तो राजा सर्व यज्ञांचा आणि अगदी अश्वमेध यज्ञाचाही कर्ता होता. दान, यज्ञ आणि तपश्चर्या यामध्ये त्याच्या तोडीचा दुसरा राजा नव्हता. प्रत्येक यज्ञाच्या वेळी तो श्रेष्ठ ब्राह्मणांना मुबलक प्रमाणात सुवर्ण, रत्ने, मोती, हत्ती आणि घोडे देत असे. त्याच्या राज्यात हत्ती, घोडे, रथ, उत्तम वस्त्रे, चामडी, दागिने, धन, धान्य—याचा कधीच अभाव नव्हता. सर्व संपत्तीने परिपूर्ण, सर्व सद्गुणांनी सुशोभित, सर्व इच्छांनी तृप्त असा तो राजा कुठल्याही दु:खाविना आपले राज्य चालवीत होता. एक दिवस त्याच्या मनात असा विचार आला: "सर्व योगींच्या अधिपती असलेल्या, भोग आणि मोक्ष देणाऱ्या हरि भगवंताची मी कशी उपासना करावी?" त्याने सर्व शास्त्र, तंत्र, आगम, महाकाव्ये, प्राचीन कथा आणि वेदाच्या सर्व अंगांचा बारकाईने अभ्यास केला. धर्मशास्त्र, ऋषी सांगितलेली आचारशास्त्रे, वेदांचे विभाग, आणि सर्व विद्यांचे स्रोत—हे सगळे त्याने तपासले. गुरू आणि वेदज्ञ श्रेष्ठ ब्राह्मणांची सेवा करून, आणि जीवनाचे अंतिम ध्येय गाठून, तो आपले जीवन सार्थकी लावू लागला. शेवटी त्याने वासुदेव नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या, सर्वश्रेष्ठ, अविनाशी सत्याची अनुभूती घेतली. मोह व अज्ञान यांपासून मुक्त होऊन, इंद्रिय संयमित करून, तो मोक्षाचा साधक झाला. तरी त्याच्या मनात पुन्हा प्रश्न आला: "मी त्या सनातन, देवाधिदेव, पिवळ्या वस्त्रातील, चार भुजांचा, शंख, चक्र व गदा धारण करणाऱ्या भगवंताची उपासना कशी करावी?" त्याच्या छातीवर वनमाल्यांनी सुशोभित, कमळाच्या पाकळीसारख्या मोठ्या डोळ्यांचा, श्रीवत्सचिन्हाने अंकित, किरीट व कंकणांनी तेजस्वी असा तो भगवान त्याला आठवू लागला. मग तो लोकांचा नाथ, आपल्या उज्जयिनी नगरीतून, मोठ्या सैन्यासह, सेवक व पुरोहितांसह निघाला. सर्व सारथी हातात शस्त्रे घेऊन, दिव्य ध्वजांनी आणि पताकांनी सजलेल्या, आकाशातील रथांप्रमाणे रथांमध्ये त्याच्या मागे गेले. तसेच, भाले आणि गदा घेणारे घोडेस्वार वाऱ्यासारख्या वेगवान घोड्यांवर त्याच्या मागे गेले. हिमालयात जन्मलेले, मदोन्मत्त, पर्वतासारखे, किंचित वाकड्या दातांचे, नेहमी मदमस्त, भीषण आणि साठ वर्षांचे हत्ती, सोन्याच्या कवचात, ध्वजांनी व घंटांच्या निनादाने अलंकृत, कुशल महावतांसह त्याच्या मागे गेले. असंख्य पायदळ सैनिक, धनुष्य, भाले, तलवारी घेऊन, दिव्य हार व वस्त्रे घालून, दिव्य सुवासने लावून, त्याच्या मागे चालले. सर्व तरुण, झळाळत्या कुंडलांनी सजलेले, सर्व शस्त्रकलेत निपुण, पराक्रमी आणि युद्धाला नेहमी