त्या क्षणी, काहींनी प्रचंड गर्जना केल्या, काहींनी विचित्र आवाज काढले, तर काहींनी वाऱ्यासारखी आणि मनासारखी वेगाने धाव घेतली. यज्ञातील पात्रे आणि वेदिका तुकडे तुकडे झाली; त्या तुटताना आकाशातील ताऱ्यांप्रमाणे अदृश्य झाली. पर्वतासारख्या मोठ्या देवभक्ष्य आणि पेयांचे ढिगारे, दूध, तूप, गोड भात, आणि दहीच्या नद्या प्रकट झाल्या. मधाळ पाण्याच्या दिव्य धारा, स्फटिकसाखरेच्या वाळू, आणि गूळाच्या विविध चवांनी भरलेल्या आनंददायक प्रवाहही दिसले. सर्व प्रकारचे मांस, उच्च-नीच, आणि देवांचे सर्व स्वादिष्ट पदार्थ—जे चाटता किंवा शोषता येईल—तेथे होते. त्या अनेक तोंडांनी ते अन्न खाल्ले, लुटले, आणि विखुरले; रुद्राच्या कोपाने भरलेले, त्यांचा राग विनाशाच्या अग्नीसारखा होता. पर्वतासारखे अन्न गिळत, सर्वांना भयभीत करत, त्यांनी विविध रूपात खेळ केला आणि दिव्य स्त्रियांना दूर फेकले. या सर्वांच्या वेढ्यात, रुद्राच्या कोपाने समर्थ झालेला वीरभद्र, सर्व देवांच्या संरक्षणाने, शक्तिशाली होता. त्यांनी भद्रकाळीजवळील यज्ञ वेगाने नष्ट केला; काहींनी भीषण आवाज केले, ज्यामुळे सर्व प्राण्यांना भय वाटले. काहींनी यज्ञाचा शिरच्छेद केला आणि भयंकर क्रीडा केली; तेव्हा इंद्र आणि इतर देव, तसेच दक्ष प्रजापती, हात जोडून म्हणाले, "तू कोण आहेस?" त्याने उत्तर दिले, "मी देव नाही, राक्षस नाही, मी येथे यज्ञाचा भाग घेण्यासाठी आलेलो नाही; हे देवाधिदेव, मी पाहण्यासाठी किंवा जिज्ञासेने आलेलो नाही. मी येथे आलो आहे, हे श्रेष्ठ देवांनो, दक्षाच्या यज्ञाचा नाश करण्यासाठी; मी रुद्राच्या कोपातून उत्पन्न झालेला वीरभद्र म्हणून प्रसिद्ध आहे. आणि भद्रकाळी, त्या नावाने प्रसिद्ध, देवीच्या क्रोधातून जन्मली, देवाधिदेवांनी पाठवली, आणि यज्ञस्थळी आली आहे. हे राजाधिराज, देवाधिदेव, उमारामाचा आश्रय घ्या; कारण त्याच्या सेवकांनाही प्रभूचा राग सहन करता येत नाही." यज्ञाचे खांब तुटले आणि सर्वत्र विखुरले गेले; मांसासाठी लालायित गिधाडे उडत आणि झडप घालत होती. त्यांच्या पंखांच्या वाऱ्याने सर्वत्र गोंधळ, शिवाच्या गर्जनेने यज्ञ त्रस्त झाला. मग, यज्ञाने हरणाचा रूप घेत आकाशात उडी घेतली; यज्ञाचे असे रूप पाहून आणि त्याच्या पलायनाचा अंदाज घेत, वीरभद्राने धनुष्य आणि बाण घेतले. त्या कोपयुक्त सेनापतीच्या अमर्याद तेजातून, त्याच्या कपाळातून एक भीषण घामाचा थेंब पडला; तो थेंब जमिनीवर पडताच, एक प्रचंड अग्नी प्रकट झाला, जो प्रलयाच्या अग्नीसारखा भडकत होता; आणि त्या अग्नीमधून, द्विजश्रेष्ठा, एक मनुष्य उत्पन्न झाला. तो लहान