मालव देशात अवंती नावाचे एक महानगर होते, ज्याची कीर्ती दूरदूरपर्यंत पसरली होती. त्या नगरीचा राजा पृथ्वीवरील सर्वोच्च शिखरासारखा प्रतिष्ठित होता. अवंती नगरीत आनंदी आणि समृद्ध लोक वस्ती करत होते; शहराच्या भक्कम तटबंदी, मजबूत दरवाजे, आणि सुरक्षित कुलुपांनी ती सुरक्षित होती. शहराच्या चारही बाजूंनी खोल खंदकांनी ती शोभून उठली होती. शहरातील रस्ते व्यापाऱ्यांनी गजबजलेले होते, विविध वस्तू विकणाऱ्या दुकाने आणि सुंदर चौकांनी ते अधिक आकर्षक झाले होते. घरांची आणि उंच मनोऱ्यांची रांग, सुंदर रस्ते, आणि विविध रंगांची राजहंस—पांढऱ्या, तेजस्वी, आणि रंगीबेरंगी गळ्यांनी शोभलेले—अवंतीला राजेशाही सौंदर्य देत होते. शहरात लाखो राजवाडे आणि हवेल्या होत्या, तिथे सतत यज्ञ आणि उत्सवांचा आनंद भरलेला असायचा. गाणी, वाद्यांचे सूर, आणि उत्सवाचा गजर सतत ऐकू यायचा. विविध रंगांचे ध्वज आणि पताका, हत्ती, घोडे, रथ, आणि मोठ्या सैन्याच्या गर्दीमुळे अवंतीला राजशाही वैभव लाभले होते. शहरात विविध प्रकारचे योद्धे, दूरदूरच्या प्रदेशातून आलेले लोक, ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र, आणि द्विजांचा समावेश होता. हे नगर, हे महर्षी, विद्वान लोकांनी सजलेले होते; तिथे कुणीही घाणेरडा, अज्ञानी किंवा गरीब नव्हता. अवंतीत कुणीही आजारी, अपंग किंवा जुगारात आसक्त नव्हता; सर्व पुरुष आणि स्त्रिया नेहमी आनंदी व सौम्य स्वभावाचे होते. दिवस-रात्र खेळ, विविध आनंद, आणि सुंदर वस्त्रात, चमकदार दागिन्यांसह पुरुष तिथे दिसत होते. ते सुंदर, गुणी, दिव्य अलंकारांनी सजलेले, कामदेवासारखे, शुभ चिन्हांनी युक्त होते. त्यांच्या केसांची, गालांची, आणि चेहऱ्यांची मोहकता, मिशी, आणि शास्त्रज्ञान, शत्रूंच्या सैन्याचा पराभव करण्याची क्षमता, हे सर्व विशेष होते. ते सर्व रत्नांचे दाते, सर्व संपत्तीचे उपभोगकर्ते होते; आणि त्या नगरीत, हे महर्षी, मोहक सौंदर्याच्या स्त्रिया देखील दिसत होत्या. त्या स्त्रिया राजहंस आणि हत्तीच्या चालीसारख्या, कमळासारख्या डोळ्यांनी, सडपातळ कंबर, सुंदर कंबर आणि उंच, भरगच्च उर असलेल्या होत्या. त्यांचे केस, चेहरा, गाल, स्थिर केस, आणि गळ्याचा हलका भाव, कानात सुंदर दागिने, बिंबा फळासारखे ओठ, पानाच्या रंगाने उजळलेले चेहरे, सुवर्णालंकार आणि विविध दागिन्यांनी सजलेले होते. गर्व आणि गौर वर्ण, मोहक कंबर, किंचित गळ्यातील पट्टे आणि पैंजणांचा आवाज, दिव्य हार आणि वस्त्र, आणि स्वर्गीय सुगंधाने अभिषिक्त त्या स्त्रिया होत्या. त्या