म्हणून, त्या तपस्वी ऋषीने आपल्या मनात विचार केला – “माझ्या तपाची शक्ती व्यर्थ गेली, माझे ज्ञान, माझे कर्म, माझा दीर्घायुष्य, आणि माझे मानवत्वही व्यर्थ आहे. मी या दिव्य बालकाला, जो या पलंगावर पडला आहे, झोपेत असताना ओळखू शकत नाही.” अशा विचारांत गुंतून, तो ऋषी हताश झाला, गोंधळून गेला, आणि संरक्षणाची शोध घेत, निराशेच्या गर्तेत पडला. तेव्हा, स्वतःच्या तेजाने उजळलेला, सूर्याच्या उगवण्यासारखा, सर्व दिव्य प्रकाशाने भरलेला तो बालक इतका तेजस्वी होता की, ऋषी त्याला पाहू शकला नाही. ऋषी जवळ येत असल्याचे पाहून, बालकाने जणू हास्य करत, मेघगर्जनेसारख्या गंभीर आवाजात त्याला संबोधले – “बालका, मला माहित आहे की तू थकला आहेस, आणि माझ्या आश्रयासाठी आला आहेस; लवकर माझ्या शरीरात प्रवेश कर, मी तुझ्या विश्रांतीची व्यवस्था केली आहे.” हे शब्द ऐकून, ऋषी गोंधळून गेला, काही बोलू शकला नाही, आणि शक्तिहीन झाल्याने, त्या बालकाच्या उघड्या तोंडातून प्रवेश केला. त्या दिव्य बालकाच्या पोटात प्रवेश केल्यावर, तो श्रेष्ठ ऋषी संपूर्ण पृथ्वी पाहू लागला, जी अनेक लोकांनी वेढलेली होती. त्याने क्षार, ऊसाचा रस, मद्य, तूप, दही, दूध, आणि पाण्याचे समुद्र पाहिले; जंबू, प्लक्ष, शाल्मली या द्वीपांचे दर्शन झाले. कुश, क्रौंच, शाक, पुष्कर आणि भारतासह विविध प्रदेश, तसेच सर्व पर्वत त्याने पाहिले. त्याला मेरू पर्वत दिसला – सुवर्णाचा, सर्व प्रकारच्या रत्नांनी सजलेला, शिखरे विविध रत्नांनी अलंकृत, आणि अनेक गुहांनी भरलेला. त्या पर्वतावर विविध ऋषी, घनदाट वन, विविध प्राणी, आणि असंख्य अद्भुत गोष्टींनी तो भरलेला होता. तिथे वाघ, सिंह, रानडुकरे, चौरी बैल, म्हशी, हत्ती, हरणे, माकडे आणि इतर प्राणी होते, त्यामुळे तो पर्वत अत्यंत रम्य होता. इंद्रापासून सुरु होणारे विविध देव, सिद्ध, गंधर्व, नाग, ऋषी, यक्ष, अप्सरा आणि इतर दिव्य प्राणी त्या पर्वतावर उपस्थित होते. त्या श्रेष्ठ ऋषीने त्या दिव्य बालकाच्या शरीरात फिरताना भव्य सुमेरू पर्वत पाहिला. त्याने हिमवंत, हेमकूट, निषध, गंधमादन, श्वेत, दुर्धर, नील, कैलास आणि मंदार पर्वत पाहिले. महेंद्र, मलय, विंध्य, पारियात्र, अर्बुद, सह्य, शुक्तिमान, मैनाक आणि वक्रपर्वत हे पर्वतही त्याने पाहिले. आणि पृथ्वीला आधार देणारे अनेक रत्नांनी अलंकृत पर्वत त्याने पाहिले. कुरुक्षेत्र, पांचाळ, मत्स्य, मद्र, केकय, बाह्लिक, शूरसेन, काश्मीर, तंगण, आणि खास या प्रदेशांचे दर्शन झाले. पर्वतीय लोक, किरात, कानात कुंडले घालणारे, वाळवंटात राहणारे, आणि विविध जाती-बाह्य लोक त्याने त्या शरीरात पाहिले. त्याने हरणे, माकडे, सिंह, रानडुकरे, कोल्हे, सस, हत्ती आणि इतर प्राणी पाहिले. पृथ्वीवरील सर्व तीर्थक्षेत्र, गावे, नगरे, शेती, पशुपालन, व्यापार, विक्री याचे दृश्य त्याला दिसले. इंद्रासह श्रेष्ठ देव, गंधर्व, अप्सरा, यक्ष, आणि प्राचीन ऋषी त्याने पाहिले. दैत्य, दानव, नाग, महान ऋषी, सिम्हिकेचे पुत्र आणि देवांचे शत्रू त्याने पाहिले. या जगात जे काही चल किंवा अचल आहे, ते सर्व त्याने त्या पोटात पाहिले, हे द्विजश्रेष्ठा! खरंतर, पुन्हा पुन्हा सांगण्याची गरज नाही; ब्रह्मापासून गवताच्या पात्यापर्यंत, जे काही अस्तित्वात आहे, चल किंवा अचल – ते सर्व त्याने पाहिले. त्याने पृथ्वी, आकाश, स्वर्ग, महार, जनस, तपस, सत्य, अतल, विटल या लोकांचे दर्शन घेतले. पाताळ, सुतल, विटल, रसातल, महातल आणि ब्रह्मांडाचा अंडा देखील त्याने त्या पोटात पाहिला. त्या देवाच्या कृपेने, त्या वेळी त्याचा मार्ग अडथळ्याविना होता, आणि त्याची स्मृती हरपली नाही. गर्भात फिरताना, तो विष्णूच्या शरीराचा शेवट गाठू शकला नाही, जरी संपूर्ण विश्व तिथे होते. शरीराचा अंत सापडला नाही म्हणून, त्या ऋषीने वरदायक देवाचा आश्रय घेतला. तेव्हा, अचानक, त्या महात्म्याच्या उघड्या तोंडातून वायूच्या वेगाने तो बाहेर आला. पोटातून बाहेर पडल्यावर, श्रेष्ठ ऋषीने पुन्हा पृथ्वी एकाच महासागरासारखी, लोकशून्य, पाहिली. त्याने पुन्हा त्या देवाला, पूर्वीप्रमाणे, बालकाच्या रूपात, वटाच्या झाडाच्या फांदीवर पलंगावर बसलेला पाहिले. त्याने श्रीवत्साचा चिन्ह असलेल्या, पिवळ्या वस्त्रधारी, चार हातांचा, संपूर्ण विश्व धारण करणारा, कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या डोळ्यांचा देव पाहिला. तो देव, ऋषीला, जो तरंगत आणि शुद्धीहरपून, तोंडातून बाहेर येत होता, पाहून स्मित करत बोलला – “बालका, तू माझ्या पोटात विश्रांती घेतलीस, आणि तिथे फिरताना काही अद्भुत गोष्टी पाहिलेस का?” “तू माझा भक्त आहेस, श्रेष्ठ ऋषी, थकलेला आणि माझ्या आश्रयात आलेला; म्हणून मी तुझ्या भल्यासाठी बोलतो – इथे माझे दर्शन घे.” त्याचे शब्द ऐकून, ऋषीच्या अंगावर आनंदाने रोमांच उठले; त्याने त्या देवाला, ज्याचे दर्शन कठीण आहे, दिव्य रत्नांनी अलंकृत, पाहिले. त्या देवाच्या कृपेने, एका क्षणात त्याची दृष्टी स्वच्छ आणि निर्मळ झाली, आणि त्याला पुन्हा नवीन दर्शन मिळाले.