हिमालय पर्वतांचा राजा, ध्यानात पारंगत आणि देवांच्या देवाने आपल्या कन्येसाठी हे दैवी नियोजन असल्याचे जाणून, त्याने तद्नुसार कृती केली. जरी महान पर्वताला हे सर्व माहित होते, तरीही तो दिलेल्या वचनाचा मान राखण्यासाठी देवीच्या स्वयंवराची घोषणा सर्व लोकांमध्ये केली. त्याने सर्व देव, दानव, सिद्ध आणि प्रत्येक लोकातील रहिवाशांना सांगितले, "माझ्या कन्येला, जर इच्छा असेल तर, ती परमेक्षणा म्हणजेच परमेश्वराचा निवड खुलेपणाने करू शकते." हेच पुण्य आणि प्रशंसनीय आहे, आणि माझ्या समृद्धीसाठी उत्तम, असे विचार करून पर्वतराजाने महेश्वराला आपल्या हृदयात स्थान दिले. सर्व देवांपासून ब्रह्मापर्यंत, त्या पुण्यात्मा पर्वतराजाने रत्नांनी सजलेली जागा तयार केली आणि देवीच्या स्वयंवराचे आयोजन केले. स्वयंवराची घोषणा होताच, सर्व देव आणि लोक विविध रूप धारण करून पर्वतराजकन्येसाठी तेथे एकत्र जमले. फुललेल्या कमलासनावर बसलेली देवी, सिद्ध आणि असंख्य योगींच्या संगतीत, पर्वतराजाने मला माहिती दिली आणि मी देवांसह तेथे आलो. हजार डोळ्यांचा देवांचा राजा, दिव्य अलंकार, हार आणि तेजस्वी रूपात, ऐरावत नावाच्या श्रेष्ठ हत्तीवरून, मदाने ओसंडून वाहणाऱ्या धारांनी सजलेला, आला. अमरांचा राजा, वज्रधारी, देवांच्या पुढे आला, त्याचे तेज आणि सौंदर्य सर्वांना उजळून टाकणारे, सूर्याप्रमाणे सर्व दिशांना प्रकाशमान करणारे होते. झेंड्यांनी आणि पताकांनी सजलेल्या सुवर्ण महालावर बसून, तो वेगाने आला; त्याचे कानातले रत्नांनी झळकत होते, आणि महालातील त्याचे रूप अग्नी आणि सूर्याच्या तेजासारखे होते. कश्यपाचा पुत्र भग, आदित्यांमध्ये एकटा, शुभ अलंकारांनी सजलेला, तेज, सामर्थ्य आणि अधिकाराने भरलेला, आला. आपली काठी घेत, कृतांत वेगाने प्रचंड महिषावर बसून आला; त्याचे शरीर विशाल पर्वतासारखे, सोन्या आणि रत्नांनी सजलेले होते. सर्व लोकांचा पोषक समीर, आपल्या महालावर बसून, सर्व देव आणि दानवांच्या अधिपतींवर वर्चस्व राखत, अधिक तेजस्वी आणि प्रखर शक्तीने आला. अग्नी, देवांमध्ये प्रज्वलित, विविध रत्नांनी चमकणाऱ्या अंगाने, आपल्या श्रेष्ठ दिव्य महालासह आला. संपत्तीचा अधिपती, राजांचा राजा, वेगाने आला, त्याचे तेज आणि रूप देव-दानवांना भरून टाकणारे, सुंदर रूपात. चंद्र, चमकणारा, अद्भुत रत्नांनी सजलेल्या महालावर बसून आला; त्याचे शरीर काळसर आणि सुंदर, सुगंधित हारांनी वेढलेले होते. गदा धारण करणारा, ताड्क्ष्यावर वेगाने बसला, जो एक महान पर्वतासारखा होता; आणि दोन अश्विन, श्रेष्ठ वैद्य, एकत्र एका दिव्य वाहनावर आले. दोन तेजस्वी देव, अग्नी आणि सूर्याच्या तेजासारखे, हजार नागांनी सजलेले, अंगावर अग्नीच्या रंगाची झळ, आले. तो महान आत्मा, इतर नागांसह, दिव्य वाहनावर बसून, दितीपुत्र आणि प्रचंड दानवांकडे आला, ज्यांचे तेज