कुशल, भाग्यवान, सौंदर्यवती, आकर्षक, आणि नेहमी हसऱ्या चेहऱ्यांनी उजळलेल्या होत्या. सभांमध्ये, अंगणात, त्या स्त्रिया गाणे, वाद्य, कथा, आणि संवादाने सर्वांना मोहित करत असत. तिथे मुख्य नर्तिका आणि गायिका, नजरेच्या आणि संवादाच्या कलावती, स्त्रीच्या सर्व गुणांनी युक्त, प्रमुख गणिका देखील होत्या. इतर स्त्रिया धर्मशिक्षिका, उच्च कुटुंबातील, पतीव्रता, आणि सर्व उत्कृष्ट गुणांनी सजलेल्या होत्या. अवंती नगरीत पवित्र वन, रम्य बागा, आणि दिव्य मंदिरे, विविध फुलांनी सजलेली होती. शाल, ताल, तमाल, बकुळ, नागकेसर, पिप्पल, कर्णिकार, चंदन, अगुरू, आणि चंपक वृक्षांनी ती शोभली होती. पुण्णाग, नारळ, फणस, पाइन, संत्रा, लाकुचा, लोढ्रा, सप्तपर्ण, आणि शुभ अंजन वृक्ष, तसेच आंबा, बिल्व, कदंब, शिंशपा, धावा, खदिर, पाटळ, अशोक, तगर, आणि विविध रंगाचे करवीर वृक्ष होते. पिवळा अर्जुन, भल्लातक, सिद्ध, अम्रातक, वड, पिंपळ, कश्मर्य, पलाश, आणि देवदार वृक्षांनी ती बागा सजल्या होत्या. मंदार, पारिजात, चिंच, विभितक, प्राचीन आवळा, प्लक्ष, जांभूळ, आणि शिरीष वृक्षही होते. कलेया, कांचनार, मधु-जांबिरा, तिंदुक, खजूर, अगस्त्य, बकुळ, शकोटक, आणि हरितकी वृक्ष, तसेच कंकोल, मुचुकुंद, हिंताळ, बीजपूर, आणि केतकीच्या झाडांचे घड, अतिमुक्त, कुब्जक वृक्ष, जास्वंद, कुंदबन, आणि केळीच्या घडांनी ती शोभली होती. मातुलुंग, सुपारी, करुणा, सिंधुवर फळे, बहुवर, कोविदार, बोर, करंजक, आणि अनेक विविध फुलांचे वृक्ष, सर्व रम्य होते. वेल्या, झुडपे, छत्री, आणि नंदनवनासारख्या बागा, नेहमी फुलांच्या सुगंधाने भरलेल्या आणि फळांच्या वजनाने झुकलेल्या होत्या. विविध पक्ष्यांच्या आवाजांनी ती बागा मोहक होती; विविध प्राणी—चकोर, कमळ, भुंगे, प्रियपुत्र—तिथे होते. कलविंका, मोर, पोपट, कोकिळ, कपोत, खंजन पक्षी, घार, आणि कपोत पक्षी तिथे गात होते. अनेक अन्य पक्ष्यांच्या रम्य आवाजांनी, नद्या, कमळाचे तलाव, आणि विविध सरोवरांनी ती भूमी समृद्ध होती. पवित्र जलाशय, कुमुद, उत्पल, पांढरे आणि रंगीत कमळ, सुगंधी काहलार, आणि अनेक जलफुलांनी ती शोभली होती. दिव्य, सुगंधी, आणि सर्व ऋतूंमध्ये तेजस्वी फुलांनी ती रम्य होती. राजहंस, करंदव, चक्रवाक, सरस, बाळक, कासव, मासे, आणि मगर, तसेच जलपक्षी, कदंब, गोताखोर, जलकुक्कुट, आणि अन्य जलजीव, विविध आवाजांनी ती बागा सजली होती. सर्व बाजूंनी रंगीबेरंगी पक्ष्यांनी ती भूमी नेहमी सजलेली होती; आणि अशा रम्य फुलांनी, विविध जलाशयांनी, आणि आनंदाने भरलेल्या अवंती नगरीचे वैभव सर्वत्र प्रकट होत होते.