त्या काळी, श्रेष्ठ ऋषीने आपल्या दिव्य दृष्टीने सुमेरू पर्वताचे दर्शन घेतले. तो सुवर्णमय मेरू पर्वत सर्व प्रकारच्या रत्नांनी अलंकृत होता, त्याच्या शिखरांवर विविध मौल्यवान मणि चमकत होते आणि अनेक गुहांनी भरलेला होता. त्या पर्वतावर अनेक ऋषी, विविध वनराई आणि उपवनांनी व्यापलेले होते, तिथे असंख्य प्राणी आणि अद्भुत गोष्टी वावरत होत्या. वाघ, सिंह, रानडुक्कर, चौरि-गाय, म्हशी, हत्ती, हरिण, माकडे आणि इतर अनेक प्राणी तिथे विहार करत होते, त्यामुळे तो पर्वत अत्यंत रमणीय भासत होता. त्या सुमेरू पर्वतावर इंद्रासह विविध देवता, सिद्ध, गंधर्व, नाग, ऋषी, यक्ष, अप्सरा आणि इतर दिव्य समुदाय वावरत होते. त्या काळी, श्रेष्ठ ऋषी त्या बालकाच्या शरीरात भटकत असता, त्याने हे अद्भुत सुमेरू पर्वत प्रत्यक्ष पाहिले. पुढे त्याने हिमवंत, हेमकूट, निषध, गंधमादन, श्वेत, दुर्धर, नील, कैलास आणि मंदार या पर्वतांचंही दर्शन घेतलं. महेंद्र, मलय, विंध्य, पारियात्र, अर्बुद, सह्य, शुक्तिमान, मैनाक आणि वक्रपर्वत हे पर्वतही त्याच्या दृष्टीस पडले. पृथ्वीला आधार देणारे असे अनंत रत्नमय पर्वत त्याने पाहिले. त्याचप्रमाणे, कुरुक्षेत्र, पांचाल, मत्स्य, मद्र, केकय, बाह्लिक, शूरसेन, काश्मीर, तंगण आणि खास या प्रदेशांचंही त्याने दर्शन घेतलं. पर्वतीय लोक, किरात, कुंडलधारी, मरुभूमीत राहणारे, बहिष्कृत समाज आणि इतर सर्व जाती त्याला त्या शरीरात दिसल्या. त्याने हरिण, माकडे, सिंह, रानडुक्कर, कोल्हे, सश, हत्ती आणि इतर असंख्य प्राणी त्या शरीरात पाहिले. पृथ्वीवरील सर्व तीर्थक्षेत्रे, गावे, नगरे, तसेच शेती, पशुपालन, व्यापार आणि खरेदी-विक्री ही दृश्येही त्याला दिसली. इंद्रासारख्या प्रमुख देवता, गंधर्व, अप्सरा, यक्ष, प्राचीन ऋषी हे सर्वही त्याला दिसले. दैत्य, दानव, नाग, महान ऋषी, सिंहिकेचे पुत्र आणि देवांचे शत्रू हेही त्याच्या नजरेस आले. या जगात गतिशील किंवा स्थिर असं जे काही कधीही पाहिलं गेलं, ते सर्व त्याने त्या पोटात पाहिलं, हे द्विजश्रेष्ठा! खरंतर, अधिक सांगण्याची गरज नाही—ब्रह्मापासून गवताच्या काडीपर्यंत, जे काही सजीव किंवा निर्जीव अस्तित्वात आहे, ते सर्व त्याने पाहिलं. त्याने पृथ्वी, आकाश, स्वर्ग, महार, जनस, तप, सत्य, अतल, विटल या सर्व लोकांचंही दर्शन घेतलं. पाताळ, सुतल, वितल, रसातल, महातल आणि हे अवघं ब्रह्मांडाचं अंडही त्याला त्या पोटात दिसलं. त्या वेळी, त्या देवाच्या कृपेने त्याला कुठेही अडथळा आला नाही, त्याची स्मृतीही राहिली. गर्भात भटकताना, तो विष्णूच्या त्या शरीराचा शेवट गाठू शकला नाही, जरी संपूर्ण विश्व त्यात सामावलेलं होतं. शेवटी, त्या शरीराचा अंत सापडत नसल्याने, त्या ऋषीने वरदायक त्या देवतेच्या चरणी शरणागती पत्करली. मग, अचानक, वाऱ्याच्या वेगाने, त्या