी—" "अमृतांचा प्रभू म्हणाला, 'तुला जे हवे आहे ते पूर्ण होईल.' म्हणून, माझ्या शत्रूंच्या विनाशाचे कारण दे." मग पिप्पल वृक्ष आणि महान वडवा म्हणाले, "तुझी आई, जी स्वर्गात गेली, तिने तुझे भविष्य सांगितले होते." "जे लोक इतरांचे नुकसान करण्यात गुंतले आहेत, स्वतःच्या भल्याचा विसर पडलेला, ते भ्रामक मनाने इथे-तिथे भटकतात आणि नरकाच्या द्वारात पडतात." आईचे शब्द ऐकून, पिप्पलाद रागावला; गर्वाने त्याचे मन जळले, आणि सज्जनांची स्तुती त्याला अर्थहीन वाटली. त्याच्या डोळ्यातून एक डाकिनी प्रकट झाली, ती म्हणाली, "दे, दे!" वडवाचा विचार करून, पिप्पलादाने उत्तर दिले, आणि डाकिनीने वडवाचा रूप घेतले. सर्व प्राण्यांचा विनाश करण्यासाठी, ती प्रज्वलित अग्नीने गर्भवती होती; ती तेजस्वी, बालकासह, पिप्पलादाची आई होती. ध्यान आणि योगाने, ती डाकिनी जन्मली, अग्नी गर्भात घेऊन; ती भयंकर, मृत्यूसारखी, बाहेर आलेली, लांब जीभ असलेली. ती पिप्पलादाला म्हणाली, "सांग, मी काय करू?" पिप्पलाद म्हणाला, "देवांना, माझ्या शत्रूंना, भक्ष कर." ती म्हणाली, "ठीक आहे," आणि पिप्पलादाला पकडले. पिप्पलाद विचारला, "हे काय, डाकिनी?" ती म्हणाली, "तू सांगितले तसेच." देवांनी तिच्यासाठी एक शरीर तयार केले; घाबरलेला पिप्पलाद शिवाकडे गेला, देवाचे स्तवन केले, आणि शिवाने डाकिनीला संबोधित केले: "माझ्या आज्ञेने, एक योजनातील जीवांना पकडू नकोस. म्हणून, दूर जा, डाकिनी, आणि तुझे कार्य दुसरीकडे कर.