पण विशाल, रक्ताभ डोळे, पिंगट दाढी, भयावह, केस ताठ, दाट केसांनी आच्छादित शरीर, रक्तासारखी लाल कान, आणि काळसर रंगाचा, लाल वस्त्रात, तो शक्तिशाली प्राणी कोरड्या गवतासारखा यज्ञ जाळू लागला. त्याच्या भयानक शक्तीने सर्व देव भयभीत होऊन दहा दिशांना पळाले. त्याच्या क्रियेमुळे संपूर्ण पृथ्वी, सातही द्वीपांसह, सर्व बाजूंनी थरथरली; देवांच्या लोकांनाही भय वाटले. मग मी, महादेवाचा सन्मान करत, म्हणालो, "हे प्रभो, सर्व देव नक्कीच तुम्हाला भाग देतील. हे देवाधिदेव, तुमच्या आज्ञेने माघार घेऊ द्या; आणि हे देव, हजारो ऋषींसह..." मी म्हणालो, "हे महादेव, तुमच्या कोपातून हा प्राणी जन्मला; तुमच्या रागामुळे त्यांना शांती मिळाली नाही; हा घामातून उत्पन्न झालेला आहे. हे धर्मज्ञ, हा प्राणी 'ज्वर' म्हणून प्रसिद्ध आहे; तो सर्व लोकांमध्ये फिरेल. एकत्रित झाल्यावर त्याची ऊर्जा अडवता येणार नाही, हे प्रभो." "संपूर्ण पृथ्वी समर्थ आहे; हा अनेक रूपांनी निर्माण होऊ दे." असे मी देवाला सांगितले, आणि एक भागही नियुक्त झाला. धन्य प्रभू, देवांचा देव, पिनाकधारी, मला म्हणाला, "तथास्तु," आणि तो स्वतः, पिनाकधारी, अत्यंत प्रसन्न झाला. दक्षही, आपल्या मनात, भवाचा आश्रय घेतला; श्वास आणि प्राण उंचावून, मोठ्या प्रयत्नाने दृष्टि नेत्रस्थळी केंद्रित केली. सर्व बाजूंनी दृष्टि नियंत्रित करून, शत्रूवर विजय मिळवणारा, अनेक डोळे असलेला, हसत, म्हणाला, "काय करावे ते सांग." महाकथानक सर्व देव आणि पितरांनी ऐकले; दक्ष, प्रजापती, हात जोडून, भयभीत आणि चिंताग्रस्त मनाने, अश्रुपूर्ण चेहरा आणि शंका असलेल्या डोळ्यांनी, महादेवाला म्हणाला: "जर धन्य प्रभू प्रसन्न असतील, जर मी तुम्हाला प्रिय असेन, जर कृपा करायची असेल, जर वर द्यायचा असेल—जे अन्न खाल्ले, प्याले, घाबरवून दिले, नष्ट केले, जे दळून फेकले—अशा यज्ञसामग्री—जी दीर्घ काळ, मोठ्या प्रयत्नाने जमा झाली—तुमच्या कृपेने, हे महादेव, त्यापैकी काहीही माझ्या हातून नष्ट होऊ नये." "तथास्तु," असे धन्य प्रभू, हर, भगाचा डोळा काढणारा म्हणाला; आणि प्रजापतीने महादेवाची, धर्माचा निरीक्षक, त्रिनेत्राची स्तुती केली. पृथ्वीला गुडघ्यांनी स्पर्श करून, दक्ष, भवाकडून वर मिळवून, वृषध्वजाची आठ हजार नावे घेऊन स्तुती केली. अशा प्रकारे, शंभूची शक्ती पाहून, दक्ष, द्विजश्रेष्ठा, हात जोडून, नतमस्तक होऊन स्तुती करू लागला: "नमस्कार हो, देवांचा प्रभू आणि देवांचा स्वामी; नमस्कार हो, अंधकाचा संहार करणारा. हे देवांचा इंद्र, तू शक्तीत सर्वोच्च आहेस; देव आणि दानव तुझी पूजा करतात.