त्या दिवशी, तिच्या ओठांवर पिकलेल्या बिंब फळासारखी लालसरता होती, आणि तिचे हास्य जाईच्या फुलांसारख्या शुभ्र दातांनी सजलेले होते. तिच्या काळ्या, कोवळ्या अंगावर नव्या काळ्या वेलींनी जणू अलंकार घातले होते. ती स्वर्गातील सर्व रहिवाशांच्या हृदयात आनंद पेरत होती, तिच्या गळ्यावर आणि उरावर चंद्रकिरणांची माळ जणू वाहत होती. ती मधुर सुरांत बोलत होती, जणू मदमस्त भुंग्यांच्या गाण्यांसारखी तिची वाणी होती. तिच्या कानात पाण्यातील कमळाच्या गोंडस गुच्छांची डुलती कुंडले झुलत होती. तिच्या बोटांवर कोवळ्या लाल अशोकाच्या कळ्या अंगठ्यांसारख्या झळकत होत्या, आणि तिच्या अंगावर अशोकाच्या फुलांनी बनवलेली वस्त्रे शोभत होती. तिच्या पायांच्या बोटांमध्ये लाल कमळांच्या पाकळ्या होत्या, नख जाईच्या फुलांसारखे शुभ्र होते, तिची मांडी केळीच्या खोडासारखी सुंदर होती, आणि तिचा चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी होता. ती सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त होती, सर्व अलंकारांनी सजलेली होती, आणि आपल्या प्रियकराला प्रेमळपणे स्पर्श करत होती—ती एक प्रेमळ स्त्री जशी मोहक वाटते, तशीच ती होती. त्या वेळी तिच्या अंगावरील काळ्या मेघांची झाक दूर झाली, तिचा चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा उजळला, डोळे निळ्या कमळासारखे, उरावर कमळफुलांसारख्या उभारलेल्या स्तनांनी आणि विविध फुलांच्या परागाच्या सुगंधी वाऱ्यांनी सर्वांचे मन आनंदित केले. राजहंसांच्या घुंगरूंच्या नादात, त्या देवीच्या विवाहसमयी, शरद ऋतू प्रकट झाली. नंतर, तेजस्वी हेमंत आणि शिशिर हे दोन ऋतू आले, आणि त्यांनी सर्व दिशांना अतीशय थंड पाण्याने भरून टाकले. त्या दोन ऋतूंच्या आगमनाने हिमालय पर्वत लगेचच बर्फाच्या शुभ्र कणांनी झाकला गेला आणि तो जणू चांदीने मढवलेला भासू लागला. त्या घनदाट हिमवर्षावाने हिमालय त्या काळी अगाध क्षीरसागरासारखा चमकू लागला. ऋतू बदलल्यामुळे तो महान पर्वत अचानक समाधान पावला, जणू एखाद्या दुष्ट माणसाने आपले उद्दिष्ट साध्य केल्यावर तृप्त झाला असावा. बर्फाच्या थरांनी झाकलेले शिखर जणू पृथ्वीच्या राजाला मोठ्या शुभ्र छत्रांनी शोभून दिसतात तसे दिसू लागले. त्या वाऱ्यांनी देव आणि अप्सरांच्या मनात भावनांचे तरंग उठवले, आणि स्वच्छ, जलपूर्ण सरोवरे कमळे व निलकमळांनी सजली होती. गुरुच्या कन्येच्या विवाहसमयी वसंत ऋतूचे आगमन झाले. त्या स्त्रिया, किंचित उभारलेल्या स्तनांसह, अधिकच सुंदर दिसू लागल्या; तलाव, ना फार गरम ना फार थंड, कमळाच्या परागाने सोन्यासारखे रंगले होते. प्रियंगुच्या झुडुपांनी आणि आंब्याच्या झाडांनी, तसेच त्यांच्यावर फुललेल्या फुलांच्या घोसांनी एकमेकांशी स्पर्धा केल्यासारखे वाटत होते. शुभ्र हिमाच्छादित शिखरांवर तिलकाच्या फुलांचे घोस जणू एखाद्या हेतूसाठी एकत्र आलेल्या वयोवृद्धांसारखे चमकत होते. तिथे फुललेल्या अशोकाच्या वेलींनी शाल वृक्षांना घट्ट धरले होते, जणू उत्कट स्त्रियांनी आपल्या प्रियकराच्या गळ्यात हात घातले असावे. त्या ठिकाणी अशोक, सरज, अर्जुन, कोविदार, पुंनाग, नागेश्वर, कर्णिकार, लवंग, ताल, अगुरु, सप्तपर्ण, वड, शोभांजन आणि नारळ अशी विविध झाडे उपस्थित होती. इतरही अनेक फळे-फुले