ആപീഡയദ് അരിഷ്ടസ്യ കണ്ഠം ക്ലിന്നമ് ഇവാമ്ബരമ് ഉത്പാട്യ ശൃങ്ഗമ് ഏകം ച തേനൈവാതാഡയത് തതഃ
അരിഷ്ടന്റെ കഴുത്ത് നനഞ്ഞ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നതുപോലെ പിഴിഞ്ഞു, ഒരു കൊമ്പ് പറിച്ചെടുത്തു, അതുകൊണ്ട് അടിച്ചു.
മമാര സ മഹാദൈത്യോ മുഖാച് ഛോണിതമ് ഉദ്വമന് തുഷ്ടുവുര് നിഹതേ തസ്മിന് ഗോപാ ദൈത്യേ ജനാര്ദനമ് ജമ്ഭേ ഹതേ സഹസ്രാക്ഷം പുരാ ദേവഗണാ യഥാ
ആ മഹാദാനവൻ വായിൽ നിന്ന് രക്തം ചൊരിയിച്ച് മരിച്ചു; ദാനവൻ വീണപ്പോൾ, ഗോപുരവാസികൾ ജനാർദ്ദനനെ സ്തുതിച്ചു, ജംഭനെ കൊല്ലുമ്പോൾ ദേവതകൾ ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചതുപോലെ.
കകുദ്മിനി ഹതേ ഽരിഷ്ടേ ധേനുകേ ച നിപാതിതേ പ്രലമ്ബേ നിധനം നീതേ ധൃതേ ഗോവര്ധനാചലേ
കകുദ്മിനിയെ കൊന്നതും, അരിഷ്ടനെ നശിപ്പിച്ചതും, ധേനുകനെ വീഴ്ത്തിയതും, പ്രലമ്പനെ കൊല്ലുന്നതും, ഗോവർധനപർവതം ഉയർത്തിയതും നടന്നപ്പോൾ,
ദമിതേ കാലിയേ നാഗേ ഭഗ്നേ തുങ്ഗദ്രുമദ്വയേ ഹതായാം പൂതനായാം ച ശകടേ പരിവര്തിതേ
കാളിയാനാഗനെ കീഴടക്കി, രണ്ടു ഉയർന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ തകർത്തു, പൂതനയെ കൊല്ലുകയും ചക്കയെ മറിച്ചിടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ,
കംസായ നാരദഃ പ്രാഹ യഥാവൃത്തമ് അനുക്രമാത് യശോദാദേവകീഗര്ഭപരിവര്താദ്യ് അശേഷതഃ
യശോദയും ദേവകിയും ഗർഭം മാറ്റിയതുമുതൽ എല്ലാം ക്രമമായി നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു, ഒന്നും വിട്ടുപോകാതെ.
ശ്രുത്വാ തത് സകലം കംസോ നാരദാദ് ദേവദര്ശനാത് വസുദേവം പ്രതി തദാ കോപം ചക്രേ സ ദുര്മതിഃ
ദേവന്മാരെ കണ്ടു വന്ന നാരദനിൽ നിന്ന് ഇതൊക്കെയും കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള കംസൻ വസുദേവനോടു കോപം കൊണ്ടു.
സോ ഽതികോപാദ് ഉപാലഭ്യ സര്വയാദവസംസദി ജഗര്ഹേ യാദവാംശ് ചാപി കാര്യം ചൈതദ് അചിന്തയത്
അവൻ അത്യധികം കോപത്തോടെ എല്ലാ യാദവന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ വസുദേവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി, യാദവവംശത്തെ നിന്ദിച്ചു, പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
യാവന് ന ബലമ് ആരൂഢൌ ബലകൃഷ്ണൌ സുബാലകൌ താവദ് ഏവ മയാ വധ്യാവ് അസാധ്യൌ രൂഢയൌവനൌ
ബലരാമനും കൃഷ്ണനും ഇനിയും ബാല്യത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ അവരെ കൊല്ലണം; അവർ യൗവനം പ്രാപിച്ചാൽ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ചാണൂരോ ഽത്ര മഹാവീര്യോ മുഷ്ടികശ് ച മഹാബലഃ ഏതാഭ്യാം മല്ലയുദ്ധേ തൌ ഘാതയിഷ്യാമി ദുര്മദൌ
ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും വലിയ ശക്തിയുള്ളവരാണ്; ഇവരിലൂടെ ആ അഹങ്കാരികളായ ബാലന്മാരെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലിക്കുമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ധനുര്മഹമഹായാഗവ്യാജേനാനീയ തൌ വ്രജാത് തഥാ തഥാ കരിഷ്യാമി യാസ്യതഃ സംക്ഷയം യഥാ
വലിയ ധനുര്മഹോത്സവം എന്ന പേരിൽ അവരെ വ്രജയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു വരുത്തും; അങ്ങനെ അവരെ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഒരുക്കം ചെയ്യും.
