त्या भयावह प्रसंगात, एक अद्भुत आणि तेजस्वी रूप प्रकट झाले. त्याने देवांना सांगितले, "मी ना देव आहे, ना दैत्य, ना इथे काही भोगायला आलोय; हे देवाधिदेवहो, ना मी येथे केवळ पाहायला आलोय, ना कुतूहलाने आलोय." त्याने पुढे सांगितले, "हे श्रेष्ठ देवांनो, मी येथे आलोय दक्षिणाच्या यज्ञाचा विनाश करण्यासाठी; माझे नाव वीरभद्र आहे—रुद्राच्या कोपामुळे उत्पन्न झालेला." "आणि भद्रकाळी, जी त्या नावाने प्रसिद्ध आहे, ती देवीच्या रागातून जन्मली आहे, देवाधिदेवांनी तिला पाठवले आहे, आणि तीही या यज्ञस्थळी आली आहे," असे त्याने सांगितले. मग तो म्हणाला, "हे राजाधिराज, उमापती परमेश्वराच्या चरणी शरण जा; कारण त्याच्या सेवकांनाही प्रभूच्या रागाचा प्रतिकार करता येत नाही." त्या यज्ञस्थळी, यज्ञाचे खांब उपटले गेले होते, सर्वत्र विखुरले होते, मांसाच्या लालसेने वेडे झालेले गिधाडे झडप घालत होती. त्यांच्या पंखांच्या वाऱ्याने सर्वत्र गोंगाट होत होता, शिवाच्या डरकाळ्यांनी ते स्थळ दणाणले होते, आणि त्या राजाच्या यज्ञावर वीरभद्राच्या सैन्याने हल्ला चढवला. तेव्हा, यज्ञाने हरणाचे रूप घेऊन आकाशात उडी मारली. यज्ञ असे रूप बदलून पळताना पाहून, वीरभद्राने आपला धनुष्यबाण उचलला. त्या अनंत तेजस्वी सेनापतीच्या रागामुळे, त्याच्या कपाळातून एक प्रचंड घामाचा थेंब पडला. तो थेंब पृथ्वीवर पडताच, तिथे प्रलयकाळातील ज्वाळेसारखी भीषण अग्नी प्रकटली, आणि त्या अग्नीतून एक पुरुष प्रकट झाला. तो पुरुष आकाराने लहान पण भव्य, रक्तबंबाळ डोळ्यांचा, पिंगट दाढीचा, भीषण रूपाचा, अंगावर दाट केस, केस ताठ उभे, कान रक्तासारखे लाल, काळसर वर्णाचा, लाल वस्त्र परिधान केलेला होता. त्याने त्या यज्ञाला अग्नीने वाळलेल्या गवतासारखे जाळून टाकले. सर्व देवता भयभीत होऊन दहाही दिशांना पळून गेल्या. त्या महान व्यक्तीच्या कृतीमुळे संपूर्ण पृथ्वी, सातही द्वीपांसह, कंप पावली; देवलोकही भयभीत झाले. तेव्हा मी, महादेवाची स्तुती करत, म्हणालो, "हे प्रभो, सर्व देवता तुम्हाला यज्ञातील भाग देतील. कृपा करून, तुमच्या आज्ञेने हे सर्व मागे घ्या; हे देव आणि हजारो ऋषी..." मग मी सांगितले, "हे महादेव, तुमच्या कोपातून हा पुरुष जन्मला; त्यामुळेच सगळ्यांना शांती मिळाली नाही; हा घामातून उत्पन्न झालेला आहे." "हा पुरुष 'ज्वर' म्हणून ओळखला जाईल; तो सर्व लोकांमध्ये संचार करील. जेव्हा त्याची शक्ती एकत्रित होते, तेव्हा ती कोणालाही सहन होत नाही." मी पुढे म्हटले, "ही संपूर्ण पृथ्वी समर्थ आहे; त्याचे अनेक रूपांत निर्माण होऊ द्या." मी असे देवाला सांगितले, आणि त्याच्या एक भागही त्याला दिला. तेव्हा परमेश्वर, पिनाकधारी महादेव, म्हणाले, "तथास्तु," आणि स्वतःच