सर्व शुभ चिन्हांनी युक्त, अत्यंत मोहक आणि अद्भुततेने भरलेली काही दिव्य मूर्तींनी एकमेकांकडे पाहून बोलायला सुरुवात केली. त्यांनी विचारले, “तुम्ही दोघे कोण आहात, हे दिव्य व्यक्ती? ब्राह्मणाचा वेष धारण करून, अद्भुत कृत्ये करणारे, मानवी मर्यादेपलीकडे असणारे—तुम्ही कोण? देव आहात का, की मानव, किंवा यक्ष, विद्याधार? ब्रह्मा आणि हृषीकेश आहात का, की वसु, किंवा अश्विनीकुमार? तुमचे खरे स्वरूप मला कळत नाही—हे प्रत्यक्ष आहे की मायिक? तुम्ही या अद्भुत रूपात उभे आहात. मी तुमच्याकडे शरण आलो आहे, कृपया तुमचे खरे स्वरूप मला उघड करा.” त्यावर त्या परमात्म्यांनी उत्तर दिले, “मी देव नाही, यक्ष नाही, दैत्य नाही, देवांचा राजा नाही, ब्रह्मा नाही, रुद्रही नाही—माझे खरे स्वरूप जाण, मीच परमपुरुष आहे. मी सर्व लोकांचे दुःख दूर करणारा, अमर्याद बल आणि सामर्थ्य असणारा, सर्वांनी पूज्य, ज्याचा शेवट कोणालाही ठाऊक नाही, असा आहे. सर्व शास्त्रांमध्ये ज्याची महती सांगितली जाते, उपनिषदांमध्ये ज्या ज्ञानाने प्राप्त होतो असे सांगितले जाते, योग्यांना ज्याचा अनुभव येतो—तोच वासुदेव मी आहे. मीच ब्रह्मा, मीच विष्णू, मीच शिव; मीच इंद्र, देवांचा राजा, आणि यम, लोकांचा नियंता आहे. पृथ्वीपासून सुरू होणारे पंचमहाभूत, तीन अग्नि, यज्ञाचा भोक्ता, वरुण, जलाचा अधिपती, पृथ्वी, पर्वत—हे सर्व मीच आहे. जगात वाणीमध्ये जे काही आहे, स्थावर आणि जंगम, हे संपूर्ण विश्व—माझ्यापासून वेगळे काहीच नाही. राजन, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे. तू इच्छित असलेला वर माग. तुझ्या अंतःकरणात जे काही आहे, ते मी देईन. माझे दर्शन अयोग्य लोकांना स्वप्नातही मिळत नाही; पण तुझ्या दृढ भक्तीमुळे तू मला प्रत्यक्ष पाहिले आहेस. वासुदेवाचे हे वचन ऐकून, त्या राजाने हर्षाने रोमांचित होऊन, आनंदाने स्तुती गायली—‘श्रीच्या प्रियतमा, तुला नमस्कार! श्रीचे स्वामी, पिवळ्या वस्त्रांनी विभूषित, समृद्धीचे दाता, श्रीचे अधिष्ठान, श्रीचे निवासस्थान, तुला माझा नमस्कार. आदिपुरुष, सर्वांचा अधिपती, सर्वत्र उपस्थित, अविभाज्य, सर्वोच्च, सनातन देव, तुला नमस्कार. ध्वनीच्या पलीकडे, गुणांच्या पलीकडे, अस्तित्व-नास्तित्वापासून मुक्त, निर्मळ, निर्गुण, सूक्ष्म, सर्वज्ञ, सर्व गोष्टींचा मूळ, असा तू. काळ्या मेघासारखा, गायी व ब्राह्मणांचे कल्याण करणारा, सर्वांचा रक्षक, सर्वत्र व्यापलेला, सर्व प्राण्यांचा सर्जक. शंख, चक्र, गदा, मुसळ धारण करणाऱ्या, वरदायक, निळ्या कमळाच्या पाकळीसारख्या वर्णाच्या देवास मी वंदन करतो. शेषशय्येवर विश्रांती घेणारा, क्षीरसागरात विसावणारा, हृषीकेश, सर्व पापांचा नाश