वासुदेवाची बहीण, जी सुवर्णसदृश तेजाने झळकत होती, तिचा अंत कोणालाही ज्ञात नाही म्हणून तिला ‘अनंत’ असेही म्हणतात. तिसरी, शुभद्रा, सर्व शुभ चिन्हांनी अलंकृत होती. या गोष्टी ऐकताच पुण्यकर्म करणारे विश्वकर्मा, त्वरित शुभ मूर्ती तयार करू लागले. सर्वात आधी त्यांनी एक शुभ्रवर्णीय मूर्ती घडवली, जी शरदचंद्रासारखी उजळ, लाल डोळ्यांची, विशाल शरीराची आणि मोठ्या, स्फटिकासारख्या डोक्याची होती. ती निळ्या वस्त्रांनी सजलेली, भीषण, गर्वाने ओसंडून वाहणारी, एकच कुंडल घातलेली, दिव्य, गदा आणि मुसळ हातात धारण करणारी होती. दुसरी मूर्ती कमळासारख्या डोळ्यांची, काळ्या मेघासारखी, अलसीच्या फुलासारखी दिसणारी, कमळाच्या पाकळ्यांसारखी मोठी डोळ्यांची होती. ती पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेली, अत्यंत तेजस्वी, शुभ, श्रीवत्सचिन्ह धारण करणारी, पूर्ण हातात चक्र धारण करणारी, दिव्य आणि सर्व पापांचा नाश करणारी हरि होती. तिसरी मूर्ती सुवर्णसदृश तेजाने झळकत होती, तिचे डोळे कमळाच्या पाकळ्यांसारखे लांब होते, ती अद्भुत वस्त्रांनी आवृत, हार व बाजूबंदांनी अलंकृत होती. विविध अलंकारांनी सजवलेली, रत्नांच्या माळांनी लटकणारी, उन्नत आणि सुंदर स्तनांनी युक्त, अशी ती विश्वकर्म्याने घडवली. राजाने ही अद्भुत, क्षणात निर्माण झालेली, दिव्य वस्त्रांच्या जोड्यांनी आच्छादित, विविध रत्नांनी अलंकृत मूर्ती पाहिल्या. या मूर्ती, सर्व शुभ चिन्हांनी युक्त, अत्यंत मोहक, विस्मयकारक, बोलू लागल्या : “तुम्ही दोघे दिव्य ब्राह्मणरूप धारण केलेले, अद्भुत कृत्य करणारे, दिव्य आचाराचे, मानवांपलीकडचे कोण आहात? तुम्ही देव आहात का, की मानव? किंवा यक्ष, विद्याधर? ब्रह्मा व हृषीकेश, वसु किंवा अश्विनीकुमार? मला तुमचे खरे स्वरूप कळत नाही, हे प्रत्यक्ष आहे की मायिक? तुम्ही या जादुई रूपात उभे आहात. मी शरण आलो आहे, कृपया तुमचे खरे स्वरूप उघड करा.” तेव्हा त्या दिव्य पुरुषाने उत्तर दिले, “मी देव नाही, यक्ष नाही, दैत्य नाही, देवांचा राजा नाही; मी ब्रह्मा नाही, रुद्र नाही – मला परमपुरुष म्हणून ओळख. मी सर्व जगांचे दुःख दूर करणारा, अनंत शक्ती व सामर्थ्य असणारा, सर्व प्राण्यांना वंदनीय, ज्याचा अंत कोणी जाणला नाही असा आहे. सर्व शास्त्रात ज्याचा उल्लेख आहे, उपनिषदांत ज्या विषयी सांगितले आहे, योगी ज्याला ज्ञानाने प्राप्त करतात – तोच वासुदेव मी आहे. मीच ब्रह्मा, मीच विष्णु, मीच शिव; मीच इंद्र, देवांचा राजा, आणि यम, जगाचा नियंता. मीच पृथ्वीपासून सुरू होणारे पंचमहाभूत, तीन अग्नि, यज्ञाचा भोक्ता, मीच वरुण, जलाचा अधिपती, पृथ्वी व पर्वत. जगात जे काही वाणीने व्यक्त होते, जे काही