अत्यंत प्रसन्न झाले. दक्षानेही आपल्या मनाने भवानमध्ये शरण घेतले. त्याने प्राण आणि प्राणवायू एकवटून, डोळ्यांची दृष्टी एकाग्र करून, मोठ्या प्रयत्नाने प्रभूच्या डोळ्यांत लक्ष केंद्रित केले. सर्व बाजूंनी आपली दृष्टी संयमित करून, तो अनेक डोळ्यांचा, शत्रूंचा विजेता, हसत म्हणाला, "सांग, मी तुझ्यासाठी काय करू?" जेव्हा देवता आणि पितरांनी ही महान कथा ऐकली, तेव्हा दक्ष, प्रजापती, भयभीत आणि चिंताक्रांत, अश्रू भरलेल्या डोळ्यांनी, हात जोडून, देवाला म्हणाला, "हे भगवंत, जर आपण प्रसन्न असाल, मी आपल्याला प्रिय असेन, जर मला वर द्यावयाचा असेल—" "जे अन्न खाल्ले, प्याले, घाबरवून दिले, नष्ट केले किंवा चूर्ण करून टाकले—असे सर्व यज्ञसामग्री—" "जी दीर्घ काळ, परिश्रमपूर्वक गोळा केली, ती सर्व माझ्या हातून नष्ट होऊ नये, तुमच्या कृपेने, हे महादेव." तेव्हा भगवान हर, भगाचे नेत्र काढणारे, म्हणाले, "तथास्तु." प्रजापतींनी महादेवाची, धर्माचे पालन करणाऱ्या त्रिनेत्राची, स्तुती केली. पृथ्वीला गुडघ्याने स्पर्श करून, दक्षाने भवापासून वर मिळवून, वृषध्वजाची आठ हजार नावांनी स्तुती केली. अशा प्रकारे, शंभूची महान शक्ती पाहून, दक्षाने हात जोडून, नम्रतेने त्यांच्या स्तुतीस सुरुवात केली. "नमस्कार असो तुम्हाला, देवांचा स्वामी, देवांचा अधिपती; नमस्कार असो अंधकासुराचा वध करणाऱ्या तुम्हाला. हे देवेंद्र, तुम्ही सर्वांत श्रेष्ठ, देव-दानवांनी पूजलेले. "सहस्त्रनेत्री, विकृत नेत्री, त्रिनेत्री, यक्षाधिपतीचे प्रिय, तुमचे हात-पाय, मुख, डोळे, शिर सर्वत्र आहेत. "तुम्ही जगात सर्वत्र ऐकता; सर्व व्यापून उभे आहात. शंखासारखे कान, मोठे कान, घागरासारखे कान, समुद्राने वेढलेले. "हत्तीचे कान, गायीचे कान, शंभर कान—तुम्हाला नमस्कार! शंभर उदर, शंभर भुजंग, शंभर जिव्हा, तुम्ही शाश्वत आहात. "गायत्रीचे गायक तुम्ही स्तुती करतात; सूर्यपूजक तुम्हाला पूजतात. तुम्ही देव-दानवांचे रक्षक, तुम्हीच ब्रह्मा, तुम्हीच शतक्रतु (इंद्र). "तुम्ही मूर्तिमंत, महान रूप, महासागर, जलांचे आश्रय; सर्व देवता तुमच्यात वास करतात, जसे गोठ्यात गायी. "तुमच्या देहात मी सोम, अग्नी, वरुण, आदित्य, विष्णू, ब्रह्मा आणि बृहस्पती पाहतो. "कर्म, साधन आणि फळ—तुम्ही कर्ता आणि कारण आहात; तुम्ही असणे आणि नसणे, तसेच उत्पत्ती आणि अक्षयता. "भव, शर्व, रुद्र, वरद, प्रजापती, अंधकासुराचा संहारक—तुम्हाला नमस्कार. "त्रिजटा, त्रिशिरा, उत्तम त्रिशूली, त्र्यम्बक, त्रिनेत्री, त्रिपुरासुराचा संहारक—तुम्हाला नमस्कार. "भीषण, मुंडित, विश्वाच्या भीषणतेचे धारक, दंडधारी, शंखकर्ण, दंडधारी—तुम्हाला नमस्कार!" अशा प्रकारे दक्षाने, भक्तीभावाने, महादेवाची स्तुती केली.