അഥോപവാഹ്യാദ് ആദായ ഘണ്ടാമ് ഐരാവതാദ് ഗജാത് അഭിഷേകം തയാ ചക്രേ പവിത്രജലപൂര്ണയാ
അപ്പോൾ ഐരാവതം എന്ന ആനയിൽ നിന്നുള്ള മണി എടുത്ത്, അതിൽ വിശുദ്ധജലം നിറച്ച്, അവൻ അഭിഷേകം നടത്തി.
ക്രിയമാണേ ഽഭിഷേകേ തു ഗാവഃ കൃഷ്ണസ്യ തത്ക്ഷണാത് പ്രസ്രവോദ്ഭൂതദുഗ്ധാര്ദ്രാം സദ്യശ് ചക്രുര് വസുംധരാമ്
അഭിഷേകം നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ, പശുക്കൾ അതേ സമയം പാൽ ഒഴുക്കി ഭൂമിയെ നനയാക്കി.
അഭിഷിച്യ ഗവാം വാക്യാദ് ദേവേന്ദ്രോ വൈ ജനാര്ദനമ് പ്രീത്യാ സപ്രശ്രയം കൃഷ്ണം പുനര് ആഹ ശചീപതിഃ
അഭിഷേകം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പശുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ടു ഇന്ദ്രൻ സ്നേഹത്തോടും വിനയത്തോടും കൂടി ജനാർദ്ദനനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ഗവാമ് ഏതത് കൃതം വാക്യാത് തഥാന്യദ് അപി മേ ശൃണു യദ് ബ്രവീമി മഹാഭാഗ ഭാരാവതരണേച്ഛയാ
പശുക്കളുടെ വാക്ക് പ്രകാരം ഇതെല്ലാം നടന്നു; മഹാഭാഗവ, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഞാൻ പറയുന്നത് കൂടി നീ കേൾക്കണം.
മമാംശഃ പുരുഷവ്യാഘ്രഃ പൃഥിവ്യാം പൃഥിവീധര അവതീര്ണോ ഽര്ജുനോ നാമ സ രക്ഷ്യോ ഭവതാ സദാ
എന്റെ ഒരു ഭാഗം, പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ, ഭൂമിയിൽ അര്ജുനനായി അവതരിച്ചു; അവനെ നീ എപ്പോഴും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.
ഭാരാവതരണേ സഖ്യം സ തേ വീരഃ കരിഷ്യതി സ രക്ഷണീയോ ഭവതാ യഥാത്മാ മധുസൂദന
ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ആ വീരൻ നിന്റെ കൂട്ടുകാരനാകും; മധുസൂദനാ, നീ എങ്ങനെ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു അതുപോലെ അവനെയും സംരക്ഷിക്കണം.
ജാനാമി ഭാരതേ വംശേ ജാതം പാര്ഥം തവാംശതഃ തമ് അഹം പാലയിഷ്യാമി യാവദ് അസ്മി മഹീതലേ
ഭാരതവംശത്തിൽ ജനിച്ച പാർത്ഥൻ നിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുവരെ അവനെ സംരക്ഷിക്കും.
യാവന് മഹീതലേ ശക്ര സ്ഥാസ്യാമ്യ് അഹമ് അരിംദമ ന താവദ് അര്ജുനം കശ്ചിദ് ദേവേന്ദ്ര യുധി ജേഷ്യതി
ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുവരെ ആരും യുദ്ധത്തിൽ അര്ജുനനെ ജയിക്കില്ല, ദേവേന്ദ്രാ.
കംസോ നാമ മഹാബാഹുര് ദൈത്യോ ഽരിഷ്ടസ് തഥാ പരഃ കേശീ കുവലയാപീഡോ നരകാദ്യാസ് തഥാപരേ
കംസൻ എന്ന മഹാബലശാലി, അരിഷ്ടൻ, കേശി, കുവലയാപീഡൻ, നരകാസുരൻ എന്നിവരും മറ്റു ദാനവന്മാരും.
ഹതേഷു തേഷു ദേവേന്ദ്ര ഭവിഷ്യതി മഹാഹവഃ തത്ര വിദ്ധി സഹസ്രാക്ഷ ഭാരാവതരണം കൃതമ്
ദേവേന്ദ്രാ, ഇവർ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടാകും; അപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, ഭൂഭാരം നീങ്ങിയതായി നീ അറിയണം.
