ചാരയന്തം മഹാവീര്യം ഗാശ് ച ഗോപവപുര്ധരമ് കൃത്സ്നസ്യ ജഗതോ ഗോപം വൃതം ഗോപകുമാരകൈഃ
അവൻ മഹാവീര്യശാലിയായ കൃഷ്ണനെ, ഗോപ്പബാലന്റെ രൂപത്തിൽ, പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ഗോപ്പകുമാരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനുമായതും കണ്ടു.
ഗരുഡം ച ദദര്ശോച്ചൈര് അന്തര്ധാനഗതം ദ്വിജാഃ കൃതച്ഛായം ഹരേര് മൂര്ധ്നി പക്ഷാഭ്യാം പക്ഷിപുംഗവമ്
ദ്വിജന്മാർ ആകാശത്ത് ഉയർന്ന്, മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പക്ഷിരാജാവ് ഗരുഡനെ, ഹരിയുടെ തലയിൽ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് തണൽ നൽകുന്നത് കണ്ടു.
അവരുഹ്യ സ നാഗേന്ദ്രാദ് ഏകാന്തേ മധുസൂദനമ് ശക്രഃ സസ്മിതമ് ആഹേദം പ്രീതിവിസ്ഫാരിതേക്ഷണഃ
പെരിയ പാമ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ഇന്ദ്രൻ ഒറ്റക്കായി മധുസൂദനന്റെ അടുത്തെത്തി, ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ശൃണുഷ്വേദം യദര്ഥമ് അഹമ് ആഗതഃ ത്വത്സമീപം മഹാബാഹോ നൈതച് ചിന്ത്യം ത്വയാന്യഥാ
കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ എന്തിനാണ് നിന്റെ അടുത്ത് വന്നതെന്ന് കേൾക്കൂ, മഹാബാഹുവേ; നീ ഇതിനെ മറ്റെന്തെങ്കിലും പോലെ കരുതേണ്ട.
ഭാരാവതരണാര്ധായ പൃഥിവ്യാഃ പൃഥിവീതലമ് അവതീര്ണോ ഽഖിലാധാരസ് ത്വമ് ഏവ പരമേശ്വര
പരമേശ്വരനേ, ഭൂമിയുടെ ഭാരമകറ്റാൻ, എല്ലാറ്റിനും അടിസ്ഥാനമായ നീ തന്നെയാണ് ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചത്.
മഹഭങ്ഗവിരുദ്ധേന മയാ ഗോകുലനാശകാഃ സമാദിഷ്ടാ മഹാമേഘാസ് തൈശ് ചൈതത് കദനം കൃതമ്
വലിയ ദുരിതം തടയാൻ ഞാൻ മഹാമേഘങ്ങളെ ഗോക്കുലം നശിപ്പിക്കാൻ അയച്ചു; അവരാൽ ഈ നാശം സംഭവിച്ചു.
ത്രാതാസ് താപാത് ത്വയാ ഗാവഃ സമുത്പാട്യ മഹാഗിരിമ് തേനാഹം തോഷിതോ വീര കര്മണാത്യദ്ഭുതേന തേ
നീ മഹാപർവ്വതം ഉയർത്തി പശുക്കളെ കഷ്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തിയാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, വീരനേ.
സാധിതം കൃഷ്ണ ദേവാനാമ് അദ്യ മന്യേ പ്രയോജനമ് ത്വയായമ് അദ്രിപ്രവരഃ കരേണൈകേന ചോദ്ധൃതഃ
ഇന്ന്, കൃഷ്ണാ, ദേവന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം നീ നിറവേറ്റി; ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ പർവ്വതം നീ ഒരു കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി.
ഗോഭിശ് ച നോദിതഃ കൃഷ്ണ ത്വത്സമീപമ് ഇഹാഗതഃ ത്വയാ ത്രാതാഭിര് അത്യര്ഥം യുഷ്മത്കാരണകാരണാത്
കൃഷ്ണാ, പശുക്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്; നീ അവരെ അത്യന്തം രക്ഷിച്ചതിനാലാണ്, അവർക്കും നിനക്കും വേണ്ടി.
സ ത്വാം കൃഷ്ണാഭിഷേക്ഷ്യാമി ഗവാം വാക്യപ്രചോദിതഃ ഉപേന്ദ്രത്വേ ഗവാമ് ഇന്ദ്രോ ഗോവിന്ദസ് ത്വം ഭവിഷ്യസി
അതുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണാ, പശുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഞാൻ നിന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യും; ഉപേന്ദ്രനായി, പശുക്കളുടെ ഇന്ദ്രനായി, നീ ഗോവിന്ദനാകും.