महानात्म्याच्या उघड्या तोंडातून तो ऋषी बाहेर पडला. पोटातून बाहेर येताच, त्याने पुन्हा एकदा पृथ्वी एकसंध महासागरासारखी, निर्जन आणि लोकशून्य पाहिली. पुढे त्याने पुन्हा तोच देव पाहिला—पूर्वी जसा दिसला होता, तसाच बालरूपात, वडाच्या झाडाच्या फांदीवर असलेल्या शय्येवर बसलेला. त्या देवाच्या छातीवर श्रीवत्साचा सुंदर चिन्ह, पिवळे वस्त्र, चार भुजा, संपूर्ण विश्व धारण करणारा, कमळासारख्या मोठ्या डोळ्यांनी युक्त असा तो परमात्मा त्याला दिसला. तो ऋषी तोंडातून बाहेर पडताना, तरंगत आणि शुद्धी हरपलेला असताना, त्या देवाने त्याच्याकडे हसत पाहिलं आणि मधुर वाणीने विचारलं, “बालका, तू माझ्या पोटात विश्रांती घेतलीस का? तिथे भटकताना तुला काही अद्भुत गोष्टी दिसल्या का?” “तू माझा भक्त आहेस, श्रेष्ठ ऋषी! थकलेला आणि माझ्या आश्रयाला आलेला आहेस, म्हणून मी तुझ्या कल्याणासाठी बोलतो—पाहा, मी येथे आहे.” त्या देवाचे हे वचन ऐकताच, त्या ऋषीच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले, आनंदाने त्याच्या डोळ्यांतून अश्रू आले. त्याने त्या अप्राप्य, दिव्य रत्नांनी अलंकृत परमात्म्याचं दर्शन घेतलं. त्या देवाच्या कृपेने क्षणात त्याची दृष्टी निर्मळ आणि शुद्ध झाली, आणि त्याला पुन्हा एक नवीन, दिव्य दर्शन मिळालं. मग, त्या ऋषीने आपले मस्तक देवाच्या पायांवर ठेवले—ज्यांचे बोटांचे टोक लाल होते आणि जे देवतांनी पूजले जातात—आणि आनंदाने गहिवरलेल्या स्वरात तो बोलू लागला. हात जोडून, पुन्हा पुन्हा आश्चर्य आणि आनंद अनुभवत, त्या परमात्म्याचे स्तवन करू लागला. “हे देवाधिदेव, विश्वाचे प्रभु, मायिक बालरूप धारण करणारे, मी दु:खी असून तुझ्या आश्रयाला आलो आहे, सुंदर कमळनयनांनो, मला रक्षण करा. हे श्रेष्ठ देव, संवार्तक नावाच्या ज्वाळांनी मी संतप्त झालो आहे, अंगारांच्या पावसाने भयभीत झालो आहे—मला वाचवा, हे परमपुरुष! या प्रचंड वाऱ्याने, जो विश्वाचा प्राण आहे, मी कोरडा पडलो आहे; मी व्याकुळ आणि थकलो आहे—माझे रक्षण करा, हे सर्वोच्च पुरुष! विघातक वायू आणि प्रलयाच्या वावटळींनी मी जळून निघालो आहे, मला शांती मिळत नाही—माझे रक्षण करा, हे परमपुरुष! तहान आणि भुकेने व्याकुळ, दु:खी असून, या जगात मला कुणी रक्षक दिसत नाही—माझे रक्षण करा, हे परमपुरुष! या भयावह एकमेव महासागरात, जिथे सर्व सजीव-निर्जीव नष्ट झाले आहेत, मला अंत सापडत नाही—माझे रक्षण करा, हे परमपुरुष! तुमच्या पोटात, हे देवाधिदेव, मी सर्व सजीव आणि स्थावर गोष्टी पाहिल्या; मी आश्चर्यचकित आणि व्याकुळ आहे—माझे रक्षण करा, हे परमपुरुष! या आधाररहित जगात, कृपा करा, हे परमपुरुष; कृपा करा, हे श्रेष्ठ देव; कृपा करा, हे देवांचे प्रिय!” अशा प्रकारे, त्या ऋषीने परमात्म्याच्या चरणी शरणागती पत्करली आणि त्याच्या कृपेची याचना केली.