സ ത്വം ഗച്ഛ ന സംതാപം പുത്രാര്ഥേ കര്തുമ് അര്ഹസി നാര്ജുനസ്യ രിപുഃ കശ്ചിന് മമാഗ്രേ പ്രഭവിഷ്യതി
അതിനാൽ നീ പോകാം; മകനുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, അര്ജുനന്റെ ശത്രുക്കൾക്ക് എന്റെ മുമ്പിൽ വിജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അര്ജുനാര്ഥേ ത്വ് അഹം സര്വാന് യുധിഷ്ഠിരപുരോഗമാന് നിവൃത്തേ ഭാരതേ യുദ്ധേ കുന്ത്യൈ ദാസ്യാമി വിക്ഷതാന്
അർജുനനുവേണ്ടി, യുദ്ധത്തിൽ പരിക്കേറ്റവരെ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരെ, ഭാരതയുദ്ധം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ കുന്തിക്ക് തിരികെ നൽകും.
ഇത്യ് ഉക്തഃ സംപരിഷ്വജ്യ ദേവരാജോ ജനാര്ദനമ് ആരുഹ്യൈരാവതം നാഗം പുനര് ഏവ ദിവം യയൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവരാജാവ് ജനാർദ്ദനനെ അങ്കത്തിലേറ്റു, ഐരാവതം എന്ന ആനയിൽ കയറി, വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
കൃഷ്ണോ ഽപി സഹിതോ ഗോഭിര് ഗോപാലൈശ് ച പുനര് വ്രജമ് ആജഗാമാഥ ഗോപീനാം ദൃഷ്ടപൂതേന വര്ത്മനാ
കൃഷ്ണനും പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും കൂട്ടി, ഗോപിമാരുടെ ദർശനത്താൽ ശുദ്ധമായ വഴിയിലൂടെ വീണ്ടും വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഗതേ ശക്രേ തു ഗോപാലാഃ കൃഷ്ണമ് അക്ലിഷ്ടകാരിണമ് ഊചുഃ പ്രീത്യാ ധൃതം ദൃഷ്ട്വാ തേന ഗോവര്ധനാചലമ്
ശക്രൻ പോയ ശേഷം, ഗോപന്മാർ ക്ളേശമില്ലാത്ത കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത കൃഷ്ണനോട് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു; അവൻ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിയത് കണ്ടു.
വയമ് അസ്മാന് മഹാഭാഗ ഭവതാ മഹതോ ഭയാത് ഗാവശ് ച ഭവതാ ത്രാതാ ഗിരിധാരണകര്മണാ
മഹാഭാഗവ, നീ ഈ വലിയ ഭീഷണിയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെയും പശുക്കളെയും രക്ഷിച്ചു; പർവ്വതം ഉയർത്തിയതുകൊണ്ടാണ് ഈ രക്ഷ.
ബാലക്രീഡേയമ് അതുലാ ഗോപാലത്വം ജുഗുപ്സിതമ് ദിവ്യം ച കര്മ ഭവതഃ കിമ് ഏതത് താത കഥ്യതാമ്
ഈ അപാരമായ ബാലക്രീഡയും, ഗോപകന്റെ രൂപവും അത്ഭുതകരമാണ്; നിന്റെ ഈ ദിവ്യകൃത്യം എന്താണെന്നു അച്ഛാ, ദയവായി പറയണം.
കാലിയോ ദമിതസ് തോയേ പ്രലമ്ബോ വിനിപാതിതഃ ധൃതോ ഗോവര്ധനശ് ചായം ശങ്കിതാനി മനാംസി നഃ
കാളിയൻ ജലത്തിൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു, പ്രലമ്പൻ വീണുപോയി, ഗോവർദ്ധനം ഉയർത്തി; ഇതൊക്കെയായി ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതം നിറയുന്നു.
സത്യം സത്യം ഹരേഃ പാദൌ ശ്രയാമോ ഽമിതവിക്രമ യഥാ ത്വദ്വീര്യമ് ആലോക്യ ന ത്വാം മന്യാമഹേ നരമ്
സത്യമാണ്, സത്യമാണ്, ഞങ്ങൾ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു, അതിവിശാലമായ വീര്യശാലിയായവനേ. നിന്റെ ശക്തി കണ്ടശേഷം, നിന്നെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി ഞങ്ങൾ കരുതാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ദേവോ വാ ദാനവോ വാ ത്വം യക്ഷോ ഗന്ധര്വ ഏവ വാ കിം ചാസ്മാകം വിചാരേണ ബാന്ധവോ ഽസ്തി നമോ ഽസ്തു തേ
നീ ദേവൻ ആകട്ടെ, അസുരൻ ആകട്ടെ, യക്ഷൻ ആകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഗന്ധർവൻ ആകട്ടെ—നീ ആരായാലും അതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് അന്വേഷിക്കാൻ എന്താണ് ആവശ്യം? നീ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുവാണ്. നമസ്കാരം നിന്നെ.
