राजाने अशा प्रकारे महादेवाची स्तुती केली आणि शेकडो-हजारो पांढऱ्या कमळांनी त्यांची भक्तिभावाने पूजा केली. त्यानंतर पुन्हा मंत्राचा जप केला. राजाच्या मनात तीव्र भक्ती उत्पन्न झालेली पाहून, संपूर्ण विश्वाचे स्वामी, भगवान स्वयं प्रसन्न होऊन प्रकट झाले आणि उमेसमवेत संवाद साधला. भगवानाचे शब्द ऐकून आणि अचानक समोर भस्माने लिप्त, विकृत नेत्रांचे, शरद ऋतूमधील चमेली आणि चंद्रासारखे तेजस्वी असलेले हराचे दर्शन होताच, राजा वाघाच्या कातडीचे वस्त्र परिधान केलेल्या, जटांमध्ये चंद्रकोर धारण केलेल्या त्या महादेवाला पाहून तात्काळ भूमीवर कोसळला, नमस्कार केला आणि नम्रपणे बोलू लागला. “हे प्रभो, जर माझ्या दयाळूपणामुळे आपण प्रसन्न असाल, आणि जर हा ब्राह्मण कुमार काळाच्या अधीन झाला असेल, तर हा मुलगा पुन्हा जिवंत होऊ दे. हे महेश्वर, मुलगा अचानक मृत्यू पावला असला तरी, आपल्या शक्तीने त्याला नियोजित आयुष्य लाभू दे आणि तो सुरक्षीत राहो—हाच माझा संकल्प आहे.” श्वेताच्या या शब्दांनी हर अत्यंत प्रसन्न झाले आणि त्यांनी सर्व प्राण्यांना भयप्रद अशा काळाला, जो यमाच्या आज्ञेचे पालन करतो, थांबवण्याची आज्ञा दिली. मग हराने त्या मृत्यूच्या तावडीत सापडलेल्या मुलाला पुन्हा जीवदान दिले. जगाच्या कल्याणासाठी ते भगवान, देवी आणि त्यांच्या तेजासह, त्या ऋषिपुत्रासमोर तेथेच अदृश्य झाले. अशा प्रकारे, त्या श्रेष्ठ राजाने ऋषिपुत्राला पुन्हा जिवंत केले. “हे देवाधिदेव, विश्वाचे अधिपती, त्रैलोक्याचे मूळ आणि अविनाशी, आता आम्हाला त्या श्वेत नावाच्या श्रेष्ठ पुरुषाबद्दल परमार्थ सत्य सांगा.” “हे श्रेष्ठ ऋषिगण, तुम्ही निष्पाप आहात आणि सर्व प्राण्यांच्या कल्याणाची इच्छा बाळगता, म्हणून मी तुम्हाला सत्य सांगतो, जसे तुम्ही विचारले तसे.” “माधवाचे माहात्म्य सर्व पापांचा नाश करते; ते ऐकणारा मनुष्य नक्कीच सर्व इच्छित फल प्राप्त करतो. हे द्विजश्रेष्ठ, मी प्राचीन ऋषिंकडून माधवाची दिव्य कथा ऐकली आहे; ती कथा ऐका, जी भय, दुःख आणि क्लेशाचा नाश करते.” श्वेतराजाने हजारो वर्षे एकचित्ताने राज्य केले; लोकधर्म, वेदधर्म आणि योग्य आचार विचारात ठेवून तो राज्यकारभार करीत असे. केशवाची उपासना करणे हा आपला दृढ संकल्प होता. एक दिवस तो दक्षिण समुद्राच्या पवित्र तिरी, त्या श्रेष्ठ तीर्थस्थळी गेला. त्या सुंदर आणि शुभ समुद्रकिनारी, कृष्णाजवळ श्वेताने एक भव्य राजप्रासाद बांधला. आणि देवाधिदेवाच्या दक्षिणेस, श्वेताने