ഇത്യ് ആലോച്യ സ ദുഷ്ടാത്മാ കംസോ രാമജനാര്ദനൌ ഹന്തും കൃതമതിര് വീരമ് അക്രൂരം വാക്യമ് അബ്രവീത്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായ കംസൻ രാമനും ജനാർദ്ദനനെയും കൊല്ലാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു, അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു.
ഭോ ഭോ ദാനപതേ വാക്യം ക്രിയതാം പ്രീതയേ മമ ഇതഃ സ്യന്ദനമ് ആരുഹ്യ ഗമ്യതാം നന്ദഗോകുലമ്
എന്റെ പ്രിയത്തിനായി, ദാനശീലനായോ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ; ഇപ്പോൾ നീ രഥത്തിൽ കയറി നന്ദഗോകുലത്തിലേക്ക് പോവണം.
വസുദേവസുതൌ തത്ര വിഷ്ണോര് അംശസമുദ്ഭവൌ നാശായ കില സംഭൂതൌ മമ ദുഷ്ടൌ പ്രവര്ധതഃ
അവിടെ വസുദേവന്റെ രണ്ട് മക്കളും, വിഷ്ണുവിന്റെ അംശത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവരും, എന്റെ നാശത്തിനായി ജനിച്ച ദുഷ്ടന്മാരായി വളരുന്നു.
ധനുര്മഹമഹായാഗശ് ചതുര്ദശ്യാം ഭവിഷ്യതി ആനേയൌ ഭവതാ തൌ തു മല്ലയുദ്ധായ തത്ര വൈ
നാല്പതിമൂന്നാം ദിവസം വലിയ ധനുര്മഹോത്സവം നടക്കും; നീ അവരെ അവിടേക്ക് മല്ലയുദ്ധത്തിനായി കൊണ്ടുവരണം.
ചാണൂരമുഷ്ടികൌ മല്ലൌ നിയുദ്ധകുശലൌ മമ താഭ്യാം സഹാനയോര് യുദ്ധം സര്വലോകോ ഽത്ര പശ്യതു
ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും എന്റെ മല്ലന്മാരാണ്, യുദ്ധത്തിൽ നിപുണരും; അവരോടൊപ്പം യുദ്ധം നടക്കട്ടെ, ലോകം മുഴുവൻ അതു കാണട്ടെ.
നാഗഃ കുവലയാപീഡോ മഹാമാത്രപ്രചോദിതഃ സ തൌ നിഹംസ്യതേ പാപൌ വസുദേവാത്മജൌ ശിശൂ
കുവലയാപീഡം എന്ന ആനയെ പ്രധാന മഹാവറ്റ് ഓടിപ്പിടിപ്പിക്കും; അതിലൂടെ വസുദേവന്റെ ആ ദുഷ്ടമക്കളായ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊല്ലും.
തൌ ഹത്വാ വസുദേവം ച നന്ദഗോപം ച ദുര്മതിമ് ഹനിഷ്യേ പിതരം ചൈവ ഉഗ്രസേനം ച ദുര്മതിമ്
അവരെ കൊല്ലുകയും, വസുദേവനെയും നന്ദഗോപനെയും ആ ദുഷ്ടനെയും കൊല്ലുകയും, എന്റെ അച്ഛനെയും ഉഗ്രസേനനെയും ആ ദുഷ്ടന്മാരെയും ഞാൻ കൊല്ലും.
തതഃ സമസ്തഗോപാനാം ഗോധനാന്യ് അഖിലാന്യ് അഹമ് വിത്തം ചാപഹരിഷ്യാമി ദുഷ്ടാനാം മദ്വധൈഷിണാമ്
അതിനുശേഷം, എല്ലാ ഗോപ്പന്മാരുടെയും പശുക്കളും സമ്പത്തും, എന്റെ മരണത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്ന ശത്രുക്കളുടെതെല്ലാം ഞാൻ പിടിച്ചെടുക്കും.
ത്വാമ് ഋതേ യാദവാശ് ചേമേ ദുഷ്ടാ ദാനപതേ മമ ഏതേഷാം ച വധായാഹം പ്രയതിഷ്യാമ്യ് അനുക്രമാത്
നിനക്ക് ഒഴികെ, ദാനപതിയേ, ഈ യാദവന്മാർ എല്ലാം ദുഷ്ടരാണ്; ഇവരെ ഓരോരുത്തരായി ഞാൻ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
തതോ നിഷ്കണ്ടകം സര്വം രാജ്യമ് ഏതദ് അയാദവമ് പ്രസാധിഷ്യേ ത്വയാ തസ്മാന് മത്പ്രീത്യാ വീര ഗമ്യതാമ്
പിന്നീട്, യാദവന്മാരില്ലാത്തതും ശത്രുക്കളില്ലാത്തതുമായ ഈ രാജ്യം ഞാൻ ഭരിക്കും; അതിനാൽ, എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി, വീരനേ, നീ പോവണം.
