त्या अद्भुत क्षणी, त्या महात्म्याने आपल्या शरीरातच हरिण, माकडे, सिंह, रानडुक्कर, लांडगे, ससे, हत्ती आणि विविध प्राणी पाहिले. त्याचबरोबर, पृथ्वीवरील सर्व तीर्थक्षेत्रे, गावे, नगरे, शेती, गोधन, व्यापार, आणि खरेदी-विक्री हे सर्वही त्याला आपल्या देहाच्या आतच दिसले. इंद्रापासून सुरू होणारे सर्व श्रेष्ठ देव, इतर दिव्य प्राणी, गंधर्व, अप्सरा, यक्ष, आणि प्राचीन ऋषी यांचाही त्याने साक्षात्कार केला. याच वेळी, दैत्य, दानव, नाग, महान ऋषी, सिंहिकेचे पुत्र आणि देवांचे इतर शत्रू यांचीही त्याला अनुभूती झाली. या जगात जे काही स्थिर किंवा जंगम आहे, ते सर्व त्याला त्या क्षणी आपल्या पोटात स्पष्टपणे दिसले. खरंतर, कितीही वर्णन केले, तरी जे काही अस्तित्वात आहे—ब्रह्मादि ते गवताच्या काडीपर्यंत, स्थिर असो वा जंगम—ते सगळे त्याने तेथे पाहिले. त्याने पृथ्वी, अंतरिक्ष, स्वर्ग, महर्लोक, जनलोक, तपलोक, सत्यलोक, अतल, वितल हे सर्व लोकही आपल्या पोटात पाहिले. पाताळ, सुतल, वितल, रसातळ, महातळ आणि ब्रह्मांडाच्या अंड्यालाही त्याने आपल्या पोटात पाहिले. त्या वेळी त्या देवाच्या कृपेने त्याची गती कुठेही अडवली गेली नाही आणि त्याला विस्मरणही आले नाही. त्या गर्भात भ्रमण करत असताना, त्याला विष्णूच्या शरीराचा अंत सापडला नाही, जरी संपूर्ण विश्व त्यात सामावलेले होते. जेव्हा त्याला त्या शरीराचा सीमारेषा सापडली नाही, तेव्हा त्या ऋषीने वरदायी त्या देवाचा आश्रय घेतला. आणि मग, अचानक वाऱ्याच्या वेगाने, त्या महात्म्याच्या उघड्या तोंडातून तो बाहेर पडला. बाहेर पडल्यावर, त्या ऋषीने पुन्हा एकदा पृथ्वीला एक अखंड, निर्जन समुद्राच्या रूपात पाहिले. त्याने पुन्हा त्या देवदर्शना केले—पूर्वी जसा दिसला होता तसाच—एक बालकाच्या रूपात, वडाच्या झाडाच्या फांदीवर असलेल्या शय्येवर बसलेला. त्या देवाच्या छातीवर श्रीवत्सचिन्ह, पिवळे वस्त्र, चार भुजा, विश्वाला धारण करणारा, आणि कमळाच्या पाकळीसारख्या मोठ्या डोळ्यांनी युक्त असा तो परमात्मा त्याला दिसला. तो ऋषी त्या देवाच्या जवळ जाऊन, तोंडातून बाहेर पडताना, तरंगत आणि अचेत अवस्थेत असताना, त्या देवाने स्मित करत त्याला विचारले, “बाळा, तू माझ्या पोटात विश्रांती घेतलीस का? तिथे भटकत असताना काही अद्भुत पाहिलेस का?” “तू माझा भक्त आहेस, ऋषिश्रेष्ठा. तू थकला आहेस आणि माझ्या आश्रयाला आला आहेस. म्हणून मी तुझ्या कल्याणासाठी बोलतो—माझ्याकडे पाहा,” असे म्हणत त्या देवाने त्याच्यावर कृपादृष्टी टाकली. त्या वचनांनी त्या ऋषीच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले. त्याने त्या दुर्लभ, दिव्य रत्नांनी अलंकृत असलेल्या देवाला पुन्हा एकदा