एक भक्त, दु:खाच्या आणि संसाराच्या अथांग समुद्रात बुडालेला, आपल्या हृदयातून विष्णूला साद घालतो. तो म्हणतो, “हे मेघासारख्या काळ्या रंगाचे रूप असणाऱ्या प्रभो, तुम्हाला नमस्कार. देवतांनी ज्यांची उपासना केली आहे, अशा विश्वनाथा, मला या संसारसागरातून वाचवा.” पुढे तो म्हणतो, “प्रलयकाळातील अग्नीप्रमाणे तेजस्वी रूप असणाऱ्या, दैत्यांचा संहार करणाऱ्या, प्रचंड पराक्रमी नरसिंह, तुमच्या जाज्वल्य नेत्रांनी मला रक्षण करा.” “जसे प्राचीन काळी तुम्ही वराह रूप धारण करून पाताळातून पृथ्वीला आपल्या सुळावर उचलले, तसेच, हे महावराहा, मला या दुःखाच्या समुद्रातून वाचवा.” “हे कृष्णा, वर देणाऱ्या तुमच्या या सर्व रूपांची मी स्तुती केली आहे. बलरामापासून सुरू होणारी ही रूपे वेगळी आहेत.” “तुमचे सर्व अवयव, हे देवाधिदेव, गरुड वगैरे आहेत; त्याचप्रमाणे, दिशांचे रक्षक, त्यांच्या शस्त्रांसह, केशव वगैरे आणि अच्युत देखील आहेत.” “हे देवाधिदेव, ज्ञानी लोकांनी वर्णन केलेली तुमची इतर सर्व रूपेही, कृपादृष्टी असणाऱ्या विश्वनाथा, येथे उपस्थित आहेत.” “मी सर्वांची पूजा केली, स्तुती केली आणि तुम्हा सर्वांना नमस्कार केला. मला धर्म, अर्थ, काम आणि मोक्ष देणारे वरदान द्या.” “हे हरि, संकर्षणापासून सुरू होणारी तुमची रूपे वर्णन केली गेली आहेत; त्या सर्व तुमच्या उपासनेसाठी प्रकट झाल्या असून, त्या तुमच्यातच स्थिर आहेत.” “हे देवाधिदेव, अंतिम सत्यात तुमच्यात कोणतीही विभागणी नाही; तुमच्या विविध रूपांचा उल्लेख फक्त उपमेप्रमाणे आहे.” “द्वैताचा उल्लेख मनुष्य कसा करील, जेव्हा तुम्ही अद्वैत स्वरूप आहात? हे हरि, तुम्ही सर्वत्र व्यापलेले, चैतन्यस्वरूप आणि निर्मळ आहात.” “तुमचे परम रूप हे अस्तित्व आणि अनस्तित्व यापलीकडे, अस्पृश्य, निर्गुण, सर्वोच्च, स्थित, अचल आणि शाश्वत आहे.” “सर्व मर्यादांपासून मुक्त, शुद्ध अस्तित्वातच स्थित – हे रूप तर देवतांनाही ज्ञात नाही; मग मी ते कसे जाणू, हे प्रभो?” “तुमचे दुसरे रूप हे पिवळ्या वस्त्रात, चार हातांनी, शंख, चक्र, गदा धारण केलेले, किरीट आणि बाजूबंदांनी अलंकृत असे वर्णन केले जाते.” “छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह असलेले, वनफुलांच्या हाराने अलंकृत असे हे रूप ज्ञानी आणि सर्व शरणागतांची उपासना करतात.” “हे देवाधिदेव, देवांमध्ये श्रेष्ठ, भक्तांना अभय देणारे, कमळनयन, मला या इंद्रियांच्या विषयांच्या समुद्रात बुडालेल्या अवस्थेत वाचवा.” “हे लक्ष्मीपती, विश्वनाथ, तुझ्याशिवाय दुसरा कोणी शरण नाही. म्हणून, हे मधुसूदन, कृपा कर.” “शेकडो वार्धक्य, रोग, विविध दुःखांनी ग्रस्त, सुखदुःखाने वेढलेला, मोहाने भ्रमित आणि कर्माच्या दोऱ्यांनी घट्ट बांधलेला मी आहे.” “मी या भयंकर, भयानक, विषारी पाण्याच्या, काम-क्रोधाच्या मासळींनी भरलेल्या संसारसागरात