शंभर खांबांचा, पांढऱ्या दगडाचा विशाल सभामंडप उभारला. त्या पुण्यशाली श्वेताने, जसा विधिपूर्वक सांगितले होते तसा, चंद्रासारख्या तेजाने चमकणाऱ्या माधवाची प्रतिष्ठापना केली. ब्राह्मण, गरीब, असहाय आणि तपस्वी यांना दान दिले. त्यानंतर राजाने माधवाच्या उपस्थितीत, अचानक भूमीवर कोसळून, द्वादशाक्षरी ओंकाराचा जप करीत मौन धारण केले आणि एक महिना ध्यानात मग्न राहिला. अन्न न घेता, तो भगवंत विष्णूच्या चरणी दृढ उभा राहिला; जप समाप्त झाल्यावर, त्याने देवाधिदेवाची स्तुती करायला सुरुवात केली— “ॐ, वासुदेवाला नमस्कार, संकर्षणाला नमस्कार, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध आणि नारायणाला नमस्कार. अनेक रूपी, विश्वरूप, सृष्टीकर्ता, निर्गुण, अगम्य, शुद्ध आणि पवित्र कर्म करणाऱ्या तुला नमस्कार. ॐ, पद्मनाभ, कमळातून उत्पन्न झालेल्या, कमळासारख्या वर्णाच्या, कमळधारी तुला नमस्कार. पुष्कराक्ष, सहस्रनेत्र, अनुग्रहकारी, सहस्रपाद, सहस्रबाहु, महाबलशाली तुला नमस्कार. ॐ, वराह, वरदायक, उत्तम ज्ञानदायक, श्रेष्ठ, आदरणीय, शरणागतांचा आधार, अविनाशी तुला नमस्कार. बालरूप, नवपल्लवसारखा तेजस्वी, उगवत्या सूर्य-चंद्रासारखे नेत्र, मुंजाच्या जटाधारी, बुद्धिमान तुला नमस्कार. सदैव केशव, नारायण, माधव, श्रेष्ठ, गोविंद, तुला वारंवार नमस्कार. विष्णू, तेजस्वी बीजधारी, माधुसूदन, शुद्ध, किरणधारी तुला सतत नमस्कार. अनंत, सूक्ष्म, श्रीवत्सधारी, त्रिविक्रम, दिव्य पीतांबरधारी तुला नमस्कार. विश्वनिर्माता, रक्षक, पालनकर्ता, सगुण-निर्गुणरूप तुला नमस्कार. वामनरूप, वामनकृत्य, वामनदृष्टि, वामनधारी तुला नमस्कार. सुंदर, वंदनीय, अव्यक्तरूप, अगम्य, शुद्ध, भयहर तुला नमस्कार. संसारसागरातून तारणारा, शांत, खरे आत्मरूप, शिव, सौम्यरूप, रुद्र, उद्धारकर्ता तुला नमस्कार. संसाराचा संहार करणारा, भोगदायक, प्रजास्वरूप, सृष्टिकर्ता तुला नमस्कार. ॐ, दिव्यरूप, ज्याचा श्वास चंद्र आणि अग्नी आहे, ज्याचे केश चंद्र-सूर्याचे किरण आहेत, गो-ब्राह्मणांचे हितकारी तुला नमस्कार. ॐ, ऋचांचा मूर्तिमंत, शब्दरूप, ऋचांनी स्तुत्य, ऋचांचा आधार तुला नमस्कार. यजु:चा आधार, यजु:रूप, यजु: व आहुतींनी प्रियतुला, यजु:चा अधिपती तुला नमस्कार. ॐ, श्रीचा स्वामी, श्रीधर, वराह, श्रीचा प्रिय, संयमी, योग्यांनी ध्यान केलेला, योगी तुला नमस्कार.” अशा प्रकारे श्वेतराजाने अखंड भक्तीने आणि श्रद्धेने भगवान विष्णूची स्तुती केली.