त्या दिवशी त्या दिव्य पर्वतावर अप्सरा नृत्य करीत होत्या, देवतांचे अधिपती गात होते, आनंदी गंधर्व दिव्य वाद्ये वाजवत होते, आणि काही जण त्या श्रेष्ठ देवतेची जलद स्तुती करीत होते. त्या वेळी, इंद्र, यम आणि अग्नी यांच्याइतक्या सामर्थ्यवान अशा आपल्या गणांसह देवता—ज्याने भगाचा डोळा नष्ट केला—तो त्या पर्वतावरून जात नव्हता; देवीला प्रसन्न करण्यासाठी तो तिथेच राहिला होता. महादेव आणि देवी दोघेही एकत्र पर्वतावर उभे होते. कामाचा नाश करणारा तो पुण्यवान, त्या वेळी काही कृती करीत होता; महादेवाने नेमके काय केले, हे जाणून घेण्याची सर्वांची इच्छा होती. हिमालयाच्या शिखरावर, देवीच्या आनंदासाठी, तो विविध रूपांच्या आपल्या गणांमध्ये हास्य निर्माण करीत होता. ज्याच्या कपाळावर अर्धचंद्राचा चिन्ह होता, अशा देवीला आनंद देत, तो स्वयं सन्माननीय, ज्ञानी आणि मंगलमय अशा रूपधारी गणांसह रमण करीत होता. यानंतर, ती सर्वोच्च देवी आपल्या आईकडे गेली, जी तेजस्वी, अद्भुत अशा सुवर्ण आसनावर बसली होती. सती देवीला दिव्य रूपात येताना पाहून, हिमवंताची प्रिय पत्नी मेना हिने आपल्या निष्पाप मुलीचे आदराने स्वागत केले आणि तिला सुंदर आसन दिले, मग तिने मुलीला विचारले, "मुली, शुभ नेत्रांची तू, इतक्या दिवसांनी आज आलीस; सांग, तुला खेळण्याची कमतरता भासत आहे का? तुझा पतीसोबत तू खेळात मग्न आहेस." "जे दरिद्री आणि आसऱ्याविना असतात, हे उमे, ते असे खेळतात जसे तुझा पती करतो, हे शुभे." असे मेना म्हणाली. आईच्या या शब्दांनी देवी फारशी सुखावली नाही; ती संयमी होती, काही बोलली नाही आणि आईने परवानगी दिल्यावर ती आपल्या पतीकडे गेली आणि म्हणाली, "प्रभो, देवांचा अधिपती, मी या पर्वतावर राहणार नाही; तेजस्वी, तू मला लोकांमध्ये दुसरे निवासस्थान तयार करून दे." शिव म्हणाले, "हे देवी, मी तुला निवासस्थानाबद्दल नेहमी विचारले, पण तू कधीच दुसरे ठिकाण निवडले नाहीस. आता तूच स्वतः दुसरे निवासस्थान शोधतेस, का शोधतेस हे सांग, शुभ हास्य असणाऱ्या देवी." देवी म्हणाली, "आज मी आपल्या वडिलांकडे, त्या महान आत्म्याजवळ गेले होते; तिथे माझ्या आईने एकांतात मला सांसारिक गोष्टी सांगितल्या. आसन वगैरे अर्पण करून तिने सांगितले, 'उमे, तुझा पती नेहमीच दरिद्री आहे, खेळातही तो तसाच आहे, शुभे.' तो खेळतो, पण देवांचा खेळ असा नसतो; महादेव, तू विविध गणांसह रमतोस, पण हे माझ्या आईला आवडत नाही, वृषध्वज." तेव्हा भगवान स्मित करत देवीला हसविण्याचा प्रयत्न करीत म्हणाले, "अगदी तसेच आहे, यात शंका नाही—पण तू रागावलीस का? कारण कृतिवास वस्त्रहीन आहे, आणि स्मशानात राहतो. माझे ठराविक निवासस्थान नाही; मी जंगलात, पर्वताच्या