ऋतूंच्या बदलामुळे, हिमालय पर्वताचा स्वरूप अचानक बदलले; उत्तम वागणुकीमुळे तो पूर्णपणे समृद्ध झाला, जणू काही दुष्ट माणसाला आपला हेतू साध्य झाल्यासारखा. त्या पर्वताचे शिखर पांढऱ्या बर्फाच्या थरांनी झाकले गेले होते, जणू पृथ्वीचा राजा मोठ्या पांढऱ्या छत्रांसह शोभून दिसतोय. मंद वाऱ्यांनी देवता आणि अप्सरांची कामभावना जागृत केली, आणि त्या पर्वतावर स्वच्छ, जलपूर्ण तलाव, कमळ आणि निलफर फुलांनी सजलेले, सर्वत्र दिसत होते. गुरूच्या कन्येच्या विवाहासाठी वसंत ऋतूचे आगमन झाले. स्त्रिया, किंचित फुगलेल्या उरांसह, अधिक सुंदर झाल्या; तलाव न तापलेले, न थंड, कमळाच्या परागाने सोन्यासारखे दिसत होते. प्रियंगू झाडे आणि आंब्याचे वृक्ष, प्रियंगूने सजलेले आंबे, एकमेकांना स्पर्धा देत होते, त्यांच्या फुलांच्या घडांनी चमकत होते. पांढऱ्या बर्फाळ शिखरांवर तिलक फुलांचे घड एकत्र जमले, जणू वृद्ध मंडळी काही कार्यासाठी एकत्र आली आहेत. शाल वृक्षांना लटकलेल्या, फुललेल्या अशोक वेलींनी पर्वत शोभून गेला, जणू कामुक स्त्रिया आपल्या प्रियकराच्या गळ्यात हात घालून आहेत. अशोक, सरजा, अर्जुन, कोविदार, पुंनाग, नागेश्वर, कर्णिकार, लवंग, ताल, अगरू, सप्तपर्ण, वट, शोभांजन आणि नारळाच्या झाडांनी पर्वत सजला होता. इतरही फळे आणि फुले देणारे वृक्ष, मनोहारी स्वरूप घेऊन, तलाव सोन्याच्या पाण्याने भरलेले, चक्रवाक, कारण्डव आणि हंस पक्ष्यांनी गजबजलेले होते. कमळ, निलफर आणि मासळीने भरलेले तलाव, बदक, दात्यूह आणि बगळ्यांनी शोभून गेले; विविध रंगांच्या पक्ष्यांनी झाडांवर आपल्या सुंदर पंखांनी रंग उधळला. तेथे खेळताना, एकमेकांना आव्हान देत, शरीरात कामभावना जागृत झाली; पर्वताच्या कन्येच्या विवाहाच्या प्रसंगी, सौम्य, सुखद थंड वारे वाहू लागले. मलय पर्वताच्या वाऱ्यांनी झाडांवरून शुद्ध पांढरी फुले हळूवार टाकली; आणि सर्व शुभ ऋतू एकत्रित होऊन आपापली रूपे दाखवत होते. जाईच्या वेली फुलांनी भरून गेल्या, मद्यपी मधमाशांच्या गाण्यांनी आणि दगडी फुलांच्या घडांनी एकमेकांना आधार देत होत्या. पाणी निळ्या निलफरांनी, पांढऱ्या कमळांच्या कांड्यांनी, आणि लाल कमळांनी रंगले, त्यांच्या पानांवर मद्यपी मधमाशांचे थवे फिरत होते. काही विस्तीर्ण तलावात सर्वत्र सोन्याचे कमळ फुलले; काहीतरी सुंदर बेरिल कांड्या दिसल्या; आणि काही तलावात चारही बाजूंनी कमळांच्या वेली उगवलेल्या होत्या. मनोहारी तलाव, कमळ आणि निळ्या निलफरांनी फुललेले, विविध पक्ष्यांनी भरलेले, आणि सोनेरी पायऱ्यांच्या ओळींनी सजलेले होते. पर्वताचे शिखर, कर्णिकार वृक्षांच्या फुलांनी भरून, सतत वर उंचावत, सोनेरी चमक दाखवत होते, हे द्विजांनो. सर्व दिशांना पाटल वृक्षांचे किंचित फाटलेले फुल आणि लाल पाकळ्या वार्यात डुलत रंगीत