राजा त्या दिवशी आपल्या चिंतेमध्ये मग्न होता, आणि त्यावेळी त्याला एक अद्भुत दृश्य दिसले. त्याने धनुष्य शारंग आणि बाणांसह तेजस्वी देवाला पाहिले, जो प्रलयाच्या सूर्याप्रमाणे दीप्तिमान होता आणि निळ्या बेरिलसारखा चमकत होता. तो गरुडाच्या पंखावर बसला होता, त्याचे सोळा आणि अर्ध हात सुंदर होते. त्या शांत देवाने राजाला प्रेमळ शब्दांनी संबोधले, "शाबास, हे ज्ञानी आणि श्रेष्ठ राजा!" "या दिव्य यज्ञामुळे, तसेच तुझ्या भक्ती आणि श्रद्धेमुळे, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, राजा. तू व्यर्थ का दुःखी होतोस?" देवाने विचारले. "या शाश्वत मूर्तीबद्दल, जी जगभर पूजली जाते, ती कशी मिळवावी, हे मी तुला सांगतो, हे पृथ्वीच्या अधिपती." "जेव्हा ही रात्र संपेल आणि निर्मळ सूर्य उगवेल, समुद्राच्या काठी, विविध वृक्षांनी शोभित अशा जागी, समुद्राच्या पाण्याच्या शेवटी—" देवाने पुढे सांगितले, "तेथे, काठावर, तू पाहशील की पाणी लाटा आणि समुद्राच्या मीठामुळे फारच अस्वस्थ झाले आहे." "काठीवर एक महान वृक्ष उभा आहे, जमिनी आणि पाण्याच्या मध्ये, ज्या लाटांनी तो झपाटला आहे, पण तरीही तो वृक्ष हलत नाही." देवाने सांगितले, "तू हातात कुऱ्हाड घे, लाटांमध्ये जा; तेथे एकटा फिर, राजा, आणि तुला तो वृक्ष दिसेल." "अशा चिन्हाचे निरीक्षण कर, मग तो वृक्ष निर्धास्तपणे कापा; सकाळी तो वृक्ष कापल्यावर, एक अद्भुत दृश्य तू पाहशील." "ते पाहून, विचार कर; मग त्या दर्शनावरून तू दिव्य मूर्ती बनव, आणि तुझ्या मनातील गोंधळ दूर कर." असे सांगून, तेजस्वी हरि अदृश्य झाला; आणि राजा, त्या स्वप्नाचे दर्शन घेऊन, मोठ्या आश्चर्याने भरला. त्याने ती रात्र त्या दर्शनात मन गुंतवून, वैष्णव मंत्र आणि स्तोत्रांचा जप करत काढली. रात्र संपल्यावर, त्याने मन स्थिर ठेवून, शास्त्रानुसार समुद्रात स्नान केले. ब्राह्मणांना दान आणि गाव दिले, सकाळच्या विधी केले, आणि मग तो श्रेष्ठ राजा निघाला. त्याच्यासोबत ना घोडा, ना पायदळ, ना हत्ती, ना रथाचा सारथी होता; तो एकटा मोठ्या काठीवर गेला. त्याने एक विशाल, तेजस्वी, प्रचंड आणि पवित्र वृक्ष पाहिला, ज्याची उंची आणि घेर फार मोठा होता. तो वृक्ष पाण्याजवळ, प्रचंड आणि गडद रंगाचा, मदारसारखा, कोणत्याही जाती किंवा नावाचा नव्हता. राजाने तो वृक्ष पाहून आनंदाने, तीक्ष्ण आणि मजबूत कुऱ्हाड घेऊन कापायला सुरुवात केली. तो वृक्ष दोन भागात फाडण्याचा प्रयत्न करत असताना, इंद्राचा मित्र तिथे उभा राहिला; आणि लाकडाकडे पाहताना, एक अद्भुत दृश्य त्याला