जो कोणी त्या पवित्र स्थळी प्रदक्षिणा घालतो किंवा नमन करतो, त्याचे सर्व पाप दूर होतात आणि तो केशवाच्या धामास पोहोचतो. त्या वटवृक्षाच्या थोड्याशा उत्तर बाजूस आणि दक्षिणेकडे केशवाचे मंदिर आहे; तेथे धर्माने भरलेले पावन वातावरण आहे. त्या ठिकाणी, स्वतः देवाने तयार केलेली प्रतिमा पाहून, लोक सहजपणे माझ्या लोकात पोहोचतात. एकदा, ते लोक जात असताना, धर्मराज — जो सर्वांचा न्यायाधीश आहे — माझ्याजवळ आला, त्याने नम्रपणे मस्तक झुकवले आणि मला म्हणाला, "हे धन्य प्रभो, भगवान, सर्व विश्वाचे अधिपती, क्षीरसागरात निवास करणारे, शेषनागावर विसावणारे, तुम्हाला नमस्कार असो. तुम्ही वरदाते, श्रेष्ठ, वरदान देणारे, सृष्टीकर्ते, अजन्मा, सर्वज्ञ, अजेय, आणि सर्वांचे स्वामी विष्णु आहात. निळ्या कमळाच्या पाकळीसारखा तुमचा वर्ण, कमळासारखी डोळ्यांची शोभा, निर्गुण, शांत, जगाचा आधार, अविनाशी आणि सर्वत्र व्यापलेले. तुम्ही सगळ्या लोकांचा स्रष्टा, सर्वांना आनंद देणारे, प्रकट आणि अप्रकट, सनातन पुरुष आहात. उच्च-निम्न सर्वांचा स्रष्टा, लोकांचा स्वामी, विश्वाचा गुरू, छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह आणि वनफुलांचा हार परिधान केलेले, पिवळ्या वस्त्रातील, चार हातांनी शंख, चक्र, गदा धारण केलेले, हार, बाजूबंद, मुकुट आणि कडे घातलेले, सर्व शुभ चिन्हांनी युक्त, इंद्रियातीत, स्थिर, सूक्ष्म, प्रकाशरूप, सनातन, अस्तित्व आणि अनस्तित्व यांपासून परे, सर्वव्यापी, प्रकृतीपलीकडील, सुखदायक, सर्वोच्च अधिपती — अशा या विश्वस्वामीस मी नमस्कार करतो." अशा प्रकारे, त्या वटवृक्षाजवळ धर्मराजाने विविध स्तोत्रांनी त्याचे स्तवन केले आणि मग नमस्कार केला. हे पाहून, मी — म्हणजेच अंतक, यम — त्या उंच स्थानावर हात जोडून नमस्कार करणाऱ्या धर्मराजास विचारले, "हे वैवस्वत, महाबाहू, सर्व देवांमध्ये श्रेष्ठ, तू मला का स्तवन केलेस? कृपया थोडक्यात सांग." त्या परमपुरुषाच्या पवित्र आणि प्रसिद्ध क्षेत्रात, नीलमणीपासून बनवलेली एक उत्तम प्रतिमा आहे, जी सर्व इच्छांची पूर्ती करते. ती प्रतिमा जो भक्ती आणि श्रद्धेने, एकचित्ताने पाहतो, तो सर्व कामनारहित पुरुष 'श्वेत' नावाच्या धामात पोहोचतो. म्हणून, हे शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, मी माझे कर्तव्य पार पाडू शकत नाही; कृपा करून, हे महाप्रभू, ती प्रतिमा काढून टाका. वैवस्वताच्या या शब्दांवर यमाने उत्तर दिले, "मी तिला सर्व बाजूंनी वाळूने झाकून टाकतो." मग, हे देवी, मी त्या प्रतिमेला वेलींनी झाकले, जेणेकरून स्वर्गाची इच्छा करणारे पुरुष तिला पाहू शकणार नाहीत. वेल्या आणि सोन्याच्या अलंकारांनी झाकून, यमाने त्याला दक्षिण दिशेला त्याच्या स्वतःच्या नगरीत पाठवले. जेव्हा ती नीलमणीची प्रतिमा लपवली गेली, त्या पवित्र आणि प्रसिद्ध क्षेत्रात — तेथे जे काही घडले, देवांचा देव जनार्दनाने पूर्वीच तिच्या (देवीच्या) सांगितले होते: इंद्रद्युम्नाचा प्रस्थान, त्याचे क्षेत्रदर्शन, क्षेत्राचे वर्णन, मंदिराची उभारणी; अश्वमेध यज्ञ, स्वप्नातील दर्शन, आणि मिठाच्या समुद्रकिनारी लाकडाचे दर्शन; वासुदेवाचे आणि श्रेष्ठ मूर्तिकाराचे दर्शन, आणि त्या प्रतिमेची सविस्तर निर्मिती; सर्व देवतांची श्रेष्ठ मंदिरात प्रतिष्ठापना, आणि यात्रेच्या वेळी कल्पाचे पठण; मार्कंडेयाची कथा, शंकराची प्रतिष्ठापना, पाच पवित्र तीर्थांची महिमा, त्रिशूळधारीचे दर्शन; वटवृक्षाचे दर्शन व त्याचे पुण्य, विशेषतः बलदेव व कृष्णाचे दर्शन; तेथे सुभद्रेची संपूर्ण महिमा, नरसिंहाचे दर्शन, आणि प्रभातकालच्या पुण्याचे पठण; अनंतवासुदेवाचे दर्शन, त्याच्या गुणांचे स्तवन, श्वेतमाधवाची महिमा, स्वर्गद्वाराचे दर्शन; समुद्रदर्शन, स्नान व तर्पण, समुद्रस्नानाचे मोठेपण, आणि इंद्रद्युम्नाची महती; पाच पवित्र तीर्थांचे फळ, ज्येष्ठ तीर्थ, कृष्णाचे हलधररूप स्थान, आणि यात्रेचे फळ; विष्णुलोकाचे आणि त्या पवित्र क्षेत्राचे वारंवार वर्णन — हे सर्व परमपुरुषाने पूर्वीच देवीस सांगितले होते. "हे प्रभो, आम्हाला त्या राजाची पुढची कथा सांग," असे विचारले असता, "तो त्या श्रेष्ठ क्षेत्रात गेल्यावर त्या नराधिपतीने काय केले?" असे विचारल्यावर, मी म्हणालो, "हे श्रेष्ठ ऋषी, ऐका, मी त्या क्षेत्रदर्शनाची व त्या राजाच्या कृतींची थोडक्यात कथा सांगतो. तो राजा, त्रैलोक्यात प्रसिद्ध असलेल्या त्या क्षेत्रात गेला आणि तेथे सुंदर स्थळे व नद्या पाहिल्या. त्या ठिकाणी एक पुण्यशाली नदी आहे, जी विंध्याच्या पायथ्यापासून उगम पावते, 'स्वित्त्रोपला' म्हणून प्रसिद्ध आहे, मंगल आणि सर्व पापांचा नाश करणारी. ती गंगा प्रमाणे पवित्र, प्रचंड प्रवाह असलेली, दक्षिण समुद्राकडे वाहणारी 'महानदी' म्हणून ओळखली जाते, तिचे जल अत्यंत पवित्र आहे. सुंदर गिरक्या घेऊन, दक्षिण समुद्राच्या कुशीत शिरणारी ही नदी, तिच्या दोन्ही काठांवर गावे व नगरे शोभून दिसतात.