स्थावर-जंगम आहे – हे सर्व विश्व माझ्यापासून वेगळे नाही. राजा, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे; वर माग, धर्मशील राजा. तुझ्या अंतःकरणात जे आहे, ते मी देईन. जे अयोग्य आहेत, त्यांनाही स्वप्नात माझे दर्शन होत नाही; पण तुझ्या दृढ भक्तीमुळे तू मला प्रत्यक्ष पाहिले आहेस.” वासुदेवाचे हे वचन ऐकून, त्या राजाचा देह आनंदाने रोमांचित झाला, आणि त्याने स्तुती गायली : “श्रीच्या प्रियतमाला नमस्कार! श्रीधर, पिवळ्या वस्त्रांनी सजलेले, समृद्धी देणारे, श्रीचे आश्रयस्थान, तुला वंदन! आदिपुरुष, सर्वांचे अधिपती, सर्वव्यापी, अविभाज्य, सर्वोच्च, सनातन, तुला वंदन! ध्वनीपलीकडे, गुणपलीकडे, अस्तित्व-अनस्तित्वापलीकडे, निर्मळ, निर्गुण, सूक्ष्म, सर्वज्ञ, सर्वांचा मूळ, असा तुला वंदन! मेघासारखा, गायी व ब्राह्मणांच्या कल्याणासाठी कटिबद्ध, सर्वांचा रक्षणकर्ता, सर्वत्र व्यापलेला, सर्व प्राण्यांचा उत्पत्तीकर्ता तुला वंदन! शंख, चक्र, गदा, मुसळ धारण करणाऱ्या, वरदायक, निळ्या कमळाच्या पाकळीप्रमाणे वर्ण असणाऱ्या प्रभूला वंदन! शेषशय्येवर विसावणाऱ्या, क्षीरसागरात निवास करणाऱ्या, हृषीकेश, सर्व पापांचा नाश करणाऱ्या हरिला वंदन! पुन्हा वंदन, देवाधिदेव, वरदायक, सर्वव्यापी, विष्णु, सर्व लोकांचे स्वामी, मुक्तिदाता, अविनाशी! अशा प्रकारे त्या देवाची स्तुती करून, हात जोडून, पृथ्वीवर साष्टांग दंडवत घालून, राजा म्हणाला : “प्रभो, जर तुम्ही माझ्यावर प्रसन्न असाल, तर मी सर्वोच्च वर मागतो – देव, दैत्य, गंधर्व, यक्ष, राक्षस, महानाग; सिद्ध, विद्याधर, साध्य, किन्नर, गुह्यक, तसेच विविध शास्त्रांचे तज्ञ असे ऋषी; योगात तल्लीन असणारे संन्यासी, वेदसाराचा विचार करणारे, मुक्तिपथ जाणणारे, आणि इतर जे परमपदाचे ध्यान करतात – त्या निर्गुण, शुद्ध, शांत अवस्थेला, जी ज्ञानी लोकांना प्राप्त होते, तुझ्या कृपेने मी पोहोचू इच्छितो, जरी ती अत्यंत दुर्गम असली तरी.” तेव्हा प्रभू म्हणाले, “तुला सर्व मंगल प्राप्त होवो; तुझे सर्व इच्छित साध्य होईल. माझ्या कृपेने सर्व काही तुझ्या इच्छेनुसार घडेल, यात शंका नाही. दहा हजार वर्षे आणि त्यावर नऊशे वर्षे, तू अखंड महान राज्य भोगशील, हे श्रेष्ठ राजा. त्यानंतर तू ती दिव्य अवस्था प्राप्त करशील, जी देव-दैत्यांनाही दुर्लभ आहे, सर्व इच्छा पूर्ण करणारी, शांत, गुप्त, अप्रकट, अविनाशी. ती सर्वोच्च, सूक्ष्म, निर्मळ, अविभाज्य, सनातन, चिंता-विषादरहित, निष्क्रिय, कारणरहित स्थिती तू प्राप्त करशील. मी तुला त्या सर्वोच्च अवस्थेचे दर्शन घडवीन, जी ‘ज्ञेय’ म्हणून ओळखली जाते; तिला प्राप्त झाल्यावर तू परमानंद व सर्वोच्च ध्येय प्राप्त करशील.