गुहांत फिरतो, आणि माझे सेवकही नग्न आहेत, कमलनयनी." "देवी, आपल्या आईवर राग करू नकोस; तिने सत्यच सांगितले. या पृथ्वीवर आईसारखा नातेवाईक कोणत्याही जीवासाठी नाही." देवी म्हणाली, "माझे नातेवाईकांशी काही घेणे-देणे नाही, देवाधिदेव. तूं आपल्या इच्छेप्रमाणे कर, जेणेकरून मला सुख मिळेल." देवीचे हे शब्द ऐकून, देवांचा अधिपती तिच्या आनंदासाठी आपला पर्वत सोडून, आपल्या पत्नी आणि गणांसह, देवता आणि सिद्धांमध्ये, मेरू पर्वतावर गेला. आता, हे ब्राह्मणहो, दक्ष प्रजापतींच्या अश्वमेध यज्ञाचा नाश कसा झाला, हे सांगा. वैश्वस्वत मनूच्या काळात, दक्ष, प्रचेतसाचा पुत्र, याचा यज्ञ कसा उद्ध्वस्त झाला? सर्वव्यापी भगवान जाणत होते की देवीच्या रागामुळेच हे घडले, आणि ते स्वतःही संतापले. महादेवाने आपल्या रागात, देवीला प्रसन्न करण्यासाठी, दक्षाचा बलाढ्य यज्ञ कसा नष्ट केला, हे मी तुम्हाला सांगतो. पूर्वी, द्विजश्रेष्ठ हो, मेरू शिखरावर ज्योतिष्ठल नावाचा एक अद्भुत, सर्व रत्नांनी अलंकृत, तीनही लोकांनी पूजिला जाणारा शिखर होता. हे शिखर अथांग, अभेद्य, सर्व लोकांनी पूजिलेले होते; तिथे, पर्वताच्या उतारावर, देवता सर्व प्रकारच्या खनिजांनी वेढलेले बसले होते. त्याचे स्थान विस्तीर्ण होते, आणि पर्वतराजाची कन्या नेहमी त्याच्या बाजूला असायची. तेथे बलाढ्य आदित्य, सामर्थ्यवान वसु, आणि श्रेष्ठ अश्विनी कुमार, हे सर्व उपस्थित होते. तसेच, गुह्यकांनी वेढलेले वैश्रवण राजा, यक्षांचा अधिपती, कैलासाचा स्वामी, तोही तिथे होता. महर्षी उशनास, सनत्कुमार आणि श्रेष्ठ ऋषी, अंगिरस आणि दिव्य ऋषी, विश्वावसु गंधर्व, नारद, पर्वत—हे सर्व तिथे होते. अप्सरांचा समुदायही मोठ्या संख्येने जमला होता; कोमल, शुभ वारा वाहत होता, विविध शुद्ध सुगंध घेऊन. झाडे सर्व ऋतूंतील फुलांनी बहरली होती; विद्याधर, साध्य, सिद्ध, आणि तपस्वी तिथे होते. सर्वजण महादेव, प्रजापतींच्या अधिपतीचे पूजन करीत होते, आणि विविध रूपातील इतर प्राणीही तिथे होते. तेथे भयंकर राक्षस आणि बलाढ्य पिशाच्च होते, विविध शस्त्रास्त्रांनी सज्ज, अनेक रूपांचे, धाडसी. अग्नीप्रमाणे तेजस्वी भगवानाचे गण तिथे उभे होते; आणि पुण्यशाली नंदीश्वर, भगवानाच्या आज्ञेने, तिथेच राहिला होता. हातात ज्वलंत त्रिशूळ, स्वतःच्या तेजाने उजळून निघालेला, आणि सर्व तीर्थांच्या पाण्यांतून जन्मलेली गंगा, ती उत्तम नदी, तिथे होती. द्विजश्रेष्ठ हो, तिने त्या भगवानाचे मूर्तिरूपात पूजन केले; अशा प्रकारे, देवता आणि ऋषींनी त्या पुण्यवानाचे तिथे पूजन केले. सर्व भाग्यशाली देवतांसह, महादेव तिथे उभा होता. तेव्हाच, एका वेळी, दक्ष प्रजापती, सृष्टीचे अधिपती, तिथे प्रकट झाले.