झाल्या. पर्वतावर कृष्ण, अर्जुन, दहा रंगांचे निळे अशोक आणि इतर मोठे वृक्ष फुलांनी सजले, जणू एकमेकांना स्पर्धा देत होते. किंशुक वृक्षांचे सुंदर जंगल, त्यांच्या मधुर स्वरांनी पर्वताच्या प्रत्येक उतारावर शोभून गेले. त्या वेळी, हिमवंतची शोभा तमाळ आणि गुल्म वृक्षांनी वाढली, ज्यांचे गडद निळे घड पर्वताच्या फटीत लपलेले जणू ढग आहेत. मोठ्या फांद्या असलेल्या, उंच चंदन आणि चंपक वृक्ष, फुलांनी भरलेले, आणि मद्यपी कोकिळांचे गोड स्वर, हिमालयाला त्या काळात तेजस्वी बनवले. सर्व बाजूंनी कोकिळांचे मधुर, मऊ स्वर ऐकून, निळ्या गळ्याचे पक्षी पंख फडफडू लागले आणि अधिक गोड गाऊ लागले; त्यांच्या स्वरांनी कामदेव, धनुष्य हातात घेऊन, दिव्य स्त्रियांच्या शरीरांना भेदण्यासाठी सज्ज झाला. सूर्याचा ताप वाढला, आणि पाणी कमी झाले; देवीच्या विवाहाच्या वेळी, हिमालयावर उन्हाळा ऋतूचे आगमन झाले. तेथे, अनेक वृक्षांच्या फुलांच्या घडांनी पर्वताच्या शिखरांभोवती सुंदर सजावट झाली होती. तरीही, त्या पर्वतावर अत्यंत मनोहारी वारे वाहू लागले, पाटल, कदंब आणि अर्जुन वृक्षांचा सुगंध दूरपर्यंत पसरला. तलाव, फुललेल्या कमळांच्या घडांनी आणि त्यांच्या लाल धाग्यांनी भरले, फळ खाणाऱ्या हंस आणि जलपक्ष्यांच्या थव्यांनी किनाऱ्यावर गूंजले. त्याचप्रमाणे, कुरबक वृक्ष, फिकट फुलांनी, प्रत्येक पर्वतशिखरावर मधमाशांच्या थव्यांनी गजबजलेले होते. पर्वताच्या विस्तीर्ण उतारांवर बकुळ वृक्षांनी सर्व दिशांना आपली मोहक फुले सोडली. अशा प्रकारे, विविध फुलांनी सजलेले वृक्ष आणि विविध पक्ष्यांच्या गाण्यांनी आनंदित झालेले सहा ऋतू, बर्फाळ पर्वताच्या कन्येच्या विवाहासाठी एकत्र आले, हे श्रेष्ठ ऋषी. त्यानंतर, सर्व जीव एकत्र जमले, विविध वाद्यांचे स्वर घुमू लागले, आणि मीही, हे द्विजांनो, तेथे उपस्थित होतो. पर्वताच्या कन्येला योग्य दागदागिने घालून, मी स्वतः तिला शहरात घेऊन आलो, हे द्विजांनो. त्यानंतर, मी परमेश्वराला, पुरोहिताच्या भूमिकेत उभा राहून, संबोधित केले: "मी तुझ्यासाठी अग्नीत अर्पण करतो." "तू मला परवानगी दिल्यास, ही विधी पूर्ण करावी," असे शंकर, देवांचा देव, जगाचा स्वामी, मला म्हणाला. "हे देवाधिदेव, जे तू सांगितले आहेस, ते तू इच्छेप्रमाणे कर; मी तुझ्या सर्व आज्ञा पाळीन, हे ब्रह्मन्, विश्वाचा स्वामी." मग, आनंदित मनाने, मी झटपट कुश घेऊन, योगिक एकतेने देव आणि देवीचे हात एकत्र केले. तेथे अग्नी स्वतः, वेदांच्या स्तोत्रांनी आणि महान मंत्रांनी, प्रकट स्वरूपात, हात जोडून उभा होता. विधीप्रमाणे तुपाची आहुती देऊन, त्या अमृताचा, मी अग्नीला साक्षी ठेवून, त्याची प्रदक्षिणा केली. जोडलेले हात सोडून, सर्व देव, मनाच्या पुत्र, आणि सिद्ध ऋषी, आनंदी अंतःकरणाने उपस्थित होते.