പ്രീതിഃ സസ്ത്രീകുമാരസ്യ വ്രജസ്യ തവ കേശവ കര്മ ചേദമ് അശക്യം യത് സമസ്തൈസ് ത്രിദശൈര് അപി
നിന്റെ ഗോപുരായത്തിന്റെ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം, കേശവാ, നിനക്കാണ്. നീ ചെയ്ത ഈ പ്രവർത്തി, എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും ചേർന്നാലും കഴിവില്ലാത്തതാണ്.
ബാലത്വം ചാതിവീര്യം ച ജന്മ ചാസ്മാസ്വ് അശോഭനമ് ചിന്ത്യമാനമ് അമേയാത്മഞ് ശങ്കാം കൃഷ്ണ പ്രയച്ഛതി
നിന്റെ ബാല്യം, അതിവിശേഷമായ വീര്യം, ഞങ്ങളിലൊരാളായി ജനിച്ചത്—ഇവയെല്ലാം ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, അളവറ്റ ആത്മാവായ കൃഷ്ണാ, സംശയം മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്നു.
ക്ഷണം ഭൂത്വാ ത്വ് അസൌ തൂഷ്ണീം കിംചിത് പ്രണയകോപവാന് ഇത്യ് ഏവമ് ഉക്തസ് തൈര് ഗോപൈര് ആഹ കൃഷ്ണോ ദ്വിജോത്തമാഃ
ഒരു നിമിഷം അവൻ മൗനത്തിൽ ആയിരുന്നു, അല്പം സ്നേഹപൂർവ്വം കോപം കാണിച്ചുകൊണ്ട്. അങ്ങനെ ആ ഗോപ്പന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവരോട് സംസാരിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
മത്സംബന്ധേന വോ ഗോപാ യദി ലജ്ജാ ന ജായതേ ശ്ലാഘ്യോ വാഹം തതഃ കിം വോ വിചാരേണ പ്രയോജനമ്
എന്റെ ബന്ധം കൊണ്ടു നിങ്ങൾക്ക് ലജ്ജയോ ഇല്ലെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പ്രശംസനീയനാണെങ്കിൽ, പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ആലോചനയോ അന്വേഷണമോ എന്തിനാണ്?
യദി വോ ഽസ്തി മയി പ്രീതിഃ ശ്ലാഘ്യോ ഽഹം ഭവതാം യദി തദ് അര്ഘാ ബന്ധുസദൃശീ ബാന്ധവാഃ ക്രിയതാം മയി
നിങ്ങൾക്ക് എന്നിലേക്കു സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് പ്രശംസനീയനാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് ബന്ധുവിന് അർഹമായ ആദരം നൽകുക, ബന്ധുവിനെപ്പോലെ എന്നെ കാണുക.
നാഹം ദേവോ ന ഗന്ധര്വോ ന യക്ഷോ ന ച ദാനവഃ അഹം വോ ബാന്ധവോ ജാതോ നാതശ് ചിന്ത്യമ് അതോ ഽന്യഥാ
ഞാൻ ദേവൻ അല്ല, ഗന്ധർവൻ അല്ല, യക്ഷൻ അല്ല, അസുരൻ അല്ല. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ബന്ധുവായി ജനിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ വേറൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇതി ശ്രുത്വാ ഹരേര് വാക്യം ബദ്ധമൌനാസ് തതോ ബലമ് യയുര് ഗോപാ മഹാഭാഗാസ് തസ്മിന് പ്രണയകോപിനി
ഹരിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭാഗ്യശാലികളായ ഗോപ്പന്മാർ മൗനത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, അവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം കോപം കാണിച്ച ആ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
കൃഷ്ണസ് തു വിമലം വ്യോമ ശരച്ചന്ദ്രസ്യ ചന്ദ്രികാമ് തഥാ കുമുദിനീം ഫുല്ലാമ് ആമോദിതദിഗന്തരാമ്
കൃഷ്ണൻ നിർമ്മലമായ ആകാശവും, ശരത്കാലചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശവും, പുഷ്പിച്ച കുമുദിനിയും, സുഗന്ധം പരത്തുന്ന ദിക്കുകളും നോക്കി.
വനരാജീം തഥാ കൂജദ്ഭൃങ്ഗമാലാമനോരമാമ് വിലോക്യ സഹ ഗോപീഭിര് മനശ് ചക്രേ രതിം പ്രതി
അവൻ കുയിലുകൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ വനരേഖയും, ഗോപ്പികളോടൊപ്പം നോക്കി, മനസ്സിൽ പ്രേമത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
സഹ രാമേണ മധുരമ് അതീവ വനിതാപ്രിയമ് ജഗൌ കമലപാദോ ഽസൌ നാമ തത്ര കൃതവ്രതഃ
രാമനോടൊപ്പം, കമലപാദനായവൻ അതിമധുരമായ, സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ട് ആ സ്ഥലത്ത് പാടി, വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചവനായി.