मार्कंडेय ऋषींना त्या अद्भुत देहाची मर्यादा सापडली नाही, तेव्हा, हे ब्राह्मणहो, त्यांनी त्या वरदायक देवतेच्या चरणी शरण जावे असे ठरवले. मग अचानक, वाऱ्याच्या वेगाने, त्या महात्म्याच्या उघड्या तोंडातून मार्कंडेय ऋषी बाहेर आले. पुन्हा एकदा, त्यांच्या पोटातून बाहेर पडल्यावर, त्या ऋषींनी संपूर्ण पृथ्वी एकाच महासागरासारखी पाहिली, जिथे कुठेही प्राणी नव्हते. त्यांनी पुन्हा त्या देवतेचे दर्शन घेतले—जसे पूर्वी पाहिले होते—एक बालकाच्या रूपात, वडाच्या झाडाच्या फांदीवर असलेल्या पलंगावर बसलेले. त्या देवतेच्या छातीवर श्रीवत्सचिन्ह होते, ते पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत होते, चार भुजा होत्या, संपूर्ण विश्व त्यांच्या हातात होते, आणि त्यांच्या डोळ्यांची पाकळी कमळासारखी रुंद होती. तो देव, ऋषी जवळ येताना, त्यांच्या तोंडातून तरंगत आणि शुद्धी हरपलेल्या अवस्थेत बाहेर पडताना पाहून, मंद हास्य करून म्हणाला— "बाळा, तू माझ्या पोटात विश्रांती घेतलीस का? आणि तिथे फिरताना तुला काही अद्भुत असे दिसले का?" "तू माझा भक्त आहेस, श्रेष्ठ ऋषी, थकलेला आहेस, आणि माझ्या शरण आला आहेस; म्हणून मी तुझ्या कल्याणासाठी बोलतो—इथे माझ्याकडे नीट पाहा." त्या देवतेचे हे शब्द ऐकून, मार्कंडेय ऋषींच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले; त्यांनी त्या दिव्य रत्नांनी अलंकृत, दुर्लभ दर्शन असलेल्या परमात्म्याचे दर्शन घेतले. त्या देवतेच्या कृपेने, क्षणातच त्यांच्या दृष्टीला निर्मळता व स्पष्टता मिळाली, आणि त्यांना एक नवे, दिव्य दृश्य दिसू लागले. मग त्यांनी डोक्याने त्या देवतेच्या पायांना वंदन केले—ज्यांच्या पायाचे बोट टोकाला लाल होते आणि जे देवतांनी पूजिले जातात—आणि आनंदाने गहिवरलेल्या स्वरात बोलू लागले. त्यांनी हात जोडून, पुन्हा-पुन्हा आनंद व आश्चर्याने भरून, त्या परब्रह्माचे स्तवन सुरू केले— "देवतांचा देव, विश्वाचा अधिपती, मायामय बालकाच्या रूपात असलेला, मी दुःखी असून तुझ्या शरण आलो आहे; कमळासारख्या डोळ्यांनो, मला रक्षण कर. सर्वश्रेष्ठ देव, संहारक अग्नी 'संवर्तक' मला जाळतो आहे, अंगारांचा वर्षाव घडतो आहे—माझे रक्षण कर, परमपुरुषा. विश्वाचा प्राण म्हणून असलेला प्रचंड वारा मला कोरडे करत आहे; मी क्लांत आणि व्याकुळ आहे—माझे रक्षण कर, परमपुरुषा. संहारक दूत, प्रलयाचे वादळ आणि इतर संकटे मला जाळत आहेत; मला शांती मिळत नाही—माझे रक्षण कर, परमपुरुषा. तृषार्त आणि उपासमारीने त्रस्त आहे, हे जगन्नाथ, इथे मला कुठेही रक्षण करणारा दिसत नाही; माझे रक्षण कर, परमपुरुषा. या भयंकर एकाच महासागरात, जिथे सर्व चराचर नष्ट झाले आहे, मला कुठेही अंत दिसत नाही; माझे रक्षण कर, परमपुरुषा. तुझ्या पोटात, हे देवाधिदेव, मी सर्व चराचर गोष्टी पाहिल्या; मी