അഥോപവാഹ്യാദ് ആദായ ഘണ്ടാമ് ഐരാവതാദ് ഗജാത് അഭിഷേകം തയാ ചക്രേ പവിത്രജലപൂര്ണയാ
അപ്പോൾ ഐരാവതം എന്ന ആനയിൽ നിന്നുള്ള മണി എടുത്ത്, അതിൽ വിശുദ്ധജലം നിറച്ച്, അവൻ അഭിഷേകം നടത്തി.
ക്രിയമാണേ ഽഭിഷേകേ തു ഗാവഃ കൃഷ്ണസ്യ തത്ക്ഷണാത് പ്രസ്രവോദ്ഭൂതദുഗ്ധാര്ദ്രാം സദ്യശ് ചക്രുര് വസുംധരാമ്
അഭിഷേകം നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ, പശുക്കൾ അതേ സമയം പാൽ ഒഴുക്കി ഭൂമിയെ നനയാക്കി.
അഭിഷിച്യ ഗവാം വാക്യാദ് ദേവേന്ദ്രോ വൈ ജനാര്ദനമ് പ്രീത്യാ സപ്രശ്രയം കൃഷ്ണം പുനര് ആഹ ശചീപതിഃ
അഭിഷേകം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പശുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ടു ഇന്ദ്രൻ സ്നേഹത്തോടും വിനയത്തോടും കൂടി ജനാർദ്ദനനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ഗവാമ് ഏതത് കൃതം വാക്യാത് തഥാന്യദ് അപി മേ ശൃണു യദ് ബ്രവീമി മഹാഭാഗ ഭാരാവതരണേച്ഛയാ
പശുക്കളുടെ വാക്ക് പ്രകാരം ഇതെല്ലാം നടന്നു; മഹാഭാഗവ, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഞാൻ പറയുന്നത് കൂടി നീ കേൾക്കണം.
മമാംശഃ പുരുഷവ്യാഘ്രഃ പൃഥിവ്യാം പൃഥിവീധര അവതീര്ണോ ഽര്ജുനോ നാമ സ രക്ഷ്യോ ഭവതാ സദാ
എന്റെ ഒരു ഭാഗം, പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ, ഭൂമിയിൽ അര്ജുനനായി അവതരിച്ചു; അവനെ നീ എപ്പോഴും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.
ഭാരാവതരണേ സഖ്യം സ തേ വീരഃ കരിഷ്യതി സ രക്ഷണീയോ ഭവതാ യഥാത്മാ മധുസൂദന
ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ആ വീരൻ നിന്റെ കൂട്ടുകാരനാകും; മധുസൂദനാ, നീ എങ്ങനെ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു അതുപോലെ അവനെയും സംരക്ഷിക്കണം.
ജാനാമി ഭാരതേ വംശേ ജാതം പാര്ഥം തവാംശതഃ തമ് അഹം പാലയിഷ്യാമി യാവദ് അസ്മി മഹീതലേ
ഭാരതവംശത്തിൽ ജനിച്ച പാർത്ഥൻ നിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുവരെ അവനെ സംരക്ഷിക്കും.
യാവന് മഹീതലേ ശക്ര സ്ഥാസ്യാമ്യ് അഹമ് അരിംദമ ന താവദ് അര്ജുനം കശ്ചിദ് ദേവേന്ദ്ര യുധി ജേഷ്യതി
ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുവരെ ആരും യുദ്ധത്തിൽ അര്ജുനനെ ജയിക്കില്ല, ദേവേന്ദ്രാ.
കംസോ നാമ മഹാബാഹുര് ദൈത്യോ ഽരിഷ്ടസ് തഥാ പരഃ കേശീ കുവലയാപീഡോ നരകാദ്യാസ് തഥാപരേ
കംസൻ എന്ന മഹാബലശാലി, അരിഷ്ടൻ, കേശി, കുവലയാപീഡൻ, നരകാസുരൻ എന്നിവരും മറ്റു ദാനവന്മാരും.
ഹതേഷു തേഷു ദേവേന്ദ്ര ഭവിഷ്യതി മഹാഹവഃ തത്ര വിദ്ധി സഹസ്രാക്ഷ ഭാരാവതരണം കൃതമ്
ദേവേന്ദ്രാ, ഇവർ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടാകും; അപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, ഭൂഭാരം നീങ്ങിയതായി നീ അറിയണം.