दिसले. विश्वकर्मा आणि विष्णू, दोघे ब्राह्मणाच्या रूपात, उज्ज्वल आणि समजन्म, एकत्र आले. स्वतःच्या तेजाने झळकत, दिव्य हार आणि उटण्यांनी सजलेले, ते राजाजवळ आले. त्यांनी विचारले, "हे महान राजा, तू इथे काय करतोस? बलवान राजा, तू हा वृक्ष का कापलास?" "एकटा, या विस्तीर्ण वनात, महान नदीच्या काठी, तू हा वृक्ष का फाडलास?" त्यांचे शब्द ऐकून, राजा आनंदाने, प्रेमळ आणि मधुर शब्दांनी उत्तर दिले. त्या दोन ब्राह्मणांना, जे चंद्र आणि सूर्याप्रमाणे दीप्तिमान होते, पाहून, त्याने जगाच्या स्वाम्यांना वंदन केले आणि नम्रतेने उभा राहिला. "देवांचा देव, अनादी, अनंत, जगाचा स्वामी याची पूजा करण्यासाठी, मी मूर्ती बनवण्याची इच्छा ठेवतो." "त्या परम दिव्याने स्वप्नाच्या शेवटी मला आदेश दिला, आणि तुम्ही दोघांनीही मला हे सांगितले." राजाच्या शब्दांवर, इंद्राच्या मूर्तीबद्दल ऐकून, विश्वाचा स्वामी हसला, प्रसन्न झाला, आणि त्याला म्हणाला, "उत्तम, उत्तम, हे राजा, तुझे हे श्रेष्ठ मत, या भयावह संसारसागरात, जो केळीच्या पानासारखा अस्थिर आहे." "या क्षणभंगुर, दुःखपूर्ण जगात, काम आणि क्रोधाने भरलेले, इंद्रियांच्या भोवळीत गुंतलेले, पार करणे कठीण, आणि अंगावर रोमांच आणणारे," "शेकडो रोगांच्या पाण्याच्या बुडबुड्यासारख्या मध्येमध्ये, तुझे मन विष्णूच्या पूजेसाठी उठले आहे." "धन्य आहेस तू, गुणांनी सजलेला श्रेष्ठ राजा; धन्य आहे ही पृथ्वी, तिचे लोक, पर्वत, वन आणि उपवन." "धन्य आहेत तिची नगरे, गावे आणि खेडी, चार वर्णांनी सजलेली, जिथे तू, राजसिंह, लोकांचे रक्षण करणारा स्वामी आहेस." "चला, चला, हे अत्यंत भाग्यवान, या वृक्षाखाली, सुखद थंड सावलीत; माझ्यासोबत येथे राहा, धर्ममूल कथांमध्ये मग्न हो." "माझा हा साथीदार आला आहे, श्रेष्ठ कारागीर, विश्वकर्मासारखा, सर्व कार्यात प्रवीण; मी सांगितलेल्या प्रकारे तो मूर्ती बनवेल—काठी सोड." हे शब्द ऐकून, द्विजराजा समुद्रकाठी सोडून त्याच्या जवळ आला. श्रेष्ठ राजा सुखद थंड सावलीत उभा राहिला; मग विश्वात्मा, ब्राह्मणाच्या रूपात, त्याला निर्देश दिला. मुख्य कारागीराला, श्रेष्ठ ब्राह्मणाने सांगितले, "मूर्ती बनव—एक कृष्णाच्या रूपात, अत्यंत शांत, कमळाच्या पंखासारख्या डोळ्यांनी." "श्रीवत्स आणि कौस्तुभ चिन्ह असलेली, शंख, चक्र, गदा धारण केलेली, दूधासारख्या गोऱ्या शरीराची, दुसरी मूर्ती स्वस्तिक चिन्हाने." "अनंत नावाचा देव, हल आणि शस्त्र धारण करणारा, महान शक्तिसंपन्न, जो देव, दानव, गंधर्व, यक्ष, विद्याधर किंवा नागांना ज्ञात नाही.