स्पष्टपणे पाहिले. त्या देवाच्या कृपेने त्याच्या दृष्टीला पुन्हा निर्मळता आणि नवीन तेज प्राप्त झाले. मग तो ऋषी त्या देवाच्या पायांना—ज्यांच्या पायांच्या टोकांना अरुणता आहे आणि जे देवांनी वंदनीय आहेत—मस्तक झुकवून, आनंदाने गदगदित स्वरात बोलू लागला. हात जोडून, पुन्हा पुन्हा आश्चर्यचकित आणि आनंदित होत, त्या परमात्म्याचे स्तवन करू लागला. “हे देवाधिदेव, विश्वाचे अधिपती, बालरूपधारी मायावी प्रभो, मी दुःखी असून तुझ्या शरण आलो आहे; कमळनयन, मला रक्षण कर. संवर्तक नावाच्या अग्नीने मी संतप्त झालो आहे, अंगारांच्या पावसाने भयभीत झालो आहे; हे परमपुरुष, मला रक्षण कर. विश्वाचा प्राण असलेल्या प्रचंड वाऱ्याने मी कोरडा पडलो आहे; मी व्याकुळ आणि थकलो आहे—माझे रक्षण कर. प्रलयाच्या वावटळींनी आणि संहारक मंत्र्यांनी मी भाजला आहे; मला शांतता मिळत नाही—माझे रक्षण कर. तृषार्त आणि उपासेने व्याकुळ होऊन, या जगत्पती, मी इथे कोणताही रक्षक पाहत नाही; मला वाचव. या भयावह, एकसंध समुद्रात, जिथे सर्व सजीव आणि निर्जीव गोष्टी नष्ट झाल्या आहेत, मला कुठेही अंत दिसत नाही; मला वाचव. तुझ्या पोटात, हे देवाधिदेव, मी सर्व जंगम आणि स्थावर गोष्टी पाहिल्या; मी आश्चर्यचकित आणि व्याकुळ आहे—माझे रक्षण कर. या आधाररहित जगात, कृपा कर, हे परमपुरुष; कृपा कर, देवश्रेष्ठ; कृपा कर, देवप्रिय. कृपा कर, देवाधिदेव; कृपा कर, देवांचे निवासस्थान; कृपा कर, सर्व लोकांचे अधिपती, विश्वाच्या कारणाचा कारण. कृपा कर, सर्वांचे सर्जन करणारा देव; कृपा कर, पालन करणारा; कृपा कर, जलनिवासी; कृपा कर, मधुसूदन. कृपा कर, लक्ष्मीप्रिया; कृपा कर, त्रिंशती देवांचे स्वामी; कृपा कर, कंस-केशी-विनाशक; कृपा कर, अरिष्टासुर-विनाशक. कृपा कर, कृष्ण, दैत्यांचा संहार करणारा; कृपा कर, दानवांचा अंत करणारा; कृपा कर, मथुरानिवासी; कृपा कर, यादवांचा आनंद. कृपा कर, इंद्राचा धाकटा भाऊ; कृपा कर, वरदानी, अविनाशी; तूच पृथ्वी, तूच जल, हे देव; तूच अग्नी, तूच वायू. तूच आकाश, तूच मन, आणि तूच अहंकार; तूच बुद्धी आणि प्रकृती, आणि सत्त्वगुणादी गुणांचे अधिपती. तूच विश्वव्यापी पुरुष, आणि परमपुरुषाहूनही श्रेष्ठ; तूच सर्व इंद्रिये, आणि शब्दादी विषयांचे अधिपती. तूच दिक्पाल, धर्म, वेद, यज्ञ आणि योग्य दक्षिणा; तूच इंद्र, तूच शिव, हे देव; तूच हविर्द्रव्य, तूच अग्नी. तूच यम, पितृराज; तूच राक्षसांचा स्वामी; तूच वरुण, जलाधिपती; तूच वायू, तूच धनाध्यक्ष. तूच ईशान, तूच अनंत, तूच गणेश आणि षण्मुख; तूच वसु, रुद्र, आदित्य आणि आकाशातील सर्व जीव.” अशा प्रकारे त्या ऋषीने परमात्म्याचे स्तवन केले, आणि त्या अद्भुत, दिव्य दर्शनाचा अनुभव घेतला.