कश्यपाचा पुत्र, भग नावाचा तेजस्वी आदित्य, शुभ अलंकारांनी सजलेला, प्रखर तेज, सामर्थ्य आणि अधिकाराने युक्त असा, एकटा पुढे आला. त्याचवेळी कृतांत, म्हणजेच मृत्यू, आपल्या शक्तिशाली आणि वेगवान महिषावर स्वार होऊन, सुवर्ण आणि रत्नांनी शोभित, विशाल पर्वतासारखा शरीर घेऊन, हातात दंड धरून उपस्थित झाला. सर्व विश्वाचा आधार असलेला समीर, आपल्या राजमहालातून उंचावून, सर्व देव-दानवांच्या अधिपतींना आपल्या तेजाने अभिभूत करत, त्यांच्या पेक्षा अधिक शक्तिशाली आणि तेजस्वी स्वरूपात आला. अग्नीही तेजाने प्रज्वलित होऊन, विविध रत्नांनी शोभित अंगांनी, देवांच्या मध्यभागी उभा राहिला; त्याचा दिव्य महाल सर्व जगात सर्वोत्तम होता. संपूर्ण संपत्तीचा स्वामी, राजाधिराज, वेगाने आला, आणि आपला तेज व सुंदर रूप सर्व देव-दानवांच्या अधिपतींना व्यापून टाकले. चंद्र, चमकदार आणि रत्नांनी सजलेल्या अद्भुत महालावर स्वार होऊन, काळ्या पण शोभित शरीराने, सुगंधी हारांनी पूर्णपणे वेढलेला, उपस्थित झाला. गदा धारण केलेला तो, ताड्क्ष्यावर—जो पर्वतासारखा होता—जलदपणे स्वार झाला, आणि दोन अश्विनी कुमारांसह, जे श्रेष्ठ वैद्य होते, एकाच दिव्य वाहनावर चढून आले. दोन तेजस्वी देव, हजार नागांना घेऊन, अग्नी आणि सूर्याच्या समान तेजाने चमकणाऱ्या शरीराने, वीर आणि पराक्रमी स्वरूपात आले. तो महान आत्मा, इतर नागांसह दिव्य वाहनावर चढून, दितीचे पुत्र आणि शक्तिशाली दानव, ज्यांचे तेज अग्नी, सूर्य, इंद्र आणि वायूप्रमाणे होते, त्यांच्याकडे गेला. सर्वजण आपल्या योग्य वस्त्रात सजून, देवांपुढे एकत्र आले; गंधर्वांचा राजा, सुंदर रूपात, दिव्य अलंकारांनी सजलेला, दिव्य वाहनात फिरत होता. गंधर्व आणि अप्सरांच्या समूहासह, तो इंद्राच्या आज्ञेने तेथे आला; इतर देवही स्वर्गातून, प्रत्येक वेगळ्या दिव्य वस्त्रात, सुंदरपणे सजून आले. गंधर्व, यक्ष, नाग आणि किन्नर दिव्य वाहनावर चढून आले; आणि देवांमध्ये शचीपती, सर्व राजांमध्ये विशेष रूपाने चमकत होता. आज्ञा आणि अधिकाराने शक्तिमान, तो आनंदाने स्वयंवराचे आयोजन करतो; ती, सर्व जगाची आणि देव-दानवांची माता, विश्वाच्या उत्पत्तीचा कारण होती. ती, शंभूची पत्नी, बुद्धिमान पुरुष, पुराणांमध्ये सर्वोच्च प्रकृती म्हणून गायिलेली, दक्षाच्या रागामुळे, कर्तव्याच्या निमित्ताने, बुद्धिमानाच्या घरातून बाहेर पडून, स्वर्गातील वासियांमध्ये आली. रत्न आणि सोन्याने सजलेल्या दिव्य वाहनावर उभी, तिच्या अंगांना चवरीने फडफडून शीतलता दिली जात होती; तिने सर्व ऋतूंच्या सुंदर आणि सुगंधी फुलांचा हार घेतला आणि देवी निर्भयपणे पुढे आली. हार घेतल्यावर, देवी देवांच्या सभेत उभी राहिली, इंद्र आणि इतर देव उपस्थित असताना, स्वयंवर सुरू झाले. कौतुकाने, शंभूने स्वतःला पाच वेणी असलेल्या बालकाच्या रूपात प्रकट केले आणि अचानक तिच्या मांडीवर झोपला, आपली