സ ത്വം ഗച്ഛ ന സംതാപം പുത്രാര്ഥേ കര്തുമ് അര്ഹസി നാര്ജുനസ്യ രിപുഃ കശ്ചിന് മമാഗ്രേ പ്രഭവിഷ്യതി
അതിനാൽ നീ പോകാം; മകനുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, അര്ജുനന്റെ ശത്രുക്കൾക്ക് എന്റെ മുമ്പിൽ വിജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അര്ജുനാര്ഥേ ത്വ് അഹം സര്വാന് യുധിഷ്ഠിരപുരോഗമാന് നിവൃത്തേ ഭാരതേ യുദ്ധേ കുന്ത്യൈ ദാസ്യാമി വിക്ഷതാന്
അർജുനനുവേണ്ടി, യുദ്ധത്തിൽ പരിക്കേറ്റവരെ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരെ, ഭാരതയുദ്ധം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ കുന്തിക്ക് തിരികെ നൽകും.
ഇത്യ് ഉക്തഃ സംപരിഷ്വജ്യ ദേവരാജോ ജനാര്ദനമ് ആരുഹ്യൈരാവതം നാഗം പുനര് ഏവ ദിവം യയൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവരാജാവ് ജനാർദ്ദനനെ അങ്കത്തിലേറ്റു, ഐരാവതം എന്ന ആനയിൽ കയറി, വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
കൃഷ്ണോ ഽപി സഹിതോ ഗോഭിര് ഗോപാലൈശ് ച പുനര് വ്രജമ് ആജഗാമാഥ ഗോപീനാം ദൃഷ്ടപൂതേന വര്ത്മനാ
കൃഷ്ണനും പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും കൂട്ടി, ഗോപിമാരുടെ ദർശനത്താൽ ശുദ്ധമായ വഴിയിലൂടെ വീണ്ടും വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഗതേ ശക്രേ തു ഗോപാലാഃ കൃഷ്ണമ് അക്ലിഷ്ടകാരിണമ് ഊചുഃ പ്രീത്യാ ധൃതം ദൃഷ്ട്വാ തേന ഗോവര്ധനാചലമ്
ശക്രൻ പോയ ശേഷം, ഗോപന്മാർ ക്ളേശമില്ലാത്ത കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്ത കൃഷ്ണനോട് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു; അവൻ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിയത് കണ്ടു.
വയമ് അസ്മാന് മഹാഭാഗ ഭവതാ മഹതോ ഭയാത് ഗാവശ് ച ഭവതാ ത്രാതാ ഗിരിധാരണകര്മണാ
മഹാഭാഗവ, നീ ഈ വലിയ ഭീഷണിയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെയും പശുക്കളെയും രക്ഷിച്ചു; പർവ്വതം ഉയർത്തിയതുകൊണ്ടാണ് ഈ രക്ഷ.
ബാലക്രീഡേയമ് അതുലാ ഗോപാലത്വം ജുഗുപ്സിതമ് ദിവ്യം ച കര്മ ഭവതഃ കിമ് ഏതത് താത കഥ്യതാമ്
ഈ അപാരമായ ബാലക്രീഡയും, ഗോപകന്റെ രൂപവും അത്ഭുതകരമാണ്; നിന്റെ ഈ ദിവ്യകൃത്യം എന്താണെന്നു അച്ഛാ, ദയവായി പറയണം.
കാലിയോ ദമിതസ് തോയേ പ്രലമ്ബോ വിനിപാതിതഃ ധൃതോ ഗോവര്ധനശ് ചായം ശങ്കിതാനി മനാംസി നഃ
കാളിയൻ ജലത്തിൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു, പ്രലമ്പൻ വീണുപോയി, ഗോവർദ്ധനം ഉയർത്തി; ഇതൊക്കെയായി ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതം നിറയുന്നു.
സത്യം സത്യം ഹരേഃ പാദൌ ശ്രയാമോ ഽമിതവിക്രമ യഥാ ത്വദ്വീര്യമ് ആലോക്യ ന ത്വാം മന്യാമഹേ നരമ്
സത്യമാണ്, സത്യമാണ്, ഞങ്ങൾ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു, അതിവിശാലമായ വീര്യശാലിയായവനേ. നിന്റെ ശക്തി കണ്ടശേഷം, നിന്നെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി ഞങ്ങൾ കരുതാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ദേവോ വാ ദാനവോ വാ ത്വം യക്ഷോ ഗന്ധര്വ ഏവ വാ കിം ചാസ്മാകം വിചാരേണ ബാന്ധവോ ഽസ്തി നമോ ഽസ്തു തേ
നീ ദേവൻ ആകട്ടെ, അസുരൻ ആകട്ടെ, യക്ഷൻ ആകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഗന്ധർവൻ ആകട്ടെ—നീ ആരായാലും അതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് അന്വേഷിക്കാൻ എന്താണ് ആവശ്യം? നീ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുവാണ്. നമസ്കാരം നിന്നെ.