पडलो आहे.” “इंद्रियांच्या भोवऱ्यांनी खोल, तृष्णा आणि शोकाच्या लाटांनी अस्वस्थ, आधाररहित, निरर्थक, अत्यंत अस्थिर असलेल्या या सागरात मी आहे.” “मायेने भ्रमित होऊन, हे प्रभो, मी खूप काळ भटकत आहे, पुन्हा पुन्हा हजारो विविध जन्म घेत आहे.” “हे जनार्दन, मी असंख्य, हजारों-लाखों जन्म या संसारचक्रात घेतले आहेत.” “वेद, त्यांचे शाखा, विविध शास्त्र, इतिहास, पुराणे, अनेक कला – हे सर्व मी शिकले.” “असमाधान आणि समाधान, संचय आणि हानी, खर्च, वाढ, घट, आणि मध्यम – हे सर्व मी अनुभवले आहे, हे विश्वनाथ.” “पत्नी, शत्रू, नातेवाईक यांच्याशी वियोग आणि संयोग, वेगवेगळ्या वडिलांना, मातांना पाहणे – हेही मी अनुभवलं आहे.” “दुःखांचा अनुभव घेतला आहे, आणि अनेक सुखंही मिळवली आहेत; नातेवाईक, पुत्र, भाऊ, बंधू – हेही मिळवले आहेत.” “स्त्रियांच्या संगतीत, मलमूत्राने भरलेल्या गर्भात राहिलो आहे; गर्भातील हे महान दुःखही मी अनुभवलं आहे, हे प्रभो.” “हे इंद्रियांचे अधिपती, बालपण, तारुण्य, वार्धक्य यातील अनेक दुःख मी अनुभवलं आहे.” “मृत्यूचे दुःख, यमाचा मार्ग, यमाचे निवासस्थान, नरकातील यातना – हेही मी भोगले आहे.” “किडे, कीटक, झाडे, हत्ती, घोडे, हरण, पक्षी, म्हशी, उंट, गायी, वनातील अन्य प्राणी – यांच्यातही मी जन्म घेतला आहे.” “ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र, श्रीमंत, गरीब, तपस्वी – या सर्वांच्या गर्भात मी जन्मलो आहे.” “राजे, त्यांच्या सेवकांच्या घरी, इतर देहधारकांच्या घरी मी पुन्हा पुन्हा जन्मलो आहे, हे प्रभो.” “अनेक लोकांचा सेवक झालो आहे, हे स्वामी, दारिद्र्य, प्रभुत्व, मालकीपण – हेही अनुभवलं आहे.” “इतरांना मारलं आहे, मारला गेलो आहे, मृत्यू दिला आहे, मृत्यू मिळवला आहे, दिलं आहे, घेतलं आहे – हे अनेकदा घडलं आहे.” “वडील, आई, मित्र, भाऊ, पत्नी, श्रीमंत, पंडित, गरीब, तपस्वी – यांच्या संबंधातील कर्मांनी” “देव, प्राणी, मानव, स्थावर-जंगम यांच्यात, लाज सोडून, मी विविध दुःखांची चर्चा केली आहे, हे जनार्दन.” “असं कोणतं स्थान नाही, हे प्रभो, जिथे मी गेलो नाही; केव्हा नरकात, केव्हा स्वर्गात राहिलो, हे विश्वनाथ?” “केव्हा मानवांमध्ये, केव्हा प्राण्यांमध्ये, जणू पाण्याच्या चाकासारखा, दोरीने बांधलेल्या मडक्यासारखा मी फिरत राहिलो.” “ते वर, खाली, कधी मध्येही राहते; तसंच, हे श्रेष्ठ देव, मी कर्माच्या दोरीने गुंतलो आहे.” “मी खाली, वर, मध्ये, योगशक्तीने फिरतो; या भयंकर संसारचक्रात, हे रोमहरषण.” “मी फार काळ भटकत आहे, कधीच शेवट दिसत नाही; आज काय करावं ते मला कळत नाही, हे हरि, माझी इंद्रिये अस्वस्थ झाली आहेत.” अशा प्रकारे, हा भक्त आपल्या असंख्य जन्मांचा, अनुभवांचा आणि दुःखांचा उल्लेख करून, अखेर परमेश्वराच्या चरणी शरण येतो आणि त्याच्याकडे कृपेची याचना करतो.