अचंबित आणि व्याकुळ आहे—माझे रक्षण कर, परमपुरुषा. या आधारहीन जगात, माझ्यावर कृपा कर, परमपुरुषा; कृपा कर, श्रेष्ठ देव; कृपा कर, देवांचा प्रिय. कृपा कर, देवाधिदेव; कृपा कर, देवांचे निवासस्थान; कृपा कर, सर्व जगाचा अधिपती, विश्वाच्या कारणाचा कारण. कृपा कर, सर्वांचा सर्जनहार; कृपा कर, माझा पालनकर्ता; कृपा कर, जलनिवासी; कृपा कर, मधुसूदन. कृपा कर, लक्ष्मीचे प्रिय; कृपा कर, त्रिंशती देवांचे स्वामी; कृपा कर, कंस व केशीचा वध करणारा; कृपा कर, अरिष्टाचा संहार करणारा. कृपा कर, कृष्णा, दैत्यांचा संहार करणारा; कृपा कर, दानवांचा अंत करणारा; कृपा कर, मथुरानिवासी; कृपा कर, यादवांचा आनंद. कृपा कर, इंद्राचा धाकटा भाऊ; कृपा कर, वरदायक, अविनाशी; तूच पृथ्वी, तूच जल, हे देव, तूच अग्नी, तूच वायू आहेस. तूच आकाश, तूच मन, आणि तूच अहंकार; तूच बुद्धी आणि प्रकृती, आणि सत्त्वादी गुण, हे जगन्नाथ. तूच विश्व व्यापणारा पुरुष, आणि परमपुरुषाहूनही श्रेष्ठ; तूच सर्व इंद्रिये आणि शब्दादी विषयांचे अधिपती. तूच दिशांचे रक्षक, तूच धर्म, तूच वेद, आणि यज्ञातील योग्य दक्षिणा; तूच इंद्र, तूच शिव, तूच होमाचा आहूती आणि अग्नी. तूच यम, पितरांचा स्वामी; तूच राक्षसांचा प्रमुख; तूच वरुण, जलाचा स्वामी; तूच वायू, तूच धनाचा स्वामी. तूच ईशान, तूच अनंत, तूच गणेश आणि षण्मुख; तूच वसु, रुद्र, आदित्य, आणि आकाशातील जीव. तूच दानव, तूच यक्ष, तूच दैत्य आणि मरुत; तूच सिद्ध, अप्सरा, नाग, गंधर्व आणि चारण. तूच पितर, वालखिल्य, प्रजापती, अविनाशी; तूच ऋषी, मुनीगण, अश्विनी कुमार, आणि रात्रवासी. तूच सर्व प्रकारच्या सजीवांचा अधिपती; अधिक काय सांगू? ब्रह्मापासून अगदी गवताच्या काडीपर्यंत सर्वकाही तूच आहेस. तूच भूत, भविष्य आणि वर्तमान; तूच हे विश्व, सर्व चराचरांसह. तुझे ते परम रूप, हे देव, अचल, अपरिवर्तनीय व स्थित आहे. ब्रह्मा आणि इतर देवतांनाही हे ठाऊक नाही; मग कमी बुद्धीच्या इतरांना कसे कळेल? हे देव, तू शुद्ध, नित्य, आणि प्रकृतीपलीकडचा आहेस. तू अव्यक्त, सनातन, अनंत, सर्वव्यापी, महेश; तू आकाशापेक्षा श्रेष्ठ, शांत, अजन्मा, सर्वशक्तिमान आणि अविनाशी आहेस. अशा निर्गुण, निष्कलंक तुझ्या स्तुतीस कोण समर्थ आहे? मी ज्या मर्यादित आणि अपूर्ण बुद्धीने तुझे स्तवन केले, हे अविनाशी देवाधिदेव, ते सर्व तू क्षमा कर." अशा प्रकारे मार्कंडेय ऋषीने त्या वेळी त्या भगवंताची स्तुती केली. भगवंत त्या स्तवनाने प्रसन्न झाले आणि त्यांच्या वाणीचा गडगडाटासारखा गंभीर स्वर उमटला— "हे श्रेष्ठ ऋषी, तुझ्या मनात जे काही इच्छा आहे, ते सांग. मी तुला सर्व काही देईन." मग त्या महात्म्याच्या बालरूपाने सांगितलेल्या या वचनांनी, मार्कंडेय ऋषी अत्यंत आनंदित मनाने, पूर्ण भक्तिभावाने, आपली इच्छा बोलून दाखवू लागले.