करणारा हरि, तुला नमस्कार. पुन्हा नमस्कार, देवांचा अधिपती, वरदायक, सर्वव्यापी, विष्णू, सर्व लोकांचा अधिपती, मोक्षाचा कारण, अविनाशी तुला वंदन. अशा प्रकारे त्या परमेश्वराची स्तुती करून, हात जोडून, पृथ्वीवर लोटांगण घालून, राजा म्हणाला, ‘प्रभो, जर तुम्ही माझ्यावर प्रसन्न असाल, तर मी सर्वोच्च वर मागतो. देव, दैत्य, गंधर्व, यक्ष, राक्षस, महानाग, सिद्ध, विद्याधर, साध्य, किंनर, गुह्यक, आणि विविध शास्त्रांचे जाणकार ऋषी, योगात तल्लीन असणारे संन्यासी, वेदसाराचा विचार करणारे, मोक्षमार्ग जाणणारे, आणि जे सर्वोच्च पदाचे ध्यान करतात—त्यांना जे निर्गुण, निर्मळ, शांत, ज्ञानी लोकांना प्राप्त होणारे परमपद मिळते, तेच तुझ्या कृपेने मला मिळू दे, हे अत्यंत दुर्लभ असले तरी. त्यावर भगवान म्हणाले, ‘तुला सर्व शुभ होवो; तुझे सर्व इच्छित साध्य होवो. माझ्या कृपेने तुझे सर्व काही नक्कीच पूर्ण होईल. राजन्, आता दहा हजार आणि त्यावर नऊशे वर्षे, तू अखंड, महान राज्य भोगशील. देव-दैत्यांनाही दुर्लभ, सर्व इच्छा पूर्ण करणारे, शांत, गूढ, अप्रकट, अविनाशी, दिव्य पद तुला मिळेल. सर्वश्रेष्ठ, सूक्ष्म, निर्मळ, अविभाज्य, सनातन, चिंता आणि दुःखरहित, निष्क्रिय, कारणरहित ते पद तू प्राप्त करशील. मी तुला तेच सर्वोच्च पद दाखवीन, जे ‘ज्ञेय’ म्हणून ओळखले जाते; ते प्राप्त केल्यावर तुझे अंतिम कल्याण होईल. राजा, तुझे यश पृथ्वीवर तितके काळ टिकेल, जितके काळ आकाशात मेघ, चंद्र, सूर्य, तारे राहतील. सात समुद्र आणि मेरू सारखे पर्वत जिथेपर्यंत टिकतील, देव स्वर्गात राहतील, तितके काळ तुझे कीर्तिगान सर्वत्र होईल. इंद्रद्युम्न सरोवर नावाचे एक पवित्र स्थान आहे, जे यज्ञाच्या अवयवांतून उत्पन्न झाले; जो कोणी तिथे एकदाही स्नान करेल, तो इंद्रलोकात जाईल. या सुंदर सरोवराच्या काठी जो पितृश्राद्ध करील, तो आपल्या एकवीस पिढ्यांना उध्दारून, इंद्रलोकात जाईल. तिथे अप्सरा त्याचा सन्मान करतील, गंधर्वांचे गाणे ऐकत, तो दिव्य रथावर चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत राहील. सरोवराच्या दक्षिणेला, नैऋत्य दिशेला, एक वडाचे झाड आहे; त्याजवळ एक मंडप आहे. केतकीच्या झाडांनी वेढलेला, विविध वृक्षांनी गच्च भरलेला, नारळ, चंपक, बकुळ, अशोक, कर्णिकार, पुन्नाग, नागकेशर, पाटल, आंबा, अतिसार, चंदन, देवदार, वड, पिंपळ, खैर, पारिजात, अर्जुन, हिंताळ, वेगवेगळ्या प्रकारचे पाम, शिंपाप, बोर, करंज, लकुच, प्लक्ष, फणस, बेल, धातकी आणि असंख्य इतर वृक्षांनी तो परिसर शोभून राहिला आहे. अशा प्रकारे त्या दिव्य संवादाने, परमेश्वराची कृपा, राजाची भक्ती आणि त्या पवित्र स्थळाचे महात्म्य वर्णन झाले.