अग्नी, सूर्य, इंद्र आणि वायूप्रमाणे होते. योग्य वस्त्रांनी सजलेली सभा देवांसमोर जमली; गंधर्वांचा राजा, सुंदर रूपात, दिव्य अलंकारांनी सजलेला, दिव्य वाहनावर फिरला. गंधर्व आणि अप्सरांच्या समूहासह, तो इंद्राच्या आज्ञेने आला; इतर देवही स्वर्गातून, प्रत्येक वेगळ्या, सुंदर वस्त्रांनी सजलेले, आले. गंधर्व, यक्ष, नाग आणि किन्नर दिव्य वाहनावर बसून आले; देवांमध्ये शचीपती तेजस्वी, सर्व राजांमध्ये विशेष रूपाने चमकला. आज्ञा आणि सार्वभौमत्वाने सशक्त, तो आनंदाने स्वयंवराचे आयोजन करतो; ती, सर्व लोकांची, देव-दानवांची माता, विश्वाच्या उत्पत्तीचे कारण होती. ती, शंभूची पत्नी, बुद्धिमान पुरुष, पुराणात सर्वोच्च प्रकृती म्हणून गाऊन, दक्षाच्या रागामुळे कर्तव्यासाठी बुद्धिमानाच्या घरातून बाहेर पडली आणि स्वर्गवासीयांमध्ये आली. रत्न आणि सोन्याने सजलेल्या दिव्य वाहनावर उभी असलेली देवी, तिच्या अंगावर चवरीने शीतलता देत, सर्व ऋतूंच्या फुलांची सुगंधित, सुंदर माळ घेत, निर्भयपणे पुढे आली. माळ घेतल्यावर, देवी देवांच्या सभेत, इंद्र आणि इतर देवांसमोर उभी राहिली, आणि स्वयंवर सुरू झाले. कौतुकाने शंभू पाच जटा असलेल्या बालकाच्या रूपात प्रकट झाला आणि तिच्या मांडीवर झोपला, आपली दिव्य शक्ती दाखवली. देवीने त्या पाच जटा असलेल्या बालकाला पाहिले, त्याला योग्य मानले आणि आनंदाने उचलले. पवित्र संकल्पाने, इच्छित पती मिळवून, देवी शांत झाली आणि त्या प्रभूला हृदयात स्थान दिले. देवीच्या मांडीवर बालकाला पाहून, देवांनी विचार केला, "हा कोण आहे?" आणि मोठ्या आश्चर्याने आवाज केला. वृत्रहा (इंद्र) ने आपला हात वर उचलून वज्र उगारला; पण बालकाचा हातही तसाच वर राहिला, स्थिर. शंभूच्या दिव्य शक्तीने बालक स्थिर झाला; वृत्रहा वज्र फेकू शकला नाही, न हलू शकला. मग भग, कश्यपाचा पुत्र, आपले तेजस्वी शस्त्र उचलून आघात करण्याचा प्रयत्न केला, पण तोही गोंधळला. प्रभूने त्याचा हातही स्थिर केला, आणि त्या क्षणी त्याची शक्ती, तेज आणि सामर्थ्य रोखले. विष्णूने डोके हलवून शंकराकडे पाहिले; आणि ते तसेच राहिले, रागावले, तसेच इतर देवही. मी, मोठ्या अस्वस्थतेने, श्रद्धेने ध्यान केले आणि देवांचा प्रभू, उमा यांच्या मांडीवर बसलेला, पाहिला. सर्वोच्च प्रभू ओळखून, मी लगेच आदराने उठलो, शंभूच्या पायांना नमस्कार केला आणि त्याचे स्तुती केली, हे द्विज! सामवेदातील प्राचीन, शुभ आणि गुप्त नावांनी मी म्हटले: "तुम्ही अजन्मा, अनादी, हे देव, सृष्टीकर्ता, सर्वव्यापक, प्रकट आणि अप्रकट यापलीकडे आहात." "तुम्ही आदिपुरुष, ध्यान करण्यासारखा अविनाशी ब्रह्म, अमर, सर्वोच्च आत्मा, प्रभू आणि महान कारण आहात. ब्रह्माचा सर्जक, प्रकृतीचा उत्पत्तीकर्ता, सर्वांचा निर्माता, प्रकृतीपलीकडे; आणि ही देवी प्रकृती, सृष्टीसाठी नेहमीच तुमच्यासाठी कारण आहे.