യഥാ ച മാഹിഷം സര്പിര് ദധി ചാപ്യ് ഉപഹാര്യ വൈ ഗോപാഃ സമാനയന്ത്യ് ആശു ത്വയാ വാച്യാസ് തഥാ തഥാ
എങ്ങനെ കാവൽക്കാരൻമാർ വേഗത്തിൽ മഹിഷിന് നെയ്യും തൈരും കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ നീയും അവരോട് അങ്ങനെ തന്നെ പറയണം.
ഇത്യ് ആജ്ഞപ്തസ് തദാക്രൂരോ മഹാഭാഗവതോ ദ്വിജാഃ പ്രീതിമാന് അഭവത് കൃഷ്ണം ശ്വോ ദ്രക്ഷ്യാമീതി സത്വരഃ
ഇങ്ങനെ കല്പന ലഭിച്ച ആക്രൂരൻ, മഹാഭക്തൻ, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ, 'നാളെ ഞാൻ കൃഷ്ണനെ കാണും' എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഉത്സാഹത്തോടെ നിന്നു.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ തു രാജാനം രഥമ് ആരുഹ്യ സത്വരഃ നിശ്ചക്രാമ തദാ പുര്യാ മഥുരായാ മധുപ്രിയഃ
'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞ് രാജാവിനോട് വിട പറഞ്ഞ്, ആക്രൂരൻ വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, മധുപ്രിയനായവൻ മഥുരാപുരിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
കേശീ ചാപി ബലോദഗ്രഃ കംസദൂതഃ പ്രചോദിതഃ കൃഷ്ണസ്യ നിധനാകാങ്ക്ഷീ വൃന്ദാവനമ് ഉപാഗമത്
ശക്തിയുള്ള, ബലവാനായ കേശി, കംസന്റെ ദൂതനായി അയച്ചതുകൊണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ മരണത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചും, വൃന്ദാവനത്തിലെത്തിച്ചു.
സ ഖുരക്ഷതഭൂപൃഷ്ഠഃ സടാക്ഷേപധുതാമ്ബുദഃ പുനര് വിക്രാന്തചന്ദ്രാര്കമാര്ഗോ ഗോപാന്തമ് ആഗമത്
കുതിരയുടെ കുരു കൊണ്ട് നിലം കീറപ്പെട്ടും, കേശത്തിന്റെ അലയോടെ മേഘങ്ങൾ ഇളകിപ്പോയതും, വീണ്ടും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും പോകുന്ന വഴിയിലൂടെ അവൻ കാവൽക്കാരുടെ അടുത്തെത്തി.
തസ്യ ഹ്രേഷിതശബ്ദേന ഗോപാലാ ദൈത്യവാജിനഃ ഗോപ്യശ് ച ഭയസംവിഗ്നാ ഗോവിന്ദം ശരണം യയുഃ
അവന്റെ കുതിരയുടെ കുരൽ കേട്ട്, കാവൽക്കാരും, കാവൽക്കാരി സ്ത്രീകളും, ആ അസുരകുതിരയെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ട്, ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി ഓടി.
ത്രാഹി ത്രാഹീതി ഗോവിന്ദസ് തേഷാം ശ്രുത്വാ തു തദ്വചഃ സതോയജലദധ്വാനഗമ്ഭീരമ് ഇദമ് ഉക്തവാന്
'രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ' എന്ന അവരുടെ നിലവിളി കേട്ട്, മഴയുള്ള മേഘത്തിന്റെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദംപോലുള്ള സ്വരത്തിൽ ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അലം ത്രാസേന ഗോപാലാഃ കേശിനഃ കിം ഭയാതുരൈഃ ഭവദ്ഭിര് ഗോപജാതീയൈര് വീരവീര്യം വിലോപ്യതേ
കാവൽക്കാരേ, ഈ ഭയം മതിയാകട്ടെ! കേശിയെ കണ്ടു ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെടേണ്ടതെന്ത്? നിങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരൻമാരുടെ വീരത്വം ഭയത്താൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുമോ?
കിമ് അനേനാല്പസാരേണ ഹ്രേഷിതാരോപകാരിണാ ദൈതേയബലവാഹ്യേന വല്ഗതാ ദുഷ്ടവാജിനാ
ഈ അല്പമായ കുതിരയെ, കുരൽ മുഴക്കിയും, അസുരശക്തിയാൽ ഓടിച്ചും, ദുഷ്ടനായ കുതിര ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ടതെന്ത്?
ഏഹ്യ് ഏഹി ദുഷ്ട കൃഷ്ണോ ഽഹം പൂഷ്ണസ് ത്വ് ഇവ പിനാകധൃക് പാതയിഷ്യാമി ദശനാന് വദനാദ് അഖിലാംസ് തവ
വാ, വാ ദുഷ്ടനേ! ഞാൻ കൃഷ്ണൻ, പൂഷന്റെ പോലെ വില്ല് കൈവശമുള്ളവൻ; ഞാൻ നിന്റെ വായിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ പല്ലുകളും തകർക്കും.