धारण केलेली झाडे होती, त्यांची रूपे अतिशय मोहक होती; आणि तलाव सोन्याच्या पाण्याने भरलेले होते, ज्यात चक्रवाक, कारण्डव आणि राजहंस विहरत होते. कमळ, निलकमळ आणि मासे असलेल्या तलावांमध्ये बदक, दात्यूह आणि बगळेही होते; विविध रंगी पक्षी आपल्या सुंदर पंखांनी झाडांवर दिसत होते. खेळताना ते एकमेकांना आव्हान देत होते, त्यांच्या शरीरात उत्कटतेचे तरंग उठले होते; आणि त्या पर्वतावर, पर्वतराजकन्येच्या विवाहसमयी, सौम्य व आल्हाददायक थंड वारे वाहू लागले. मलय पर्वतावरून आलेल्या वाऱ्यांनी झाडांवरून शुभ्र फुले हळूवारपणे खाली झडली; आणि सर्व शुभ ऋतू आपापल्या रूपांनी एकत्रितपणे तिथे प्रकाशमान दिसू लागले. जुईच्या वेलींनी एकमेकांना आधार देत, मदमस्त भुंग्यांच्या गाण्यांनी आणि फुलांच्या राशींनी सर्वत्र फुलांचे सौंदर्य पसरवले. पाण्याचे रंग निळ्या कमळांनी निळे, शुभ्र कमळांच्या देठांनी पांढरे, आणि लाल कमळांनी लाल झाले होते—त्यांच्या पानांवर मदमस्त भुंगे गुंजन करत होते. काही विस्तीर्ण जलाशयांमध्ये सोन्याची कमळे सर्वत्र दिसत होती; काही ठिकाणी सुंदर बेरिलच्या देठांनी सजलेली होती; आणि काही तलावांमध्ये सर्व बाजूंनी कमळांचे वन फुलले होते. तेथे रमणीय तलाव होते, ज्यात कमळे आणि निलकमळे फुलली होती, विविध पक्ष्यांनी भरलेली होती, आणि त्यांच्या काठावर सोन्याच्या पायऱ्यांची रांग होती. त्या पर्वताच्या शिखरांवर भरपूर फुललेल्या कर्णिकार वृक्षांनी पर्वत सतत सोन्यासारखा झळाळत होता. सर्व दिशांना पाटल वृक्षांनी रंग भरला होता, त्यांच्या किंचित फाटलेल्या फुलांच्या लाल पाकळ्या वाऱ्यात डोलत होत्या. पर्वतावर कृष्ण, अर्जुन, दहा प्रकारच्या निळ्या अशोक आणि इतर महान झाडे सर्वत्र फुलली होती, आणि एकमेकांशी स्पर्धा करत होती. किंशुकाच्या सुंदर फुलांनी सजलेली अरण्ये प्रत्येक उतारावर झळकत होती. त्या वेळी हिमवंताची शोभा तमाळ आणि गुल्म वृक्षांनी वाढवली होती, जणू पर्वताच्या कपारींमध्ये निळ्या मेघांचे घोस लपले असावेत. विशाल, फांद्यांनी व्यापलेली, उंच चंदन आणि चंपक वृक्ष फुलांनी लदबदले होते, आणि नर कोकिळांच्या मदमस्त कुजनाने हिमालय तेजस्वी भासत होता. सर्वत्र कोकिळांच्या मृदु, मधुर कुजनाने निळ्या गळ्याच्या पक्ष्यांनी पंख फडफडवत अधिक गोड गाणे गायले; त्यांच्या आवाजाने कामदेव धनुष्य हातात घेऊन देवांगनांवर बाण सोडण्यासाठी सज्ज झाला. सूर्याची उष्णता तीव्र झाली आणि पाणी दुर्मिळ झाले; अशा प्रकारे देवीच्या विवाहसमयी, ग्रीष्म ऋतू हिमालयावर आला. तेथे असंख्य फुलांच्या घोसांनी पर्वतशिखरे सर्वत्र सुंदरतेने सजली होती. तरीही, त्या पर्वतावर अतिशय आल्हाददायक वारे वहात होते, जे पाटल, कदंब, आणि अर्जुन वृक्षांच्या सुगंधाने दूरवर पसरले होते. तलावांमध्ये फुललेल्या कमळांचे घोस आणि लाल परागांनी ते लाल झाले होते, आणि त्यांच्या काठावर फळे खाणाऱ्या हंसांचे आणि जलपक्ष्यांच्या थव्यांचे आवाज भरले होते. त्याचप्रमाणे, कुरबक वृक्ष त्यांच्या फुलांनी फिकट झाले होते आणि त्यांच्या भोवती भुंग्यांचे थवे जमले होते. पर्वताच्या विस्तृत उतारांवर बकुळ वृक्षांनी आपल्या मोहक फुलांचा वर्षाव केला होता, आणि त्या सर्व दृश्याने हिमालय पर्वत अत्यंत सुंदर आणि रमणीय वाटू लागला.