दिव्य शक्ती दर्शविली. देवीने तो पाच वेणी असलेला बालक पाहिला, त्याला योग्य समजून, आनंदाने त्याला उचलले. त्यानंतर, शुद्ध मनाने, इच्छित पती प्राप्त करून, ती मागे झाली आणि त्या प्रभूंना आपल्या हृदयात ठेवून राहू लागली. देवीच्या मांडीवर बालक पाहून, देवांनी विचार केला, "हा कोण आहे?" आणि मोठ्या गोंधळाने ओरडले. वृत्रहा (इंद्र) ने आपला हात उचलून वज्र घेऊन त्याच्यावर फेकण्याचा प्रयत्न केला; पण बालकाचा हातही तसाच उठला आणि स्थिर राहिला. शंभूच्या दिव्य शक्तीने बालक स्थिर झाला; वृत्रहा वज्र फेकू शकला नाही, ना हलू शकला. मग भग, कश्यपाचा शक्तिशाली पुत्र, आपल्या ज्वलंत शस्त्राने वार करण्याचा प्रयत्न करू लागला, पण गोंधळून गेला. प्रभूंनी त्याचा हातही स्थिर केला आणि त्याच क्षणी, प्रभूंनी त्याची शक्ती, तेज आणि सामर्थ्य रोखले. विश्णूने आपले डोके हलवून शंकराकडे पाहिले; आणि तसेच इतर देवही रागाने भरले. मी, अत्यंत व्याकुळ, भक्तिपूर्वक ध्यानात बसलो आणि उमाच्या मांडीवर बसलेल्या देवाधिदेवांना पाहिले. सर्वोच्च प्रभूंना ओळखून, मी त्वरित आदराने उठलो, शंभूच्या पायांवर प्रणाम केला आणि त्यांची स्तुती केली, हे द्विजजन. सामवेदातील प्राचीन स्तोत्रांनी, शुभ आणि गुप्त नामांनी मी म्हणालो: "तुम्ही अजन्मा, अनादी, देव, सर्जक, सर्वव्यापी, प्रकट आणि अप्रकट यापेक्षा श्रेष्ठ आहात. तुम्ही आदिपुरुष, ध्यान करण्याजोगे अविनाशी ब्रह्म, अमर, सर्वोच्च आत्मा, प्रभू, आणि महान कारण आहात. ब्रह्म्याचा सर्जक, प्रकृतीचा उद्गाता, सर्वांचा निर्माता, प्रकृतीपलीकडे; आणि ही देवी प्रकृती तुमच्यासाठी सृष्टीचे कारण आहे. संसाराच्या कारणरूपात, पत्नीच्या रूपात ती आली आहे; तुम्हाला आणि देवीला नमस्कार. तुमच्या कृपेने, हे देवाधिदेव, आणि तुमच्या आज्ञेने मी हे जीव, देव व इतर निर्माण केले; पण ते तुमच्या योगमायेने भ्रमित झाले आहेत. त्यांना पूर्वीसारखे करा, अशी कृपा करा; असे सांगून मी सर्वोच्च प्रभूंना माहिती दिली. मी सर्व स्थिर झालेल्या देवांना संबोधित केले, आणि हे शब्द बोलले; सर्व देव भ्रमित होते आणि शंकराला ओळखू शकले नाहीत. लवकरच, माझ्यासह, या महेश्वराकडे शरण जा, देवाधिदेव, सर्वोच्च, अविनाशी आत्म्याकडे. मग सर्व स्थिर झालेले स्वर्गवासी, मनानेच शर्वाला प्रणाम करू लागले, भक्तिपूर्वक शुद्ध झालेले हृदय घेऊन. मग, देवाधिदेव महेश्वर, त्यांच्यावर प्रसन्न होऊन, देवांचे शरीर पूर्वीसारखे केले. अशा प्रकारे, सर्व देवांची शक्ती रोखली असताना, प्रभूंनी एक अद्भुत, त्रिनेत्र रूप प्रकट केले. त्याच्या तेजाने सर्व अभिभूत झाले आणि डोळे बंद केले; त्यांना त्याने सर्वोच्च दृष्टि दिली, ज्याने त्याचे स्वरूप पाहण्याची शक्ती मिळाली. त्याने त्यांना सर्वोच्च प्रभूचे दर्शन दिले; मग त्यांनी सर्वव्यापी, त्रिनेत्र असलेला सर्वोच्च प्रभू पाहिला.