तयार होते. अंतःपुरातील सर्व स्त्रिया—पूर्ण अलंकारधारी, बिंबाफळासारखे ओठ, सुंदर दात, सर्व दागिन्यांनी सजलेल्या, दिव्य वस्त्रे, स्वर्गीय हार, दिव्य सुवासने लावलेल्या, शरदचंद्रासारखी तेजस्वी मुख असलेल्या—त्याच्याबरोबर होत्या. त्यांचे कंबर सडपातळ, वेष मोहक, केस सुंदर व वळणदार, तोंडात तांबडा पान, आणि सर्व सेवकांनी नीट जपलेल्या, विविध उंचसखोल, रत्नजडित, सुवर्णाने मढवलेल्या वाहनांमध्ये बसलेल्या, गायक व स्तुतिपाठकांसह होत्या. सशस्त्र रक्षकांनी वेढलेल्या, कमळाच्या पाकळीसारख्या डोळ्यांच्या, ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्यही त्या राजाच्या मागे गेले. सर्व व्यापारी संघ, विविध नगरातील गट, आपली संपत्ती, रत्ने, सुवर्ण, पत्नी व सेवकांसह त्याच्या मागे गेले. शस्त्रविक्रेते, पानवाले, गवतवाले, लाकूडवाले, रंगभूमीवर उपजीविका करणारे, मांसविक्रेते, तेलविक्रेते, वस्त्रविक्रेते, फळविक्रेते, पानविक्रेते, भार वाहणारे, धोबी—हे सर्व हजारोंनी त्याच्या मागे गेले. गवळी, न्हावी, वस्त्र शिवणारे, मेंढ्या-शेळ्यांचे राखणारे, हरिणपालक, हंसपालक, धान्यविक्रेते, सत्तूविक्रेते, गूळविक्रेते, मिठाने उपजीविका करणारे, गायक, नर्तक, मंगलपाठ करणारे, अभिनेते, कथाकार, पुराणार्थ जाणणारे—हे सर्व त्याच्या मागे गेले. कवी, विविध छंदातील कविताकार, विषबाधा निवारक, गरुडविद्येचे जाणकार, रत्नपरीक्षक, लोहार, तांब्याचे कारागीर, कांस्यकार, सुवर्णकार, रेशीम विणणारे, चित्रकार, कुंभार, अग्निकर्म करणारे, काठी व तलवार बनवणारे, मद्यविक्रेते, मल्ल, दूत, लेखनिक—असे अनेक व्यवसाय करणारेही त्याच्या मागे गेले. विणकर, मूर्तिकार, कारागीर, तेलघाणीकरी, तळलेले धान्य विकणारे, पक्षी व वन्य प्राण्यांवर उपजीविका करणारे, हत्तीचे डॉक्टर, माणसांचे वैद्य, वृक्षांचे वैद्य, गायींचे वैद्य, शस्त्रकर्म करणारे—हे सर्व आणि अजूनही अनेक, ज्यांचा उल्लेख झाला नाही, त्या नगरीतील सर्व लोक त्या राजाच्या मागे निघाले. जसे मुलं उत्साहाने आपल्या वडिलांच्या मागे दुसऱ्या गावाला जातात, तसेच हे सर्व नगरवासी त्या राजाच्या मागे गेले. अशा रीतीने, तो तेजस्वी राजा, सर्व महान लोकांनी, हत्ती, घोडे, रथ, पायदळ यांनी वेढलेला, हळूहळू पुढे जाऊ लागला. अशा प्रकारे, सर्व सैन्य व लोक दीर्घ काळ त्याच्या मागे येत असताना, तो राजा अखेरीस समुद्राच्या दक्षिण किनाऱ्यावर पोहोचला. तेव्हा त्याने त्या सुंदर, नाचणाऱ्या, असंख्य लाटांनी भरलेल्या, शेकडो हजारो लाटांनी गजबजलेल्या समुद्राचे दर्शन घेतले.